Αλίκη Βουγιουκλάκη: Το τελευταίο ηχητικό της ντοκουμέντο - «Ποτέ δεν πήγα να στήσω έναν μύθο»

Στις 23 Ιουλίου συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατο της Αλίκης Βουγιουκλάκη και ο μύθος της συνεχίζει να μεγαλώνει γενιές και γενιές Ελλήνων και να τις συγκινεί ακόμη και σήμερα.

Η εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» έφερε στο φως ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο, από τη συνέντευξη που έδωσε στον Παναγιώτη Φύτρα, τον διευθυντή και προϊστάμενο πολιτισμού του ραδιοφωνικού σταθμού του Πειραιά (ΔΗΡΑΠ) και τον άνθρωπο που εμπνεύστηκε το να στηθεί το καμαρίνι της στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά.

Η ίδια σημείωνε πως η πραγματική αποτίμηση του έργου της ίσως έρθει μετά τον θάνατό της, κάνοντας μάλιστα μια σύγκριση με τη Μέριλιν Μονρόε και τον τρόπο που το έργο και η εικόνα της συνέχισαν να συζητιούνται και μετά το τέλος της.

«Έχουν να ειπωθεί, να γραφτούν πολλά κι όταν εγώ δεν θα υπάρχω πια. Κι ίσως τότε να γραφτούν τα σημαντικότερα και να ειπωθούν τα πιο ουσιαστικά. Να είμαστε ρεαλιστές και να βλέπουμε τη ζωή όπως είναι και όπως συνεχίζεται όταν εμείς φεύγουμε απ’ τη ζωή. Και δείτε τι γίνεται με τη Μέριλιν (σ.σ. Μονρόε). Πόσες εκδόσεις βιβλίων έχουν γίνει, πώς έχουν γραφτεί, πόσα έχουν ειπωθεί. Πιστεύω ότι θα γίνει το ίδιο με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τι να κάνουμε; Έτσι πιστεύω. Διάφορες εκδοχές, πολλά θα ειπωθούν κι ίσως πολλά θα μου αναγνωριστούν τότε. Δεν έχει πίκρα αυτό που λέω. Όχι ίσα ίσα, με ικανοποιεί».

Σε άλλο σημείο της ίδιας εξομολόγησης ξεκαθάριζε τη στάση της απέναντι στην εικόνα της: «Ποτέ δεν πήγα να στήσω έναν μύθο. Ο μύθος άμα είναι στημένος καταρρέει. Αυτός δημιουργείται μέσα από την αλήθεια. Κατάλαβες; Το ψέμα πρέπει να ‘ναι αληθινό, αγάπη μου. Το ψέμα για το ψέμα είναι άδικο».

Μιλώντας για τη ζωή της συνολικά, παραδεχόταν πως συχνά ένιωθε ότι δεν έζησε με την απλότητα που θα ήθελε: «Σε όλη αυτή την πορεία μπορεί να έχω ξεχάσει να ζήσω. Να ζήσω με την έννοια την ουσιαστική. Να ζήσω απλά, μικρές χαρές και ανθρώπινες λύπες. Όλα σε μένα είναι συγκλονιστικά, συνταρακτικά, μεγάλα, εκκωφαντικά. Τόσο που δεν μπορώ πολλές φορές να τα αντέξω. Αλλά προσπαθώ και για να ξαναγυρίσουμε, αν γινόταν το ίδιο, αν αυτό το χρέος το είχαν όλοι οι άνθρωποι απέναντι σε ένα ολόκληρο λαό, όπως είναι ο υπέροχος ελληνικός λαός, θα ‘μαστε σίγουρα η πιο ευτυχισμένη χώρα, όχι μόνο των Βαλκανίων ή της Ευρώπης, του κόσμου. Γιατί έχουμε τους θεούς με το μέρος μας, έχουμε την ευλογία του μεγάλου Θεού, του Θεού της Ελλάδας.

Οι επιλογές μου, είναι λίγο δεσμευτικές, αλλά είναι και από μένα. Πολλές φορές το κουβεντιάζω με τον διχασμένο μου εαυτό. Γιατί ο μισός μου εαυτός είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη κι ο άλλος μισός είναι η Αλίκη. Η Αλίκη που ξέρει τι της γίνεται ακριβώς, που ξέρει τι συμβαίνει, που δεν θέλει να στερήσει από τα μάτια των παιδιών αυτή την ευτυχία, αυτό το γέλιο, όταν μ’ ανταμώνουνε πάνω στη σκηνή και πίσω στα παρασκήνια. Και αφού ακόμα αυτή η δύναμη υπάρχει και μέσα μου και στη σχέση μου με το κοινό, δεν ξέρω αν είναι δικαίωμά μου να την κόψω. Δηλαδή να κάνω αυτό που λέμε, μια στροφή ουσιαστική. Τι ωραία λέξη το “σ’ αγαπώ”, ε;».