Οι άσπροι γάτοι, οι μαύροι και τα διλήμματα του Καλοκαιρινού!

Του Δημήτρη Καρυωτάκη

Την περίφημη φράση του Κινέζου ηγέτη Ντεγκ Σιάο Πιγκ που είχε πει  "άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, δεν έχει σημασία, αρκεί να πιάνει τα ποντίκια", θυμήθηκα αυθόρμητα ακούγοντας για τον δημοτικό ανασχηματισμό στη Λότζια και τις σαρωτικές αλλαγές που έφερε ο Καλοκαιρινός στη δημοτική αρχή, αντικαθιστώντας και τους τρεις βασικούς πυλώνες του σχήματος. Γιαλιτάκης, Σισαμάκης και Αγριμανάκης έφυγαν από τις θέσεις τους, οι δύο χωρίς να βάλουν προαπαιτούμενα μετακινήθηκαν εκεί που τους πρότεινε ο δήμαρχος, αλλά ο Γιώργος Σισαμάκης αρνήθηκε να πάει στην Αντιδημαρχία Οικονομικών, ζητώντας να παραμένει στο πόστο του, κάτι που δεν δέχτηκε ο δήμαρχος κι έτσι υπήρξε το πρώτο… μπλόκο αφήνοντας μια στυφή γεύση στο τελικό πρόσημο των αλλαγών. 

Πάμε τώρα στην ουσία του ανασχηματισμού: ένας κατεξοχήν δημαρχοκεντρικός θεσμός, δεν παίρνει και δεν δίνει λογαριασμό κανένας αιρετός για τις επιλογές των συνεργατών του, αυτός θα κάνει στο τέλος το ταμείο, εξάλλου τα όποια καλά και όποια κακά πάντα στο πρόσωπο του δημάρχου επιστρέφουν. Ο δήμαρχος είχε τρεις επιλογές: είτε να αφήσει τους συνεργάτες του ως έχουν κάνοντας κάποια συμβολική αλλαγή, είτε να κάνει σημειακές παρεμβάσεις, είτε να επιλέξει να αλλάξει όλους τους βασικούς πυλώνες του οικοδομήματος, δίνοντας χαρακτηριστικά δομικών αλλαγών στο σχήμα. Ο Καλοκαιρινός, αν και δεν συνηθίζεται, διάλεξε τον τρίτο δρόμο, θεωρώντας πως αν έπρεπε να κάνει κάτι που να έχει ουσία ( όπως ο ίδιος το βλέπει ) έπρεπε να γίνει τώρα που υπάρχουν τρία ακόμη χρόνια της θητείας του. Σωστό λάθος θα κριθεί από το αποτέλεσμα, όμως έχει μια συλλογιστική, ένα σκεπτικό… αρκεί να αποδώσει! 

Από τη στιγμή λοιπόν που αποφάσισε να κινηθεί σε αυτό το δρόμο και θέλοντας να αντιμετωπίσει τους βασικούς συνεργάτες του έντιμα και δίκαια είχε μια επιλογή: να τους τοποθετήσει στα νέα τους πόστα ώστε και αποδοτικοί να είναι για το σχήμα και να μην δημιουργείται η αίσθηση πως κάποιος ευνοήθηκε ή αδικήθηκε. Για να προχωρήσει αυτή η συλλογιστική θα έπρεπε όλοι ( και κυρίως οι τρεις  βασικοί μετακινούμενοι) να δεχτούν την επιλογή του δημάρχου και να αναλάβουν το νέο χαρτοφυλάκιο τους. Σε οποιαδήποτε αντίδραση σε αυτό, ήταν μονόδρομος ο δρόμος της εξόδου για εκείνον που δεν θα δεχόταν τη μετακίνηση του κι ο κλήρος έπεσε στο.. Σισαμάκη. Ο πρώην αντιδήμαρχος θέλησε να παραμείνει στη θέση του, κάτι που υπερέβαινε τη συλλογιστική Καλοκαιρινού για τη φιλοσοφία των αλλαγών κι έτσι οι δρόμοι τους χωρίσαν. Για πάντα ή προσωρινά αυτό μένει να φανεί, ωστόσο δεν είναι εύκολη η διαχείριση καθώς ο Σισαμάκης ήταν αναμφισβήτητα ο πιο πετυχημένος από τους συνεργάτες του δημάρχου, με φιλοδοξίες που δεν περιορίζονται μόνο στο να είναι στο πλευρό του δημάρχου. Άρα εκεί που δεν είχε στο εσωπαραταξιακό πρόβλημα, το απέκτησε. Μικρό μεγάλο, έχει να κάνει και με τη διαχείριση και την αντιμετώπιση του ίδιου του δημάρχου, σε βάθος χρόνου. 

Ένα στοίχημα, πάντως, σε έναν ανασχηματισμό είναι και τα διάδοχα πρόσωπα, πόσο αποδοτικοί είναι εκείνοι που θα αναλάβουν τα πόστα: Σπυριδάκης, Τσαγκαράκης και Τσατσάκης θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και για να θυμηθούμε τη φράση του Κινέζου ηγέτη που επικαλέστηκα στην αρχή του κειμένου μου… πόσα ποντίκια θα πιάσουν στο τέλος της θητείας τους; Θάναι αποδοτική η παρουσία τους ή θα χτυπά ο Καλοκαιρινός το κεφάλι του στον τοίχο; 

Οψόμεθα, πάντως η κίνηση Καλοκαιρινού είναι υψηλού ρίσκου αλλά και το ρίσκο είναι μέρος της πρακτικής που πρέπει να έχει ένας ηγέτης: το αν του βγει είναι μια άλλη ιστορία!