Όταν η Πλάκα καταρρέει, η Αθήνα δεν επιτρέπεται να κοιτάζει αλλού

Η Πλάκα κατέρρευσε. Ένα σημείο της Αθήνας, που είναι, ίσως, από τα πιο φωτογραφισμένα κομμάτια της πρωτεύουσας, έγινε υπόλογο μιας τραγωδίας, που περισσότερο κινηματογραφική ταινία θυμίζει παρά πραγματικότητα. Τρία άτυχα ζευγάρια έγιναν τα θύματα μιας σκληρής υπενθύμισης, ότι πίσω από τα διατηρητέα και την τουριστική βιτρίνα υπάρχουν άνθρωποι που ζουν, εργάζονται και περπατούν καθημερινά δίπλα σε κτήρια των οποίων η ασφάλεια, απ’ ότι φάνηκε, δεν είναι καθόλου δεδομένη.

Σε μία πραγματικότητα που περιλαμβάνει οικοδομήματα που γέρνουν, εγκαταλείπονται και περιμένουν τη στιγμή που η αδιαφορία της πολιτείας θα γίνει επικίνδυνη, καλό θα ήταν να μπορούσε κάποιος, εγκαίρως, να δει τα σημάδια, ώστε να προστατευτεί το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Κάποιοι ήρθαν στην Ελλάδα, για να την απολαύσουν, κι εκείνη έπεσε και τους «πλάκωσε».

Στις επτά και μισή το πρωί της 25 ης Σεπτεμβρίου στην οδό Λυσικράτους ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος και αμέσως μετά ήρθε η κατάρρευση ενός διώροφου καταλύματος βραχυχρόνιας μίσθωσης με θύματα έξι άτομα. Ο λόγος αδιευκρίνιστος! Μπουκάλες προπανίου και υγραερίου δεν υπήρχαν μέσα στο κτήριο, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία. Και ένας ιδιοκτήτης δεν γνωρίζει ούτε τους ενοικιαστές, ούτε έχει τα πλήρη στοιχεία τους, παρά μόνο το μικρό όνομα ενός εξ’ αυτών.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο τελειώνει η ρομαντική πλευρά της Πλάκας και ξεκινά η δύσκολη συζήτηση για την άγνωστη Αθήνα.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι φορείς προσπαθούν να επέμβουν, ώστε οι κατοικίες να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Στο πλαίσιο αυτό η έννοια της «γειτονιάς» στη συνοικία της Πλάκας παύει να υπάρχει. Ακόμη και μετά τις αντιρρήσεις του Υπουργείου Τουρισμού, που αναγνώρισε την ανάγκη αυξημένης προστασίας της περιοχής από δραστηριότητες βραχυχρόνιας μίσθωσης, η άλλη πλευρά δεν έπαψε να βλέπει μόνο τον θετικό τουριστικό αντίκτυπο της περιοχής. Και σήμερα, μετά την τραγωδία της 25 ης Σεπτεμβρίου, η συζήτηση αποκτά μία εντελώς διαφορετική διάσταση.

Όταν μία συνοικία μετατρέπεται σταδιακά σε χώρο προσωρινής στέγασης, το ζητούμενο δεν είναι πόσο τουρισμό μπορεί να αντέξει, αλλά αν έχουν γίνει οι έλεγχοι και όλες οι νόμιμες διαδικασίες, ώστε η διαμονή να θεωρείται ασφαλής για όλους. Γιατί, πριν αναφερθούμε στον τουρισμό, τις επενδύσεις και την οικονομία, είναι βασικό να έχουμε λύσει το ζήτημα της ασφάλειας.

Το μεγαλύτερο λάθος, όμως, είναι ότι έχουμε συνηθίσει να κοιτάμε την Πλάκα και, γενικά, το ιστορικό κέντρο με τα μάτια ενός τουρίστα. Πότε θα ασχοληθούμε, ως ιδιοκτήτες, με τα θεμέλιά της, τα κτήριά της και τις ζωές των ανθρώπων που βρίσκονται τριγύρω; Σήμερα μετά την τραγωδία; Αύριο; Πότε; Γιατί ένα τουριστικό ρεκόρ μπορεί εύκολα να καταγραφεί ξανά την επόμενη σεζόν, μία ανθρώπινη ζωή όμως όχι.

Ίσως αυτό να είναι και το πιο σκληρό μάθημα που άφησε αυτή τη στιγμή η Πλάκα πίσω της...