Άγγελος Αντωνόπουλος: Ερωτεύτηκε το θέατρο, υπηρέτησε τον κινηματογράφο, τον αγάπησαν από την τηλεόραση
Διαχρονικά ευγενής, γοητευτικός χωρίς να διαθέτει τα κλασικά χαρακτηριστικά του ζεν πρεμιέ, αποτέλεσε μια ξεχωριστή παρουσία
Είναι 1959 κι ένας 27χρονος νεαρός βγαίνει από το Εθνικό Θέατρο έχοντας μόλις παρακολουθήσει την πρώτη θεατρική παράσταση της ζωής του. «Βγήκα από το θέατρο και κόντεψαν να με κόψουν τα αυτοκίνητα. Από τη γοητεία που είχε ασκηθεί πάνω μου δεν έβλεπα που πήγαινα» θα εξομολογηθεί ο ίδιος, δεκαετίες αργότερα, προσπαθώντας να περιγράψει το μοναδικό συναίσθημα που ένιωσε κατά την παρθενική του επαφή με την τέχνη στην οποία έμελλε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά.
Ο νεαρός ήταν ο Άγγελος Αντωνόπουλος, ο ηθοποιός που σφράγισε ανεξίτηλα τη θεατρική σκηνή, τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη με τις ερμηνείες του και έφυγε στα 94 του χρόνια, πλήρης ημερών και εμπειριών, διακριτικά και ήσυχα, όπως πορεύτηκε σε όλο τον επίγειο βίο του. Διαχρονικά ευγενής, γοητευτικός χωρίς να διαθέτει τα κλασικά χαρακτηριστικά του ζεν πρεμιέ, εξαιρετικά εκφραστικός και με μεγάλες υποκριτικές ικανότητες που τού επέτρεπαν να μπει στο πετσί του κάθε ήρωα που ενσάρκωνε, κατάφερνε πάντα να μαγνητίζει τα βλέμματα και να κερδίζει το κοινό όχι μόνον με πρωταγωνιστικούς αλλά και με δεύτερους ρόλους.
Μετά την πρώτη, συγκλονιστική εκείνη θεατρική εμπειρία του τα βήματά του θα τον οδήγησαν στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν όπου θα διδαχτεί τα μυστικά της υποκριτικής από τον κορυφαίο του είδους. Οι συνθήκες όμως δεν θα είναι διόλου εύκολες. Έχοντας χάσει από μικρός τον πατέρα του, δεν υπάρχει κανείς να τον στηρίξει οικονομικά γι΄αυτό και θα χρειαστεί να δουλεύει για να εξασφαλίσει τα προς το ζην αλλά και για να πληρώσει τη σχολή του. Θα εργαστεί λοιπόν ως οδηγός ταξί και τις κρύες νύχτες του χειμώνα θα διαβάζει Σαίξπηρ μέσα στο ταξί περιμένοντας τους πελάτες του να τελειώσουν την διασκέδασή τους.
Όταν τελείωσε τη δραματική σχολή είχε πατήσει τα 30, ηλικία σχετικά μεγάλη για κάποιον που επιθυμούσε να γίνει ηθοποιός. Οι περισσότεροι συνομήλικοί του είχαν ήδη πίσω τους μια πορεία αρκετών χρόνων. Η λαχτάρα του όμως και βαθιά αγάπη του για τη τέχνη της υποκριτικής ήταν μεγάλη, το ίδιο και το πείσμα του.
Και κάπως έτσι θα ξεκινήσει τη θεατρική του διαδρομή, στο πλευρό του Καρόλου Κουν, αρχικά, και του Δημήτρη Μυράτ, στη συνέχεια, για να διανύσει μια πρώτη υπερπλήρη θεατρική δεκαετία ερχόμενος σε επαφή και αναμέτρηση με σπουδαία κλασικά έργα του Σαίξπηρ, του Τσέχωφ, του Μπρέχτ. Στο θέατρο θα παραμείνει ενεργός μέχρι το τέλος σχεδόν της ζωής του παίζοντας ρόλους ενός ευρύτατου ρεπερτορίου.
Έπαιξε με όλους τους μεγάλους πρωταγωνιστές του κινηματογράφου
Ο κινηματογράφος θα μπει στη ζωή του στα 32 του χρόνια, όταν η κουμπάρα του και λαμπερή πρωταγωνίστρια Τζένη Καρέζη – τον είχε παντρέψει με την Νινέττα Αντωνοπούλου, κόρη της ιδιοκτήτριας του γνωστού οίκου νυφικών, με την οποία χώρισε αργότερα – θα του προτείνει έναν μικρό ρόλο στην κωμωδία «Δεσποινίς διευθυντής».
Από εκεί θα ξεκινήσει η σημαντική κινηματογραφική διαδρομή του στη διάρκεια της οποίας συμμετείχε σε περίπου 30 ταινίες των γνωστότερων σκηνοθετών και σεναριογράφων της εποχής μεταξύ των οποίων ο Ντίνος Δημόπουλος, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Βασίλης Γεωργιάδης, ο Ερρίκος Ανδρέου, ο Γιώργος Τζαβέλλας κ.α.
Μπορεί οι πρωταγωνιστικοί του ρόλοι να μην ήταν πολλοί – ξεχώρισαν αυτοί στις ταινίες «Στον δάσκαλό μας με αγάπη» και «Σ΄αγαπώ» - ο Άγγελος Αντωνόπουλος, ωστόσο, καθιερώθηκε ως ένας από τους καλύτερους και πλέον δημοφιλείς καρατερίτσες της μεγάλης οθόνης που συνεργάστηκε με όλα σχεδόν τα μεγάλα ονόματα της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στις ταινίες «Το Δόλωμα», «Σ’ αγαπώ», «Η δασκάλα με τα ξανθιά μαλλιά», «Σ’ αγαπώ» και «Πονηρό θηλυκό κατεργάρα γυναίκα», με την Τζένη Καρέζη στα «Δεσποινίς διευθυντής», «Κονσέρτο για πολυβόλα» και «Μια γυναίκα στην αντίσταση», με τον Νίκο Κούρκουλο στα «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» και «Ορατότης Μηδέν» , «Κοινωνία ώρα μηδέν», «Κατηγορώ τους Ανθρώπους»» με την Ζωή Λάσκαρη στον «Εγωϊσμό», με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ στον «Παπαφλέσσα», με την Έλενα Ναθαναήλ στο τολμηρό για την εποχή του «Αναζήτησις»…
Αγαπήθηκε από τους τηλεοπτικούς του ρόλους
Παρότι η κινηματογραφική του διαδρομή υπήρξε μακρά και επιτυχημένη η τηλεόραση ήταν το μέσο που εκτόξευσε τη δημοφιλία του Άγγελου Αντωνόπουλου καθώς τη δεκαετία του ΄70 θα γίνει ένας από τους πιο αγαπητούς, προβεβλημένους και περιζήτητους ηθοποιούς της εποχής με τον γυναικείο πληθυσμό να ανακαλύπτει στο πρόσωπό του έναν χαμηλών τόνων, ευγενή και εξαιρετικά γοητευτικό πρωταγωνιστή.
Αιτία για όλα τα παραπάνω υπήρξε η τηλεοπτική σειρά «Άγνωστος Πόλεμος», σε σενάριο Νίκου Φώσκολου και σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη, όπου υποδυόταν τον συνταγματάρχη Διαγόρα Βαρτάνη. Η σειρά θα παιχτεί από το 1971 και για τρεις συνεχείς σεζόν και θα καθηλώσει το τηλεοπτικό κοινό που την παρακολουθεί μανιωδώς εκτοξεύοντας τις θεαματικότητες σε ποσοστά της τάξης του %80 ακόμη και του %90!
Θα ακολουθήσουν, το 1977, οι επίσης λαοφιλείς «Πανθέοι» όπου ο Άγγελος Αντωνόπουλος υποδύεται τον γιατρό Ανδρέα Πανθέο τον οποίο η όμορφη σύζυγός του Μάρμω, που υποδύεται η Κάτια Δανδουλάκη, θα απατήσει καθώς έχει ερωτευτεί παράφορα τον νεαρό ανιψιό του Κίτσο. Ο παράνομος αυτός έρωτας θα ξεσηκώσει εμφύλιο στο εγχώριο τηλεοπτικό κοινό με τους μισούς να τον υποστηρίζουν και τους άλλους μισούς να τον καταδικάζουν υπερασπιζόμενοι τον αξιοπρεπέστατο και ευγενέστατο απατημένο σύζυγο.
Στο πέρασμα των χρόνων συναντήσαμε τον Άγγελο Αντωνόπουλο και σε άλλες τηλεοπτικές σειρές, όπως «Το φως του αυγερινού» του Ερρίκου Ανδρέου με την Κοραλία Καράντη και τον Αλμπέρτο Εσκενάζυ και η αγαπημένη «Μαντάμ Σουσού» όπου έπαιζε τον «αριστοκράτη», δεύτερο σύζυγο της Άννας Παναγιωτοπούλου Μηνά Καντακουζηνό αλλά και μεταγενέστερα στην «Πρόβα Νυφικού» και στα «Παιδιά της Νιόβης», και τα δύο με τη σκηνοθετική υπογραφή του Κώστα Κουτσομύτη.
- «Ταξίδι στον κόσμο»: 13 -14 Ιουνίου το 15ο Παιδικό Φεστιβάλ Δήμου Αγίου Νικολάου
- Η Φίνος Φιλμ αποχαιρετά τον Άγγελο Αντωνόπουλο με ένα συγκινητικό βίντεο
- Την Τετάρτη (10/06) η νέα συνάντηση του λογοτεχνικού... καφενείου για τον Νίκο Καζαντζάκη
