Ποιος (δεν) φοβάται τον Κασιδιάρη;
Η Γερμανία ξύπνησε σήμερα με την AfD στο 43,8% σε ένα κρατίδιο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Η Ελλάδα έχει ήδη ζήσει τη δική της εμπειρία με τη Χρυσή Αυγή.
Η Γερμανία έγραψε χθες Ιστορία. Και όχι από εκείνες τις σελίδες που διαβάζονται εύκολα.
Η ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) αναδείχθηκε πρώτη δύναμη στις εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ, συγκεντρώνοντας 43,8%. Μια ιστορική πρωτιά για την άκρα δεξιά στη μεταπολεμική Γερμανία, στη χώρα που κουβαλά ίσως βαρύτερα από οποιαδήποτε άλλη το φορτίο του ναζισμού.
Πριν, όμως, αρχίσουμε τις εύκολες ιστορικές αναλογίες, αξίζει να γυρίσουμε για λίγο το ρολόι πίσω.
Η νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ και οι επιπτώσεις για τον καγκελάριο της Γερμανίας Φρ. Μερτς
Ιούλιος του 1932. Το ναζιστικό κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ αναδεικνύεται για πρώτη φορά πρώτο κόμμα στη Γερμανία, με 37,3% και 230 έδρες. Δεν έχει αυτοδυναμία. Ο Χίτλερ δεν είναι ακόμη καγκελάριος. Και το πολιτικό σύστημα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης εξακολουθεί, θεωρητικά τουλάχιστον, να διαθέτει τα μέσα για να εμποδίσει την άνοδό του στην εξουσία.
Δεν το έκανε.
Γερμανία: Ιστορική νίκη, αλλά χωρίς αυτοδυναμία, για το ακροδεξιό AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ
Έξι μήνες αργότερα, στις 30 Ιανουαρίου 1933, ο Χίτλερ διορίζεται καγκελάριος. Τα υπόλοιπα είναι η πιο σκοτεινή ευρωπαϊκή Ιστορία.
Δεν είναι, ασφαλώς, το 2026 το 1932. Ούτε η σημερινή Γερμανία είναι η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και η AfD δεν είναι το NSDAP. Όμως η Ιστορία δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνεται φωτοτυπικά για να στέλνει προειδοποιήσεις.
Ο 35χρονος Ούλριχ Ζίγκμουντ, το «φιλικό πρόσωπο» με το οποίο η AfD σάρωσε στη Σαξονία-Άνχαλτ, βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια πρωτοφανή πολιτική πραγματικότητα. Η παράταξή του απέχει μόλις τρεις έδρες από την απόλυτη πλειοψηφία και οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις καλούνται να αποφασίσουν εάν το περίφημο γερμανικό «τείχος προστασίας» απέναντι στην άκρα δεξιά θα αντέξει.
Και κάπου εδώ η συζήτηση παύει να αφορά μόνο τη Γερμανία.
Γιατί στην Ελλάδα, την ώρα που το πολιτικό σύστημα αναλώνεται στην καθημερινή του αντιπαράθεση, υπάρχει ένας άνθρωπος που προετοιμάζει μεθοδικά τη δική του πολιτική επιστροφή: ο Ηλίας Κασιδιάρης.
Η φυλάκισή του όχι μόνο δεν εξαφάνισε την πολιτική επιρροή του, αλλά του προσφέρει τη δυνατότητα να καλλιεργήσει σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο την εικόνα του «διωκόμενου από το σύστημα». Μια εικόνα που επιχειρεί να χτίσει συστηματικά και που μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνη από όσο εκτιμούν σήμερα όσοι θεωρούν ότι το κεφάλαιο αυτό έχει κλείσει.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα.
Υπάρχουν κάποιοι που προετοιμάζονται για την επανεμφάνιση Κασιδιάρη και κάνουν αυτό που πρέπει για να την σταματήσουν; Και, κυρίως, ποιος είναι ο ορθός τρόπος να μπλοκάρεις την εμφάνιση της ριζοσπαστικής Ακροδεξιάς από το να έχει δύναμη και λόγο στα δημόσια μας πράγματα;
Τι έκανε το ελληνικό πολιτικό σύστημα μετά τη Χρυσή Αυγή; Αντιμετώπισε τις αιτίες που επέτρεψαν την εκτόξευσή της ή θεώρησε ότι μια δικαστική απόφαση ήταν αρκετή για να εξαφανίσει και το κοινωνικό υπόστρωμα που την τροφοδότησε;
Γιατί οι ιδέες, ακόμα και οι πλέον φρικαλέες, δεν φυλακίζονται μαζί με τα πρόσωπα. Και η οργή, η ανασφάλεια, η απαξίωση της πολιτικής και η αίσθηση εγκατάλειψης μπορούν πάντοτε να αποτελέσουν πρώτη ύλη για εκείνον που θα επιχειρήσει να τις μετατρέψει σε πολιτικό κεφάλαιο.
Η Γερμανία ξύπνησε σήμερα με την AfD στο 43,8% σε ένα κρατίδιο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.
Η Ελλάδα έχει ήδη ζήσει τη δική της εμπειρία με τη Χρυσή Αυγή.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι εάν θυμόμαστε τι συνέβη.
Είναι εάν μάθαμε τίποτα από αυτό και κυρίως αν γίναμε σοφότεροι ώστε να μην το επιτρέψουμε να ξανασυμβεί !
- ΟΦΗ: Η νίκη το πιο καλό φάρμακο για ν’ αφήσει πίσω τη… διαβολοβδομάδα!
- Ο τρύγος του Σεπτέμβρη ή ποιος σκότωσε τον Ικάριο
- Πώς θα γίνουμε "άνθρωποι" για να έχουμε μέλλον
