Ο ΟΦΗ ψήλωσε… να μείνει εκεί!

Ζήσαμε ξανά ονειρικές στιγμές με τον ΟΦΗ μας. Τον ΟΦΗ του Ηρακλείου, της Κρήτης, του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τον ΟΦΗ που μέσα σε τέσσερις μήνες μάς πρόσφερε όσα δεν είχαμε ζήσει από την εποχή του Ευγένιου Γκέραρντ.

Και ίσως, σε επίπεδο επιτυχιών, το καμάρι του Μιχάλη Μπούση να έχει καταφέρει ήδη να ξεπεράσει ακόμη και εκείνη την εποχή. Να κάνει ολόκληρη την ποδοσφαιρική Ελλάδα να μιλά για τα επιτεύγματα της, καμάρι μπροστάρης της ελληνικής περιφέρειας και να κοιτάζει πλέον τον ΟΦΗ με διαφορετικό μάτι.
Αυτό που μένει τώρα από αυτή την ομάδα είναι να μας χαρίσει και ευρωπαϊκές στιγμές. Στιγμές σαν εκείνες που ζήσαμε με τον Γκέραρντ, με τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές και τις επιβλητικές νίκες απέναντι σε ομάδες όπως η Ατλέτικο Μαδρίτης και η Σλάβια Πράγας. Κι όπως είδαμε να αγωνίζεται το χθεσινό ΟΦΗ θα πούμε σίγουροι πια, πως δεν είναι μακριά αυτή η μέρα. 

Ο χθεσινός  ΟΦΗ έδειξε ώριμος, έτοιμος, διαβασμένος. Και σίγουρα απελευθερωμένος μετά το τρόπαιο στο Βόλο. Δεν κουβαλούσε το φόβο πώς έφτανε στην πηγή μα δεν μπορούσε να πιει νερό. Το ήταν η ΑΕΚ μέσα στο Ηράκλειο όταν είχες καταπιεί τον ΠΑΟΚ χιλιόμετρα μακριά από την έδρα σου; Μα πάνω απ’ όλα έδειξε πεινασμένος.  Γιατί τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Στη ζωή, αλλά και στο ποδόσφαιρο.

Και αυτό που ζήσαμε χθες το βράδυ ήταν το «ψήλωμα» μιας ομάδας που μέσα σε 90 λεπτά πήρε κι άλλο μπόι.
Απέναντι στην πρωταθλήτρια ΑΕΚ, ο ΟΦΗ,  η μοναδική ελληνική ομάδα που είχε καταφέρει να την κερδίσει από τον περασμένο χειμώνα,  δεν φοβήθηκε. Την κοίταξε στα μάτια, τη στρίμωξε στα σχοινιά και έκανε αυτό ακριβώς που είχε κάνει και με τον ΠΑΟΚ στον Βόλο.
Βρέθηκε πίσω στο σκορ, αλλά δεν λύγισε. Γύρισε το παιχνίδι και, όταν είδε το τρόπαιο να του γλιστρά μέσα από τα χέρια, με τη βοήθεια και του βοηθού διαιτητή αλλά και της ίδιας της ΑΕΚ, παίρνοντας του στο τέλος την μπουκιά από το στόμα, δεν έχασε το μυαλό του.
Έμεινε εκεί. Οι ποδοσφαιριστές του έδειξαν ωριμότητα, προσωπικότητα και καθαρό μυαλό και πήραν τελικά τον τίτλο μέσα από τη διαδικασία των πέναλτι.
Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο κέρδος αυτής της βραδιάς. Όχι μόνο το τρόπαιο. Αλλά η αίσθηση ότι ο ΟΦΗ έχει ανέβει επίπεδο.

Μέγας είσαι ΟΦΗ και θαυμαστά τα έργα σου. Έτσι όπως τον ονειρευτήκαμε, έτσι τον βλέπουμε. Δια χειρός Κόντη ( που για μια ακόμη φορά σε έναν ακόμη τελικό έδειξε πόσο καλά διαβάζει το παιγνίδι και το θείο δώρο είναι να βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας μας) αλλά και τσέπης Μπούση. Μα το θέμα είναι να μείνει εκεί ψηλά και ακόμα ψηλότερα. Και αυτή θα πρέπει να είναι η στόχευση όλων μας. Μετά από τη χθεσινή μεγάλη επιτυχία. Να υπηρετήσει αυτό που εκείνος έχτισε, να διατηρήσει το εντυπωσιακό prestige του και να μας κάνει ακόμα πιο πολύ περήφανους. 

Αυτό που θέλουμε να βλέπουμε να βγαίνει στο γήπεδο όπως βγήκε χθες το βράδυ. Γι' αυτό και εδώ είναι το μεγάλο χρέος και η υποχρέωση του Μιχάλη Μπούση. Απέναντι στην ομάδα, στον κόσμο, αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό. Να πάρει δηλαδή έναν ποδοσφαιριστή στη θέση 9, που αξίζει πια σε αυτόν τον φετινό ΟΦΗ, ένα δώρο για μια ομάδα και  να κάνει μια υπέρβαση για την ομάδα των υπερβάσεων. Το αξίζει, το μόχθησε το δικαιούται. Και βέβαια στόχος όλων εμάς των υπόλοιπων να δούμε επιτέλους ασπρόμαυρο ολόκληρο το Παγκρήτιο. Χθες είδαμε ασφυκτικά γεμάτο με οφητζηδες το μισό…ας βάλουμε πλώρη και για το άλλο μισό !