Αθήνα 2/3/2025 Προς τον Αείμνηστο, Αντώνη Καργιώτη!
Αντώνη μου. Δεν είχα την τύχη και την τιμή να σε γνωρίσω. Απ’ όσα όμως άκουσα για εσένα και την ζωή σου και από την ήρεμη μορφή που αντίκρισα στις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν, σχημάτισα την εντύπωση, ότι στην κοινωνία που ζούσες, σίγουρα ήσουν τουλάχιστον, ένα από τα πιο αγαπητά μέλη της.
Άλλωστε, οι φίλοι, οι γνωστοί και ευρύτερα οι συντοπίτες σου, δεν άφησαν περιθώρια αμφισβήτησης, αφού όλοι ανεξαιρέτως, είχαν να πουν τα καλύτερα λόγια για εσένα!
Προσωπικά, είμαι ένας ταπεινός άγνωστος από το πολυπληθές ανθρώπινο χάος της πρωτεύουσας, που στην θέα και μόνο της εικόνας που είδαν τα μάτια μου από το βίντεο της αποκάλυψης του εγκλήματος, ένιωσα απλά την ανάγκη να σου απευθύνω εγώ, την Συγνώμη που αρνήθηκαν μέχρι τέλους να σου απευθύνουν οι αμετανόητοι Θύτες σου και για λογαριασμό της γενιάς μου, επειδή δεν καταφέραμε να φτιάξουμε έναν κόσμο που να εκτιμά την Ανθρώπινη Ζωή, όπως ακριβώς της αξίζει! Ως το πλέον πολυτιμότερο ανεκτίμητο Δώρο!
Ξέρεις... ο “άνθρωπος” που σου στέρησε τόσο άδικα την ζωή σου, είπε στο δικαστήριο πως αισθάνθηκε απειλή, ότι φοβήθηκε, (ποιος;;; αυτός εσένα;;;), πάγωσε και νόμιζε πως θα κινδύνευε το πλοίο και οι επιβάτες από εσένα, γι’ αυτό ενήργησε κάτω από πίεση… δεν είναι δολοφόνος, αφού δεν κρατούσε πιστόλι… έτσι του είπανε να πει… Αν με ρωτούσε θα του έλεγα, ότι αν όσοι κρατούσαν ένα πιστόλι ήταν δολοφόνοι, σήμερα δεν θα υπήρχαμε για να το συζητάμε… …δολοφόνος είναι, όποιος αφαιρεί χωρίς κανένα λόγο μία Ζωή, με οποιονδήποτε τρόπο και με οποιοδήποτε όπλο… ακόμα και απευθυνόμενος με σκληρά λόγια προς το θύμα του, αν αυτό υποκύψει!
Αλλά για να το καταλάβει αυτό, θα έπρεπε να διαθέτει Ψυχή… μια Ψυχή που δεν διαθέτει όπως αποδεικνύεται, αφού δεν είχε το θάρρος, έστω και την τελευταία στιγμή να μετανοήσει και να ζητήσει μία συγνώμη, χωρίς να επικαλεστεί καμία δικαιολογία κατηγορώντας ψευδώς το Θύμα του, για μία ακόμα φορά! Παρεμπιπτόντως : “Περιύβριση νεκρού” ονομάζεται αυτό, αν και δεν πήρε τ’ αυτί μου να γίνεται λόγος!
Αντώνη μου.
Έκανες κι εσύ δύο “λάθη” (;;;) που στάθηκαν μοιραία για την Ζωή σου!
α) Στην κοινωνία που δυστυχώς έχουμε διαμορφώσει, θα έπρεπε να ξέρεις, ότι τα πάντα αποτιμώνται με υλικές αξίες που… φαίνονται!!! Αυτό σημαίνει πως αν φορούσες κοστούμι και γραβάτα, σίγουρα θα ήσουν σήμερα ανάμεσά μας, γιατί κανένας Αχρείος δεν θα αποτολμούσε να σε αγγίξει! Όλοι θα σου έκαναν υποκλίσεις!!!
β) Επειδή Εσύ έμαθες να αγαπάς όλον τον κόσμο… (Αξία που πρέπει να διαθέτει κάποιος, ο ίδιος για να την αναγνωρίσει), Πίστεψες πως όλος ο κόσμος σε αγαπάει… και διαπίστωσες το αντίθετο με τον χειρότερο τρόπο!
Όχι Αντώνη μου!
Δεν έκανες εσύ κανένα λάθος! Και είμαι σίγουρος ότι εσύ έχεις την μεγαλοψυχία που στερούνται οι Θύτες σου και θα τους έχεις ήδη συγχωρήσει!!! Της Ψυχούλας σου όμως, δεν της άξιζε και δεν ήταν φτιαγμένη για να ζει σε ένα τόσο σάπιο και βρώμικο περιβάλλον, γι αυτό όπως σου άρεσε τόσο πολύ να ταξιδεύεις, ίσως προτίμησες να “Ταξιδέψεις” σε έναν άλλον καλύτερο Κόσμο, έναν κόσμο που εμείς δεν χωράμε ακόμα… στον “Κόσμο των Αγγέλων” που σου ταιριάζει απόλυτα!!! Σου Εύχομαι να είσαι αναπαυμένος και σου απευθύνω για μία ακόμα φορά την δική μου Συγνώμη!
Με σεβασμό στην μνήμη σου.
Ιωάννης Αχιλ. Χάρχαλος
