Μπροστά στη φωτιά έγιναν γίγαντες της ψυχής

Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Μια περιοχή άγριας ομορφιάς, με επιβλητικές πλαγιές, καλλιεργήσιμες εκτάσεις και μοναδικά τοπία, μετατράπηκε μέσα σε λίγες ώρες σε ένα απόκοσμο σκηνικό. Χιλιάδες στρέμματα έγιναν στάχτη. Οι άνεμοι σήκωναν ακόμη και πέτρες. Η φωτιά δεν ακολουθούσε κανόνες. Άλλαζε πορεία μέσα σε δευτερόλεπτα, αιφνιδίαζε, κύκλωνε, έπνιγε, «τύφλωνε». Ένας πραγματικός Γολιάθ απέναντι σε ανθρώπους που, όσο μικροί κι αν έμοιαζαν μπροστά στη δύναμή της, στάθηκαν απέναντι της με ανάστημα γίγαντα.

Οι πυροσβέστες έδωσαν τον εαυτό τους. Με αυταπάρνηση, με εξάντληση, με καρδιά βαριά. Τα μάτια τους δεν ήταν κοκκινισμένα μόνο από τους καπνούς. Πενθούσαν. Έχασαν δύο δικούς τους ανθρώπους. Τον Παντελή και τον Μανόλη. Δύο συναδέλφους που μέχρι πριν από λίγες ώρες ήταν δίπλα τους στην ίδια μάχη. Και ήξεραν πολύ καλά πως στη θέση τους θα μπορούσαν να βρίσκονται οι ίδιοι.

Πολλά τα «γιατί». Πολλά τα ερωτήματα. Όμως η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Ο Παντελής και ο Μανόλης δεν γυρίζουν πίσω. Και αυτό είναι το πιο βαρύ φορτίο από όλα.

Σκέφτομαι τις οικογένειές τους. Τις μανάδες τους που έστειλαν τα παιδιά τους να κάνουν το καθήκον τους και τα πήραν πίσω μέσα σε ένα φέρετρο. Καμία λέξη δεν μπορεί να απαλύνει έναν τέτοιο πόνο. Καμία εξήγηση δεν μπορεί να γεμίσει το κενό που αφήνει ένας άνθρωπος που έφυγε τόσο άδικα.

Μέσα σε αυτή την κόλαση, όμως, δεν ήταν μόνο οι πυροσβέστες. Ήταν δεκάδες αστυνομικοί που έτρεχαν ασταμάτητα. Εκκένωναν οικισμούς, απέκλειαν δρόμους, καθοδηγούσαν τον κόσμο, προσπαθώντας να αποτρέψουν νέες τραγωδίες και να μη χαθούν άλλες ζωές.

Ήταν και οι λιμενικοί που έσπευσαν να διασώσουν ανθρώπους εγκλωβισμένους στην παραλία του Αγίου Παύλου, εκεί όπου η φωτιά είχε φτάσει μέχρι τη θάλασσα. Ένα σκηνικό επίγειας κόλασης. Η θάλασσα λυσσομανούσε, τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη και οι ριπές του ανέμου έφταναν τα 160 χιλιόμετρα την ώρα. Κι όμως, μπήκαν στη μάχη.

Ήταν οι εθελοντές που, αψηφώντας τον κίνδυνο, στάθηκαν δίπλα στις δυνάμεις της πρώτης γραμμής. Άνθρωποι που δεν ρώτησαν πόσες ώρες θα χρειαστεί, ούτε αν θα κινδυνεύσουν οι ίδιοι. Απλώς βρέθηκαν εκεί.

Και ήταν και οι δημοσιογράφοι. Ναι, εκείνοι που πολλές φορές γίνονται εύκολος στόχος, που ακούνε ύβρεις και απαξίωση. Αυτές τις ημέρες, όμως, βρέθηκαν και εκείνοι στο πύρινο μέτωπο. Ανάμεσα στους καπνούς, στις αναζωπυρώσεις, στην αγωνία και στον κίνδυνο, για να μεταφέρουν την πραγματική εικόνα, να ενημερώσουν υπεύθυνα, να δώσουν φωνή σε όσους πάλευαν και σε όσους περίμεναν με κομμένη την ανάσα ένα νέο από τους δικούς τους ανθρώπους.

Με όλα τα κακά μας. Με όλες τις ελλείψεις και τη «γύμνια» μας σε πολλά πράγματα. Στις πιο δύσκολες στιγμές, αυτός ο τόπος εξακολουθεί να βρίσκει ανθρώπους που βάζουν την ψυχή τους μπροστά. Και αυτή η ψυχή σώζει ζωές.

Είμαι βαθιά συγκινημένη, γιατί είδα ανθρώπους να μοιάζουν τόσο μικροί απέναντι στη μανία μιας φονικής πυρκαγιάς και, την ίδια στιγμή, να αποδεικνύονται τεράστιοι. Είμαι βαθιά θλιμμένη γιατί δύο συνάνθρωποί μας χάθηκαν τόσο άδικα. Οι σκέψεις μου είναι στις οικογένειές τους, στους ανθρώπους που τους περίμεναν να γυρίσουν σπίτι και δεν θα τους ξαναδούν, αλλά και στους συναδέλφους τους που είναι συντετριμμένοι. Που κλαίνε. Που σκίζεται η ψυχή τους.

Μπορεί να μείνουν πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Μπορεί να αναζητηθούν ευθύνες και απαντήσεις. Όμως τίποτα από αυτά δεν θα φέρει πίσω τον Παντελή και τον Μανόλη.

Αιωνία τους η μνήμη. Απέραντος ο σεβασμός σε όλους εκείνους που στάθηκαν όρθιοι μέσα στην κόλαση, δίνοντας μια μάχη που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα μπορούσαμε ούτε να φανταστούμε.