Συνηθίζεται στη μνήμη των ανθρώπων να χρησιμοποιούνται επίθετα υπερθετικού βαθμού, κατανοητό είναι.
Εγώ θα μιλήσω απλά και ταπεινά για σένα αδερφή. Όπως ήταν κι η ζωή σου. Ζωή ανθρώπου που έζησε με αξιοπρέπεια. Με αξίες και αγώνα για τα σπουδαία, τους σπουδαίους της ζωής σου. Για τους γονείς μας που ήταν αμόρφωτοι άνθρωποι κι είχαν πολλές ανάγκες, αντιμετώπισαν πολλά βάσανα. Για την οικογένειά σου, τον άνδρα σου, τις κόρες σου και τα εγγόνια σου που υπεραγαπούσες και που ήταν η καθημερινή σου έγνοια, η ολόψυχη φροντίδα. Η ψυχή τε και σώματι. Από την πρώτη ανάσα των κοριτσιών και των εγγονιών σου, ως την τελευταία δική σου. Για τα αδέρφια σου που είχαν κι αυτά τα δικά τους θέματα υγείας. Για μένα, που δε συμφωνούσες πάντα με τις συμπεριφορές και το χαρακτήρα μου, μα που με δικαιολογούσες. Η Μαρία μας…έλεγες όταν με σύστηνες στους άλλους και ήταν αυτά τα τρία γράμματα όλη μας η σχέση.
Εσύ με το γαμπρό μου με παίρνατε για μπάνιο και βόλτες, όταν ήμουν μικρή και τα βάσανα του σπιτιού μας δεν το επέτρεπαν. Εσύ αναπλήρωνες το μεσημεριανό φαγητό, όταν η μάνα μας, μέσα στα δικά της προβλήματα εγκλωβισμένη, δεν προλάβαινε. Εσύ με γύρισες από το πάρτι που στολίστηκα να πάω, μικρή όπως ήμουν, γιατί φοβόσουν μην μπλέξω. Εσύ ήσουν δίπλα μου στις γέννες κι έδωσες το πρώτο γάλα στα παιδιά μου. Εσύ σήκωσες το μεγαλύτερο βάρος στις αρρώστιες των δικών μας, στα γεράματα των γονιών μας, καθώς έμελε να ζεις πιο κοντά. Άπειρα όλα αυτά που μπόρεσες και κατάφερες αδερφή και το μυαλό μου τώρα θολωμένο για να τα βάλω σε λέξεις.
Ένας άξιος άνθρωπος ήσουν, ευσεβής στον υπέρτατο βαθμό κι ολιγαρκής. Σου έφτανε να περιποιέσαι τους δικούς σου, το σπίτι σου που διατηρούσες πάντα καθαρό, τον κήπο, τα λουλούδια σου. Κινιόσουν με αγγελική μορφή ανάμεσα σε όλα αυτά με ατελείωτο δόσιμο. Και τα λουλούδια σου άνθιζαν, το σπίτι σου έλαμπε από πάστρα, το φαγητό σου μοσχοβολούσε. Το φαγητό που μοιραζόσουν με συγγενείς και φίλους τις Κυριακές. Το πιλάφι σου το ονομαστό, το χανιώτικο μπουρέκι, τα καλιτσούνια σου, τα γλυκά σου. Αυτά τα γλυκά που φέτος στη γιορτή σου τα έκανες παραπανίσια. Όλα χειροποίητα τα ήθελες εξάλλου. Στις καλές και τις κακές στιγμές που ήρθαν. Κι όταν δεν μπορούσες, μπορούσες!
Σε έβλεπα να τα κάνεις όλα αυτά κι άλλοτε σου μιλούσα κι άλλοτε όχι. Είχες εξάλλου γνώμη ισχυρή. Εσύ Καζαντζάκης, εγώ Ζορμπάς. Μέχρι την τελευταία στιγμή σου. Έλπιζα πως μια ανώτερη δύναμη που παρακολουθεί τα πάντα θα σε πρόσεχε. Τώρα πασχίζω να διατηρήσω τα πιστεύω μου. Αυτά πασχίζω…
Για τη μνήμη σου όμως δε χρειάζεται προσπάθεια. Γιατί τώρα πια οι δύο αδερφές είμαστε μία. Θα σε κουβαλάω μέσα μου ως την τελευταία μου πνοή. Και θα μιλάω περήφανα για την Καίτη, την αδερφή μου, την Αικατερίνη Κουρκουτάκη-Μποτζολάκη. Καλό ταξίδι στο φως! Η οικογένεια μας μοιράστηκε ισάριθμα πια, τρεις και τρεις. Να τους χαιρετήσεις και να προσέχετε εμάς εδώ κάτω.
Είχα άλλα σχέδια αδερφή! Κουραζόσουν τώρα, αλλά όταν θα κάναμε το χρέος μας για τη μαμά μας, θα ζούσαμε στα γεράματα μαζί. Θα πίναμε το καφεδάκι μας στην αυλή σου με τις πολύχρωμες γλάστρες, κουβεντιάζοντας για όσα μας απασχολούσαν.
Χρόνια όμως άλλος ρυθμίζει τα διαβατήρια της ζωής. Ένα τεράστιο ευχαριστώ κι ένα συγνώμη αδερφή. Καίτη μου…
Στο καλό άγγελε μου…
ΥΓ Ευχαριστώ από καρδιάς το κ. Γιώργο Διακάκη, τους υπόλοιπους γιατρούς και το Νοσηλευτικό προσωπικό της Καρδιολογικής ΜΕΘ Χανίων που φρόντισαν την αδερφή μου το βασανιστικά δίμηνο της νοσηλείας της.
Ευχαριστώ από καρδιάς τους κυβερνήτες κ.Σκαμπαγιάννη και κ.Δαβή, καθώς και το υπόλοιπο προσωπικό της AEGEAN στη μεσημεριανή πτήση της 27ης για Χανιά που βόηθησαν ο « Ζορμπάς» να αποχαιρετήσει τον « Καζαντζάκη» στην ταφή. Όταν συναντάς την ανθρωπιά ελπίζεις για αυτόν τον κόσμο.
Ζωή και υγεία σε όσους εξέφρασαν και εκφράζουν φανερά ή νοερά συλλυπητήρια. Και τα νιώθω και τα έχω ανάγκη.
Μαρία Λιονάκη
