Μία παιδική ζωγραφιά και ένα χριστουγεννιάτικο δώρο που ήρθε νωρίτερα

Όλα ξεκίνησαν από μια παιδική ζωγραφιά.
Βέβαια είχαν προηγηθεί κάτι μπηχτές, υπονοούμενα και λίγο ψηστήρι.

Λίγες βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, λοιπόν, ο μπαμπάς βρήκε ένα μικρό μαύρο/καφέ πλάσμα με ουρά και 4 πόδια, το έβαλε στο αμάξι και κατευθύνθηκε στο σπίτι. 
Η πόρτα άνοιξε διάπλατα και το σπίτι υποδέχτηκε το νέο του μέλος. Η μεγάλη κόρη δεν κατάφερε να το δει. Τα μάτια της είχαν γεμίσει δάκρυα. Ήταν μακράν το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο που θα της έκαναν ποτέ. 
Όλοι μαζί το έκαναν μπάνιο, του έδωσαν τα δώρα του, το έβαλαν να καθίσει κοντά τους στον καναπέ. Δεν άργησαν τα ...παρατράγουδα, έκανε μια δυο κατσουκανιές μέχρι να μάθει.

Χρόνια μετά, το τηλέφωνο χτυπά.  Πάλι ο μπαμπάς πίσω από όλα. «Θυμάσαι που σου είπα ότι έχουμε κάτι γατάκια στην αποθήκη της δουλειάς; Ε, ένα έμεινε, η μαμά του εξαφανίστηκε και αν πάθει κάτι θα το έχω τύψεις μια ζωή…»

Και κάπως έτσι, δίπλα στα γαβ- γαβ προστέθηκαν και τα νιάου- νιάου… Και η υποδοχή έγινε πάλι με κλάματα, αυτή τη φορά από τη μικρή που πάντα γκρίνιαζε γιατί ναι μεν αγαπάει πολύ τον σκύλο αλλά ίσως να παίρναμε και κάτι πιο… πετίτ;

Κάθε χειμώνα, όταν αρχίζουν οι βιτρίνες να βάζουν τα χριστουγεννιάτικα, όταν γεμίζουν τα ζαχαροπλαστεία κουραμπιέδες και μελομακάρουνα, το μυαλό μου πάει σε αυτή την πρώτη τετράποδη προσθήκη στο σπίτι.
Συχνά βλέπω αναρτήσεις που λένε να μην κάνουμε δώρα στα παιδιά ζώα, τα ζώα είναι μέλη της οικογένειας και όχι κάτι που παραδίδεται σε κούτα, τυλιγμένο με φιόγκο… Να πω, βέβαια, ότι το ένα δεν αναιρεί το άλλο. 

Αν, λοιπόν, οι ντουλάπες είναι γεμάτες, το ίδιο και τα κουτιά με τα παιχνίδια, τάμπλετ, κινητά υπάρχουν στο σπίτι (ίσως και παραπάνω από όσα μπορεί ή πρέπει να καταναλώσουν τα παιδιά της οικογένειας) τότε μια καλή επιλογή είναι ένα κατοικίδιο. Εντάξει, δεν έρχονται μόνα τους, φέρνουν και μπελάδες, σε 24ωρη βάση μπορώ να πω. Όμως, όσο δύσκολη και αν είναι η μέρα σου, όταν βλέπεις τη γάτα να κυνηγάει τον σκύλο (πιστέψτε με αυτό γίνεται και όχι το αντίθετο), τότε όλα τα ξεχνάς και σκας ένα χαμόγελο.

Πόσες μέρες έμειναν για τα Χριστούγεννα δε μετράω, ξέρω πως το δικό μας μέτρημα στα τετράποδα λήγει κάπου στον αριθμό 2 (προς το παρόν…;)