Ο ιερέας που κατέκτησε τη διεθνή μουσική σκηνή με… βυζαντινό Metal - Η ιστορία του πατέρα Διονύσιου

Μια προσωπική επανάσταση, η αγάπη και η βαθιά γνώση της βυζαντινής μουσικής και το ενδιαφέρον για το πώς αυτή μπορεί να ταξιδέψει στον χρόνο και να συνδυαστεί με τον σύγχρονο σκληρό ήχο της κιθάρας ήταν η αναπάντεχη συνταγή της επιτυχίας για έναν ιερέα από το Ναύπλιο, ο οποίος σε διάστημα λίγων μηνών έγινε ένας από τους πιο πολυσυζητημένους μουσικούς της χρονιάς σε παγκόσμιο επίπεδο.

Πριν από μερικούς μήνες ο πατέρας Διονύσιος Ταμπάκης πειραματιζόταν με την ηλεκτρική κιθάρα που είχε αγοράσει. Το αποτέλεσμα αυτών των μουσικών πειραματισμών έγινε μια κασέτα με τίτλο «Paradise Metal» η οποία κυκλοφόρησε πριν από δύο μήνες.  

Μπορεί οι μεγάλες διεθνείς μουσικές ιστοσελίδες, όπως το Pitchfork και το Bandcamp, να πρόσεξαν την κασέτα λόγω της παράταιρης εικόνας του εξωφύλλου με τη λέξη «metal» και τον ρασοφόρο που παίζει μια μαύρη ηλεκτρική κιθάρα, αλλά η ουσία είναι ότι, έστω και από περιέργεια, άκουσαν και τη μουσική που περιείχε. Και αυτό που ακολούθησε ήταν μια σειρά εξαιρετικών κριτικών που έφεραν τον πατέρα Διονύσιο σε ακόμα περισσότερες μουσικές ιστοσελίδες του εξωτερικού και του χάρισαν ένα μεγάλο αφιέρωμα από τον Guardian και τους New York Times. Δεν προκαλεί καμία έκπληξη ότι αυτό το παγκόσμιο ενδιαφέρον είναι το τελευταίο πράγμα που ο ίδιος περίμενε.

ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΡΕΥΜΑ

«Αισθάνομαι αμηχανία και βαρύ το φορτίο της ευθύνης για ένα νέο μουσικό ρεύμα που ο Θεός ήθελε με τον τρόπο αυτό να γεννηθεί και γνωστοποιηθεί. Είναι ένας νέος δρόμος πρωτόγνωρος η συνύπαρξη εκκλησιαστικής βυζαντινής μουσικής και σύγχρονης μοντέρνας, που με πιάνει ίλιγγος, δεδομένου ότι δεν είμαι και κανένας μεγάλος μουσικός, για αυτό το φορτίο», λέει στην «Καθημερινή» για την ξαφνική αναγνωρισιμότητα που κέρδισε και ελπίζει ότι άλλοι νέοι μουσικοί θα πορευτούν στον δρόμο που άνοιξε ο ίδιος. «Εύχομαι να βγάλει ο Θεός νέα παιδιά που να παραλάβουν αυτή τη σκυτάλη και να παραγάγουν νέες μουσικές δημιουργίες πάνω σε αυτό το ενωτικό σκεπτικό που θα παντρεύει ουρανό και γη, άκτιστο με κτιστό, άχρονο με χρόνο».

Μόλις απέκτησα εγγονάκι, τότε πήρα δεύτερα νιάτα, έκανα την επανάστασή μου και αγόρασα μια φθηνή ηλεκτρική κιθάρα των 120 ευρώ.

Η ηλεκτρική κιθάρα δεν είναι το πρώτο μουσικό όργανο που ο πατέρας Διονύσιος έπιασε στα χέρια του. Κάθε άλλο. Λόγω της ενασχόλησής του με τη βυζαντινή μουσική ήξερε ήδη να παίζει ούτι, κανονάκι, λύρα και άλλα όργανα της ευρύτερης περιοχής της ανατολικής Μεσογείου. Κάποια στιγμή, όμως, διαπίστωσε ότι κάτι έλειπε.

«Ηταν ενδόμυχος πόθος μου εδώ και χρόνια να αποκτήσω ηλεκτρική, αλλά δεν τολμούσα να τον παραδεχτώ. Μόλις όμως απέκτησα εγγονάκι, τότε πήρα δεύτερα νιάτα, έκανα την επανάστασή μου και αγόρασα μία φθηνή ηλεκτρική κιθάρα των 120 ευρώ. Ομως, με συνεπήρε ο ήχος της και οι ατέλειωτες δυνατότητες που έχει. Ειδικά όταν έβγαλα και τα τάστα και την κούρδισα σαν ούτι, με πιο πολλές αρμονικές, τότε απογειώθηκε και απελευθερώθηκε το πνεύμα της και μάλιστα όταν παίζει βυζαντινά μελωδήματα», τονίζει.

ΚΙΘΑΡΑ ΧΩΡΙΣ ΤΑΣΤΑ

Αυτό που ξεχώρισαν όλοι όσοι άκουσαν την κασέτα του πατέρα Διονύσιου ήταν ο αντισυμβατικός ήχος που βγαίνει από την κιθάρα του και έκανε πολλούς κριτικούς να παρομοιάσουν τη μουσική του με αυτή των Earth και των Sunn O))) ή με τη μουσική που έγραψε ο Νιλ Γιανγκ για την ταινία «Ο νεκρός» του Τζιμ Τζάρμους. Αυτός ο ήχος οφείλεται στο γεγονός ότι πολύ συχνά ο πατέρας Διονύσιος χρησιμοποιεί κιθάρα χωρίς τάστα.

«Αυτό που προσφέρει η κιθάρα χωρίς τάστα δεν περιγράφεται.Το συμβουλεύω σε όλους τους κιθαρίστες να το κάνουν. Αλλωστε, με τα χρόνια έχει συνηθίσει το χέρι τους να πατάει τις συγκεκριμένες περιοχές. Γιατί να μη βγάλουν τα τάστα για να παίζουν ελεύθερα καταπώς τους κανοναρχεί η ψυχή τους; Είναι ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης στην Τουρκία και μεγάλος κιθαρίστας που παίζει χωρίς τάστα ο İlter Kurcala, που όποιος τον παρακολουθήσει στο YouTube θα νιώσει τη γοητεία της άταστης κιθάρας», εξηγεί.

Τόσο ο ίδιος όσο και ο μουσικός Τύπος περιγράφουν τη μουσική του metal. «Drone metal», λένε οι μουσικοί δημοσιογράφοι, «παραδεισένιο metal» την αποκαλεί ο πατέρας Διονύσιος, ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι ανέκαθεν η σχέση metal και Εκκλησίας ήταν δύσκολη.  

Διαβάστε περισσότερα στην Καθημερινή