10 τροφές που κάποτε θεωρούνταν αφροδισιακές

Ο έρωτας περνάει από το στομάχι» λέει μια παροιμία. Πράγματι ορισμένα τρόφιμα έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι μπορούν να ανεβάσουν τη λίμπιντο όταν καταναλώνονται. Ωστόσο υπάρχουν και άλλα τα οποία μόνο από την όψη ή της επιπτώσεις που προκαλούν στο σώμα μας δεν θα μας περνούσε από το μυαλό ότι μπορούν να έχουν αφροδισιακές ιδιότητες.

Γιατί όμως οι άνθρωποι πίστευαν ανέκαθεν ότι ορισμένες τροφές επηρεάζουν την ερωτική επιθυμία; Μια εξήγηση είναι το φαινόμενο του placebo, σύμφωνα με το οποίο η προσδοκία μιας επίδρασης μπορεί να οδηγήσει στην υποκειμενική της επιβεβαίωση.

Παράλληλα, κάποιες διατροφικές συνήθειες ίσως επηρεάζουν έμμεσα τη συμπεριφορά και την επιθυμία, όχι όμως με άμεσο ή «μαγικό» τρόπο, όπως υποστηρίζουν οι παραδόσεις. Παρόλα αυτά, η επιστήμη δείχνει ότι λίγες τροφές έχουν πραγματική και άμεση αφροδισιακή δράση.

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, πολλοί άνθρωποι απέδωσαν τέτοιες ιδιότητες σε διάφορα τρόφιμα. Με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη της επιστήμης, αρκετά από αυτά πέρασαν από τις λίστες των «ευεργετικών» ή «ύποπτων» τροφών στην καθημερινή διατροφή, χάνοντας τον συμβολικό τους χαρακτήρα και παραμένοντας απλά συνηθισμένα τρόφιμα.

Παρακάτω θα ανακαλύψετε τις ιστορίες πίσω από τις τροφές που κάποτε αποτέλεσαν αφροδισιακές λιχουδιές.

Φασόλια
Το ταπεινό φασόλι αποτελεί σήμερα βασικό στοιχείο πολλών διατροφών και διατίθεται σε πολλές ποικιλίες. Η καλλιέργειά του χρονολογείται από αρχαιοτάτων χρόνων και η διατροφική του αξία θεωρείται πλέον «χρυσός».

Όμως από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα, πρώιμη σύγχρονη Αγγλία το διάσημο όσπριο θεωρούνταν αφροδισιακό. Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, υπήρχαν τέσσερις βασικές προϋποθέσεις για να μπει μια τροφή σε αυτή την κατηγορία. Αρχικά θα έπρεπε να είναι καυτερή ή να προκαλεί ζέστη στο σώμα, θα έπρεπε να είναι θρεπτική, θα έπρεπε να μοιάζει με ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματος και τέλος να προκαλεί αέρια.

Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο αέρας «φούσκωνε» τους άνδρες κατά την προετοιμασία για την κρεβατοκάμαρα. Έτσι, τα φασόλια και τα μπιζέλια συνταγογραφούνταν από γιατρούς σε άνδρες που είχαν προβλήματα σε αυτόν τον τομέα.

Μουστάρδα
Για χρόνια, η μουστάρδα θεωρούνταν ένα από τα πιο ισχυρά αφροδισιακά τρόφιμα στον κόσμο λόγω της καυτερής της γεύσης. Η αίσθηση προέρχεται από τον φυσικό αμυντικό μηχανισμό του σιναπόσπορου καθώς απελευθερώνει ενώσεις που ονομάζονται ισοθειοκυανικά για να ερεθίσουν και να δηλητηριάσουν τα παράσιτα που προσπαθούν να το φάνε.

Το «δάγκωμα» που νιώθουν οι άνθρωποι όταν τρώνε μουστάρδα συμβαίνει όταν αυτές οι ενώσεις έρχονται σε επαφή με πρωτεΐνη που διεγείρει τον πόνο στο στόμα τους. Η ένταση μετριάζεται από άλλα συστατικά, όπως το ξίδι.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι καλλιέργησαν σινάπι σε όλη τη Γαλατία. Όταν άρχισαν να εμφανίζονται μοναστικές κοινότητες σε όλη την Ευρώπη, αυτές ανέλαβαν την παραγωγή της. Οι μοναχοί κατάφεραν να βελτιώσουν και τελειοποιήσουν την παραγωγή ωστόσο υπήρχαν ορισμένοι που θεωρούσαν ότι λόγω της πικάντικης γεύσης της ήταν αφροδισιακή και άρα απαγορευμένη. Μη θέλοντας να μπουν στον πειρασμό και να παρεκκλίνουν από την αγνή τους πορεία, απαγόρευσαν τόσο την παρασκευή της όσο και την κατανάλωσή της.

Γλυκοπατάτες
Κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, οι μοναχοί προσπαθούσαν να αποφεύγουν τροφές που πίστευαν ότι ενίσχυαν την ερωτική επιθυμία. Αντίθετα, όσοι δεν ζούσαν τόσο αυστηρά πνευματική ζωή ήταν πολύ πιο πρόθυμοι να καταναλώσουν τέτοια εδέσματα.

Μια έμμεση αντανάκλαση αυτής της αντίληψης μπορεί να βρεθεί στο έργο του Σαίξπηρ «Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ». Εκεί εμφανίζεται ο Τζον Φάλσταφ, ένας κλασικός κωμικός χαρακτήρας: καλοφαγάς, επιπόλαιος και ανεπιτυχής εραστής, που προσπαθεί διαρκώς να κατακτήσει γυναίκες.

Σε μία σκηνή, όταν βρίσκεται στο δάσος, ο Φάλσταφ εκφράζει μια παράξενη ευχή, λέγοντας ουσιαστικά «μακάρι να έβρεχε πατάτες». Η φράση αυτή δεν πρέπει να ληφθεί κυριολεκτικά. Αυτό που στην πραγματικότητα υπονοεί είναι η επιθυμία του για αφθονία και, κυρίως, για σεξουαλική επιτυχία.

Για τον Σαίξπηρ και το κοινό της εποχής του, αυτή η εικόνα θα μπορούσε να έχει νόημα, επειδή οι γλυκοπατάτες, θεωρούνταν τότε ότι είχαν αφροδισιακές ιδιότητες. Η πεποίθηση αυτή υπήρχε τον 16ο και 17ο αιώνα, πολύ πριν η λευκή πατάτα διαδοθεί ευρέως στην Ευρώπη από την Αμερική.

Καρότα
Πολλοί άνθρωποι θυμούνται από την παιδική τους ηλικία τη φράση ότι «τα καρότα κάνουν καλό στα μάτια». Στην πραγματικότητα, αυτό βασίζεται σε νεότερες διατροφικές εξηγήσεις και όχι σε αρχαίες πεποιθήσεις.

Στην αρχαιότητα, τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ότι τα λαχανικά που είχαν «φαλλικό» σχήμα, όπως τα καρότα ή τα αγγούρια, συνδέονταν συχνά με τη σεξουαλικότητα και την ερωτική επιθυμία, αν και αυτές οι αντιλήψεις δεν ήταν ούτε ενιαίες ούτε απόλυτα τεκμηριωμένες.

Ορισμένες ιστορίες που συνδέονται με τον αυτοκράτορα Καλιγούλα ή με ρωμαϊκές στρατιωτικές πρακτικές ανήκουν περισσότερο στη σφαίρα της μεταγενέστερης μυθοπλασίας ή της υπερβολής, παρά σε επιβεβαιωμένα ιστορικά γεγονότα. Συνολικά, οι αντιλήψεις για τις «ιδιότητες» των τροφών στην αρχαιότητα ήταν συχνά συμβολικές και επηρεασμένες από τη φαντασία, τη λαϊκή παράδοση και τις περιορισμένες ιατρικές γνώσεις της εποχής.

Μελιτζάνα
Η χρήση αυτού του φρούτου, ναι, φρούτου, ως οπτικού ευφημισμού δεν είναι μια σύγχρονη ιδέα και σίγουρα δεν ξεκίνησε με την εποχή των smartphones. Η ομοιότητά του με το ανδρικό μόριο έχει επισημανθεί σε διάφορες παραδόσεις, όπως στην κορεατική λογοτεχνία και σε ιαπωνικά χαϊκού.

Σε διάφορες περιοχές της Ασίας, της Αφρικής και της Ευρώπης έχουν καταγραφεί κατά καιρούς πεποιθήσεις σχετικά με πιθανές αφροδισιακές ιδιότητες του συγκεκριμένου καρπού. Στη Γαλλία του 16ου αιώνα, για παράδειγμα, ήταν γνωστός ως «pomme d’amour» («μήλο του έρωτα»).

Παρότι η μελιτζάνα καλλιεργείται εδώ και χιλιάδες χρόνια και καταναλώνεται ευρέως, σε διάφορους πολιτισμούς της αποδίδονταν κατά καιρούς διαφορετικές ιδιότητες. Εκτός από αφροδισιακή, θεωρήθηκε σε ορισμένες παραδόσεις ότι μπορεί να διεγείρει την όρεξη ή ακόμη και να προκαλεί πυρετό ή άλλες αρνητικές επιδράσεις.

Παστινάκι
Όποιος έχει δοκιμάσει παστινάκι με μέλι πιθανότατα δεν συνειδητοποιεί ότι αυτό το πιάτο θεωρούνταν κάποτε πολυτελές. Στην αρχαιότητα, τα ζαχαρωμένα λαχανικά αποτελούσαν εκλεκτό έδεσμα για τους πατρίκιους της Ρώμης.

Πέρα όμως από τη γαστρονομική τους αξία, τα παστινάκια απέκτησαν σε ορισμένες παραδόσεις και συμβολικές σημασίες. Όπως και τα καρότα, το σχήμα τους οδήγησε κάποιους ανθρώπους να τα συνδέσουν με ιδέες γύρω από τη γονιμότητα και την ερωτική επιθυμία, με αποτέλεσμα να θεωρηθούν κατά καιρούς ότι έχουν αφροδισιακές ιδιότητες.

Αντίστοιχες αντιλήψεις δεν περιορίζονταν στη Ρώμη. Στην Αγγλία του 17ου αιώνα, τα παστινάκια και άλλα παρόμοια τρόφιμα συχνά εντάσσονταν σε λαϊκές δοξασίες ως «ενισχυτικά» της σεξουαλικής διάθεσης και σε ορισμένες περιπτώσεις προτείνονταν ακόμη και ως μέρος διατροφικών συστάσεων για παντρεμένα ζευγάρια.

Αμύγδαλα
O γευστικός και πολύ θρεπτικός καρπός θεωρείται εδώ και χρόνια σύμβολο γονιμότητας και σε πάρα πολλές περιοχές έχει ιδιαίτερη θέση την ημέρα του γάμου.

Σε αρκετούς πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής, τα αμύγδαλα θεωρούνται παραδοσιακά σύμβολα γονιμότητας και ευημερίας, κάτι που συνέβαλε στη χρήση των κουφέτων ως γαμήλιου δώρου.

Επιπλέον, ο τρόπος προσφοράς τους έχει επίσης συμβολική σημασία. Συχνά μοιράζονται σε συσκευασίες των πέντε, έναν αριθμό που θεωρείται συμβολικά «ολοκληρωμένος» και συνδέεται με ευχές για το ζευγάρι: υγεία, γονιμότητα, πλούτο, μακροζωία και ευτυχία.

Καρύδες
Αν και γενικότερα οι καρύδες δεν είχαν τη φήμη ως αφροδισιακά προϊόντα, στη μεσαιωνική Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Γερμανία, οι κάτοικοι είχαν διαφορετική άποψη.

Οι καρύδες εισάγονταν από την Ινδία και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς αφού χρησιμοποιούνταν στην ιατρική της εποχής, όμως ακόμη μεγαλύτερη αξία είχαν τα κελύφη τους, τα οποία μετατρέπονταν σε κύπελλα και διακοσμητικά ποτήρια. Από τον 13ο αιώνα και μετά, τέτοια αντικείμενα θεωρούνταν πολυτελή και περιζήτητα.

Επειδή επρόκειτο για εξωτικά και σπάνια αντικείμενα, δεν είναι περίεργο ότι τους αποδίδονταν και μαγικές ιδιότητες. Σε ορισμένες παραδόσεις, οι καρύδες θεωρούνταν ότι μπορούσαν να διεγείρουν την επιθυμία, ενώ σε άλλες πίστευαν ότι είχαν την ικανότητα να ανιχνεύουν δηλητήρια.

Μαρούλι
Για τους αρχαίους Αιγυπτίους, το μαρούλι δεν ήταν ένα απλό βασικό υλικό για σαλάτες όπως το χρησιμοποιούμε σήμερα. Αντιθέτως, κατείχε ιδιαίτερη συμβολική και θρησκευτική θέση στην κοινωνία τους, σε σημείο που απεικονιζόταν σε τοιχογραφίες τάφων ήδη πριν από 4.000 χρόνια.

Σύμφωνα με τις πηγές, το μαρούλι συνδεόταν με τον Μιν, τον αιγυπτιακό θεό της γονιμότητας. Στην εικονογραφία, ο Μιν εμφανίζεται συχνά με έντονα χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τη γονιμότητα, και οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν ότι η κατανάλωση μαρουλιού ενδεχομένως να ενίσχυε τη ζωτικότητα και την αντοχή του.

Η συγκεκριμένη πεποίθηση φαίνεται να σχετιζόταν και με την εμφάνιση του φυτού. Το μαρούλι αναπτύσσεται όρθιο, ψηλό και «δυνατό», ενώ όταν κόβεται, ειδικά η ποικιλία romaine, εκκρίνει ένα λευκό, γαλακτώδες υγρό. Αυτά τα χαρακτηριστικά συνέβαλαν στο να του αποδοθούν συμβολικές, «ζωτικές» ιδιότητες

Αν και δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να υποστηρίζουν αφροδισιακές επιδράσεις, το μαρούλι είναι πλούσιο σε βιταμίνη Α, η οποία συμβάλλει γενικά στη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένου και του αναπαραγωγικού συστήματος.

Μπύρα
Αν και επιστημονικά έχει αποδειχθεί ότι το αλκοόλ, ειδικά σε μεγάλες ποσότητες, δεν επιφέρει θετικά αποτελέσματα στη λίμπιντο αφού μπορεί να μειώσει τις αναστολές και να επηρεάσει προσωρινά τη διάθεση και τη συμπεριφορά, στην Ευρώπη του 18ου αιώνα η γενικότερη αντίληψη ήταν διαφορετική.

Πριν από τον 18ο αιώνα, η μπύρα στην Ευρώπη αρωματιζόταν συχνά με ένα μείγμα βοτάνων γνωστό ως gruit, αντί για λυκίσκο. Η σύνθεση του gruit διέφερε από περιοχή σε περιοχή, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις περιλάμβανε βότανα με διεγερτικές ιδιότητες, γεγονός που πιθανώς να συνέβαλε στην αντίληψη ότι η μπύρα μπορούσε να λειτουργεί ως αφροδισιακό.

Αργότερα, το gruit αντικαταστάθηκε σχεδόν καθολικά από τον λυκίσκο που έχει πιο καταπραϋντική και ηρεμιστική δράση, μειώνοντας έτσι κάθε προηγούμενη συσχέτιση της μπύρας με τη διέγερση.