Για τον Γιώργο Μπαλτατζή, τον «τρελό» του ΟΦΗ και τα άλλα «παιδιά»
2026 - Με αφορμή τον Κυπελλούχο Ελλάδας ΟΦΗ
Με την πρόσφατη κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας από την ομάδα της Κρήτης, οι πρώτες μου σκέψεις πήγαν ακαριαία στον μπαμπά μου, παλαίμαχο της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ηρακλείου, τον άνθρωπο που ακόμα και σήμερα κάποιοι φίλαθλοι αποκαλούν με αγάπη το «τρελό» του ΟΦΗ.
Ο Γιώργος Μπαλτατζής το χάρηκε με την ψυχή του. Στα 83+ του χρόνια βρέθηκε στην καρδιά της φιέστας στο Ηράκλειο, μέσα στα καπνογόνα (της χαράς), γιορτάζοντας το τρόπαιο μαζί με όλες τις γενιές φιλάθλων. Συγκινήθηκε ακόμη περισσότερο όταν ένας άλλος παππούς τον αναγνώρισε και του ζήτησε να φωτογραφηθεί μαζί με το εγγόνι του.
Δεν ήθελα και πολύ. Η «μουσειάνθρωπος» μέσα και έξω μου με οδήγησε στο πατρικό μου σπίτι στο Ατσαλένιο και στο να ξεφυλλίσω οικογενειακά άλμπουμ. Εκεί ξαναζωντάνεψε η τραχιά αφετηρία του Γ. Μπαλτατζή: ο πρόωρος θάνατος του πατέρα του όταν ήταν ακόμη μαθητής στο Δημοτικό, η Μικρασιάτισσα μάνα, η Αγγελικώ, που ανέλαβε τα πάντα σαν δέκα πατεράδες μαζί, και η παιδική του αγάπη, ο ΠΟΑ. Σε αυτόν επιστρέφει στο κλείσιμο της ποδοσφαιρικής του πορείας.
Ο ομφάλιος λώρος με τον ΠΟΑ δεν αποκόπηκε ποτέ.
Σήμερα στέκομαι στον, για δεύτερη φορά, Κυπελλούχο Ελλάδας ΟΦΗ — χωρίς να επεκταθώ στις άλλες ομάδες της Κρήτης και της Αθήνας όπου αγωνίστηκε, πάντοτε, ως «κυνηγός». Το πολύτιμο, αλλά περιορισμένο υλικό, το οποίο δεν υπάρχει στο διαδίκτυο, μετατράπηκε σε ένα ψηφιακό λεύκωμα. Στις φωτογραφίες ξεπροβάλλει μια ασπρόμαυρη εποχή, τότε που έπαιζαν για τη φανέλα. Κυριολεκτώ. «Κορίτσι!» Έτσι ανακοινώθηκε η γέννησή μου από τα μεγάφωνα του γηπέδου. Ταχύτατα, σαν το «τρελό», έγινε η πρώτη μου γνωριμία με τον κόσμο.
Το φωτογραφικό αφιέρωμα στον Γ. Μπαλτατζή και, κατ’ επέκταση, στους φίλους-καρδιάς συμπαίκτες του από την «οικογένεια» του ΟΦΗ, αφορά τους ανθρώπους που άνοιξαν τον δρόμο και ανέβασαν την ομάδα της Κρήτης για πρώτη φορά στην Α’ Εθνική, το 1968. Είναι και ένας φόρος τιμής σε εκείνους τους παλαίμαχους της γενιάς του πατέρα μου που δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας. Οι μεγαλύτεροι τούς γνωρίζουν — κι εγώ «ψηλώνω» κάθε φορά που ακούω αυτολεξεί: «Τι παιχταράς ήταν ο Μπαλτατζής!».
Ο υπομνηματισμός έγινε σε συνεργασία με τον πατέρα μου, τον οποίο ευχαριστώ ολόκαρδα για τον χρόνο που αφιέρωσε συνολικά και τον πρόσφερε με πολλή αγάπη και συγκίνηση. Αν δεν υπάρχουν κάποια μικρά ονόματα ποδοσφαιριστών, η απουσία τους οφείλεται στη ρωγμή του χρόνου. Στο βίντεο, επιπλέον, θα ακούσετε ένα ηχητικό λίγων δευτερολέπτων (spoiler: στο ματς του ΟΦΗ στο γήπεδο Καραϊσκάκη) και θα δείτε θρύλους του αγγλικού ποδοσφαίρου, της Λίβερπουλ και της Μάντσεστερ, σε μια ζεστή συνάντηση παλαιμάχων της Ευρώπης. Αυτή είναι και η ομορφιά του αθλητισμού, ενώνει ανθρώπους, τόπους και λογής διαφορετικότητες, χωρίς διαχωρισμούς και σύνορα.
Οι μεγαλύτεροι θα θυμηθούν. Οι νεότεροι θα μάθουν. Η αθλητική και κοινωνική ιστορία ζωντανεύει όταν τη μοιραζόμαστε. Το ποδόσφαιρο, ο ΟΦΗ και οι παλαίμαχοί του είναι αναπόσπαστο τμήμα της.
Υ.Γ.
Χωρίς το τεκμήριο της φωτογραφίας, το εξής: για αρκετά χρόνια, μέχρι και τη δεκαετία του 1980, σε τοίχο των Καμινίων (της συνοικίας του Ηρακλείου όπου βρίσκεται το «Γεντί Κουλέ», η ιστορική έδρα του ΟΦΗ) δέσποζε η φράση:
«Αυτό το γκολ μόνο Πελέ και Μπαλτατζής».
Ανάποδο ψαλίδι ή κεφαλιά-ψαράκι; Δεν γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε μόνο ότι προκάλεσε μεγάλη αίσθηση.
- Τι κάνει ο Γενικός Ιατρός και ποιος ο ρόλος του στη φροντίδα του ασθενή
- Ο Καβάφης επιστρέφει στην Αθήνα
- ΟΦΗ: Να γίνει μόδα να κατεβαίνει ο Κρητικός στο Παγκρήτιο!
