ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
No Face: Η έμφυλη βία με βήματα χορού - Η Θάλεια Αγαπάκη μιλά στο Cretalive
«Η παράσταση πραγματεύεται τη βία που πηγάζει από κοινωνικά στερεότυπα φύλου και επικεντρώνεται στη διαδρομή ενός ανθρώπου που έχει βιώσει και επιβιώσει από μία τέτοια μορφή βίας» λέει η χορεύτρια - χορογράφος ενόψει της παράστασης στο ΠΣΚΗ
«Ένα σώμα που αφηγείται μία ιστορία» θα μπορέσουν να δουν όσοι βρεθούν στο Πειραματικό Θέατρο του Πολιτιστικού Συνεδριακού Κέντρου Ηρακλείου την Κυριακή 18 και την Δευτέρα 19 Ιανουαρίου (21:00) σε μία παράσταση χορού με τίτλο «No Face» με την χορεύτρια και χορογράφο Θάλεια Αγαπάκη. Μία Ηρακλειώτισσα που ζει στην Πορτογαλία και μοιράζεται τη δουλειά αλλά και τις ανησυχίες της για πρώτη φορά με το κοινό της Κρήτης, παρουσιάζει μία παράσταση που πραγματεύεται τη βία που πηγάζει από κοινωνικά στερεότυπα φύλου.
Μιλώντας στο Cretalive η Θάλεια Αγαπάκη αναφέρεται στην επιλογή του θέματος, στην ανάδειξη του μέσα από την τέχνη, αλλά και τους δημιουργικούς ανθρώπους της Κρήτης αλλά και τον «εξαιρετικά οργανωμένο και φιλόξενο χώρο του ΠΣΚΗ».
Είστε χορεύτρια – χορογράφος και έρχεστε στο Πειραματικό Θέατρο του ΠΣΚΗ την Κυριακή 18 και την Δευτέρα 19 Ιανουαρίου, στις 21:00 με την παράσταση «No Face». Κάποιος λοιπόν που δε γνωρίζει από χορό και έρθει στην παράσταση σας, τι πρόκειται να δει;
«Αυτό που θα δει στο No Face είναι ένα σώμα που αφηγείται μια ιστορία, μέσα από την κίνηση και την έκφραση συναισθημάτων.
Η παράσταση πραγματεύεται τη βία που πηγάζει από κοινωνικά στερεότυπα φύλου και επικεντρώνεται στη διαδρομή ενός ανθρώπου που έχει βιώσει και επιβιώσει από μία τέτοια μορφή βίας. Στη σκηνή βλέπουμε ένα σώμα που έχει χάσει την ταυτότητά του μέσα στο τραύμα, μια σκιά του εαυτού του, όπου οι σκέψεις και οι μνήμες είναι συνεχώς παρούσες.
Δεν πρόκειται να δει ρεαλιστική αναπαράσταση της βίας. Η παράσταση εστιάζει στην υπέρβαση, στην προσπάθεια να αντιμετωπίσει αυτό το σώμα την αλήθεια, στην αναζήτηση ενός ασφαλούς χώρου και στην επικοινωνία. Αυτά μαζί με τα κοινωνικά στερεότυπα και τις προσδοκίες που η κοινωνία βάζει στα φύλα, είναι οι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους στηρίζεται η έρευνα και ο χορός του No Face.
Τα αντικείμενα στη σκηνή και οι κινήσεις είναι συμβολικά: αποτυπώνουν την απώλεια ταυτότητας, την αίσθηση παγίδευσης στις σκέψεις, την ενοχή, τη ματαιότητα, αλλά και την ανάγκη για φροντίδα, προστασία και έκφραση.
Η κίνηση είναι έντονη και δυναμική, με στιγμές πάλης, καμπαρέ και αναφορές σε κλόουν. Έτσι εκφράζετε η σύγκρουση, η αντίσταση και η αντίφαση μεταξύ πόνου και παιχνιδιού αλλά και πως το σώμα γίνεται υποχείριο των σκέψεων και των αναμνήσεων, αναπαριστώντας πώς η εσωτερική πάλη μπορεί να περιορίσει και να καθορίσει κάθε κίνηση. Παράλληλα, αναδεικνύεται η πίεση των κοινωνικών στερεοτύπων, που πολλές φορές παραλύουν και περιορίζουν τις επιλογές μας.»
Μία χορευτική παράσταση με στοιχεία θεάτρου που ασχολείται με την έμφυλη βία, το θέμα που ταλανίζει την εποχή μας. Πόσο απαιτητικό είναι, πόσο δύσκολο να αποτυπωθεί το θέμα της έμφυλης βίας στη δική σας τέχνη;
«Παρόλο που έχουν γίνει βήματα, δυστυχώς, ακόμα και σήμερα είναι πολύ δύσκολο να μιλάμε ανοιχτά και ελεύθερα για την έμφυλη βία. Να έχουμε το θάρρος να στηρίξουμε τον εαυτό μας και τους άλλους στο δικαίωμα να είναι αυτό που θέλουν, όπως θέλουν να είναι. Αυτή η δυσκολία, η σιωπή, η στασιμότητα και η αμηχανία γύρω από το θέμα ήταν για μένα το κίνητρο.
Αυτά με ώθησαν να κινηθώ, να χορέψω και να σκεφτώ πάνω σε αυτό το ζήτημα μέσα από το δικό μου σώμα, το δικό μου μυαλό, τα δικά μου μάτια και τις προσωπικές μου εμπειρίες ως γυναίκα. Το βασικό μου ενδιαφέρον είναι να επικεντρωθώ στον συναισθηματικό κόσμο του επιζώντα, τις σκέψεις, τις μνήμες, τις ενοχές, τις αντιφάσεις που παραμένουν μετά το τραύμα, αλλά και στο πώς ένας άνθρωπος προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή του. Δεν με ενδιαφέρει να αναπαραστήσω τη βία, αλλά να δείξω το «μετά», τη διαδικασία της ανάρρωσης, της επιβίωσης και της αναζήτησης ενός ασφαλούς χώρου. Το να αποτυπωθεί αυτό μέσα από τον χορό είναι απαιτητικό, γιατί πρόκειται για μια εσωτερική, συχνά αόρατη εμπειρία, γεμάτη αντιφάσεις, ενοχές, φόβους και σιωπές, που χρειάζεται ευαισθησία και προσοχή για τη μεταφορά της στη σκηνή.
Το No Face δεν έχει σκοπό να διδάξει ή να επιβάλει κάποιο μήνυμα. Δεν προσπαθώ να δώσω απαντήσεις ή λύσεις. Θέλω απλώς να μοιραστώ τη δική μου οπτική για την έμφυλη βία μέσα από την τέχνη μου και να προσκαλέσω το κοινό να παρακολουθήσει, να αισθανθεί και να σκεφτεί. Η παράσταση ανοίγει έναν διάλογο, έστω και για κάποια λεπτά, για θέματα που συχνά μένουν σιωπηλά, συνδέοντας την προσωπική εμπειρία με την κοινωνική ευαισθησία και δημιουργώντας χώρο για ενσυναίσθηση.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ίσως μπορέσουμε όλοι να αναρωτηθούμε: είμαστε έτοιμοι ως κοινωνία να ακούσουμε, να στηρίξουμε και να αποδεχτούμε;»
Κατάγεστε από το Ηράκλειο ωστόσο ζείτε αλλού. Έχετε ανεβάσει ξανά παράσταση στην πόλη που γεννηθήκατε; Στο ΠΣΚΗ;
«Τα τελευταία τρία χρόνια ζω στην Πορτογαλία, όμως το Ηράκλειο είναι ο τόπος όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Μέχρι τώρα δεν είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω μια δική μου χορογραφική δουλειά ούτε στο Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου ούτε γενικότερα στην Ελλάδα, οπότε αυτή η στιγμή έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα.
Είναι μεγάλη χαρά και τιμή να επιστρέφω στην πόλη μου με τη χορογραφική μου δουλειά και να τη μοιράζομαι εδώ. Το βλέπω ως μια αρχή: μια ευκαιρία να ανοίξει ένας δημιουργικός διάλογος και να δημιουργηθούν καλλιτεχνικοί δεσμοί με τον τόπο μου.
Επιδιώκω, μέσα από τη δουλειά μου, να συνεχίσω να μαθαίνω, να εξελίσσομαι και να δημιουργώ νέα πράγματα, σε επαφή με ανθρώπους και χώρους που στηρίζουν την καλλιτεχνική δημιουργία. Το Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου είναι ένας εξαιρετικά οργανωμένος και φιλόξενος χώρος, και νιώθω πολύ όμορφα που αυτή η συνεργασία ξεκινά από εδώ.»
Η Κρήτη είναι ένας τόπος πανέμορφος, πλούσιος σε χώρους, εικόνες και έμπνευση, με πολλούς δημιουργικούς ανθρώπους. Πιστεύω ότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να αναπτυχθούν δυνατές καλλιτεχνικές συνδέσεις και να γεννηθούν νέες ιδέες και έργα που να συνομιλούν τόσο με τον τόπο όσο και το ευρύτερο καλλιτεχνικό τοπίο.
Στοιχεία Παράστασης
Το No Face είναι μία σολο χορευτική παράσταση για τη βία που πηγάζει από κοινωνικά στερεότυπα φύλου. Ένα σώμα που έχασε την ταυτότητά του μέσα στο τραύμα, μια σκιά του εαυτού του, όπου οι σκέψεις και οι μνήμες υπάρχουν κάθε στιγμή, ακούραστες και ασταμάτητες.
Η παράσταση επικεντρώνεται στη διαδικασία ανάρρωσης, στην υπέρβασης για την αντιμετώπιση της αλήθειας, στην εύρεση ενός ασφαλούς χώρου και στην επικοινωνία. Αυτά και άλλα θέματα σχετικά με τη βία και τα κοινωνικά στερεότυπα για τα φύλα, αποτελούν τους πυλώνες της κινησιολογικής έρευνας του No Face. Μέσα από τον χορό, η σιωπή αποκτά εικόνα και η αλήθεια βρίσκει τον δρόμο της προς την ασφάλεια και την επικοινωνία.
Συντελεστές
Χορογραφία και ερμηνεία: Θάλεια Αγαπάκη
Μουσική, δραματουργία, χειρισμός ήχου: Leonardo Gaipa
Σχεδιασμός φωτισμού, χειρισμός φωτισμού: Guilhierme Mota
Υλοποίηση σκηνογραφίας: Ivana Duarte
Μέντορες: Daniela Cruz και Joclecio Azevedo
Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ηράκλειο
