Πανελλαδικές: Ο μεγάλος φόβος των 12 γραμμάτων

Σε ένα τραπέζι καφετέριας κάθονται 4 γυναίκες. Η μία μοιάζει λίγο πιο ταλαιπωρημένη από τις υπόλοιπες. Παραπονιέται ότι δεν κοιμάται καλά, ότι αισθάνεται πως είναι μουδιασμένο ολόκληρο το σώμα της. Η διαφορά της από την ομήγυρη είναι μία αλλά ειδοποιός: έχει παιδί που ετοιμάζεται να δώσει πανελλαδικές!

Η φράση “Φέτος δίνουμε εξετάσεις” όταν ακούγεται προκαλεί αντιδράσεις. “Δε δίνεις εσύ, η κόρη σου είναι υποψήφια. Μην πιέζεις το παιδί, μην του μεταδίδεις το άγχος σου”, λένε οι περισσότεροι.
Στα λόγια όλα ωραία είναι, στην πράξη τι γίνεται, όμως; 

Όσο και αν προσπαθούμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, ακόμα και αν επικοινωνούμε με ειδικούς- κάτι που γίνεται ολοένα και περισσότερo τα τελευταία χρόνια- το σίγουρο είναι πως τόσο οι υποψήφιοι όσο και οι οικογένειές τους την περίοδο των εξετάσεων περνούν δύσκολα.
Είναι σαν η ζωή να μπαίνει σε pause, μία παύση, όπου το κινητό μπαίνει στη σίγαση, η τηλεόραση κλείνει, ίσως να ανοίγει για λίγο μόνο το βράδυ σαν...αποτοξίνωση από το διάβασμα. Οι παρέες αραιώνουν, επικρατεί μοναξιά και σιωπή...
Μπορεί και να είμαι λίγο υπερβολική αλλά αν κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια...και λίγα λέω. Στο δίπλα δωμάτιο ένα κορίτσι μόλις 13 ετών ετοιμάζεται για τις εξετάσεις της Α’ Γυμνασίου. Όσο αστείο και αν φαίνεται στους γονείς των υποψηφίων, όταν το ζεις για πρώτη φορά μέσα στο σπίτι, καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλάζει, η ξεγνοιασιά του Δημοτικού σε έχει προσπεράσει.

Από τις δικές μου πανελλαδικές (προ αμνημονεύτων ετών) αυτό που θυμάμαι είναι η μυρωδιά του ελληνικού καφέ που μου ετοίμαζε η μαμά μου. Ένα κέικ που αχνίζει, ένας φρεσκοστημένος χυμός, μία αγκαλιά, ένα χαμόγελο και η ευχή για “Καλή επιτυχία”: Οι γονείς αυτά μπορούν να κάνουν, αν ήταν δυνατόν θα έμπαιναν οι ίδιοι στις τάξεις να γράψουν αντί για τα παιδιά τους ή θα γίνονταν αόρατοι και θα ψιθύριζαν τις απαντήσεις στο αυτί τους. Επειδή, όμως, η επιστήμη δεν έχει προχωρήσει τόσο πολύ, ας μείνουμε στα φιλιά, τα “σ’ αγαπώ όσο και αν γράψεις” και ένα ενισχυμένο χαρτζιλίκι για το καλοκαίρι που έρχεται και θα το υποδεχτούν τα παιδιά με κλειστά βιβλία (επιτέλους).