Μια μικρή τιμή για τον Γιάννη που "έφυγε" νωρίς...

Αγαπητό Cretalive,

Ο Γιάννης Θωμάς ήταν πιστός ακροατής στον ραδιοφωνικό σταθμό όπου ήμουν παραγωγός, πριν από κάμποσα χρόνια. Είχε δύσκολη ζωή… Άκουγε ωραίες μουσικές, σχολίαζε, και μιλούσαμε πού και πού όταν έπαιρνε στο τηλέφωνο του σταθμού.

Κάποια στιγμή με βρήκε στο Facebook. Μου εξομολογήθηκε ότι έγραφε ποίηση και άρχισε να μου στέλνει δουλειά του.

Τα κείμενά του ήταν γεμάτα «χαρμολύπη» - μια λέξη που χρησιμοποιούσε συχνά. Ήταν τραχιά όμορφα, με σπίθα και αλήθεια. Ο ίδιος ήθελε πολύ να δημοσιευτούν και μου ζητούσε πληροφορίες. Του είπα ότι μου άρεσαν και ότι θα τα έστελνα στον εκδότη μου. Εκείνος συμφώνησε: τα ποιήματα του Γιάννη είχαν ένταση και συναίσθημα, αλλά χρειάζονταν δουλειά.

Τον ενημέρωσα. Χάρηκε πολύ και μου είπε πως θα τα φτιάξει.

Ύστερα τον έχανα… και ξαναεμφανιζόταν, με τις ίδιες απορίες. Πάλευε με πράγματα μεγαλύτερα από εκείνον. 

Προχθές έμαθα πως ο Γιάννης έφυγε…

Και από τότε δεν μπορώ να μη σκέφτομαι την προσπάθειά του για μια καλύτερη ζωή. Είχε έναν ξεχωριστό τρόπο να μετατρέπει όσα τον πονούσαν σε λέξεις. Είχε μια βαθιά ανάγκη να δει τα ποιήματά του δημοσιευμένα.

Μέσα μου πιστεύω ότι άξιζαν την έκδοση.

Διάλεξα δύο από τα πιο αγαπημένα, ανάμεσα σε όσα μου είχε στείλει - μια μικρή τιμή για τον Γιάννη. Μια τιμή που την άξιζε.

Ποίημα 1

Περίεργο βράδυ που φαίνεται τόσο καλή μια ανοιξιάτικη ζάλη

μα ούτε αυτό δεν έχω αντοχή να κάνω

άλλοι προσεύχονται για πλούτη και αγάπη

μα εγώ προσεύχομαι για έναν "κοινωνικό" ύπνο

να με ρουφήξει το στρώμα χωρίς εφιάλτες και

ενδιάμεσα παρανοϊκά διαλείμματα

χωρίς υπερένταση πλάνων χωρίς προβλήματα και λύσεις

να γίνω ένας αμνός μόνο για αυτό το βράδυ

πόσο ζηλεύω το τόσο απλό μυαλό του

μυρίζει σαν ανοιξιάτικη μπουγάδα με μαλακτικό cajoline

γλυκέ µου θες έρωτα συγγνώμη που σε έντυσα

τραβάει και σου έβαλα το τόξο στα οπίσθια

το έκανα από φόβο, σήμερα θα είμαι καλό παιδί

αέρινες παραφροσύνες χαϊδεύουν ένα νανούρισμα στα αυτιά μου

και από το παράθυρο σα να μπαίνει η ζεστή μεθυσμένη σου πνοή

σα να ήρθε πάλι να μου διεγείρει τα δάκρυα μου

σπουδαίε εαυτέ μου όσο και αν σε μισώ αν χάσω και εσένα χάθηκα

θα ‘ναι σαν αλμυρή μερέντα

το μόνο καλό τις αϋπνίας είναι ότι όλο και κάποιο αστέρι πέφτει

να κάνεις μια ευχή, ακόμα και η νεκρική σιγή με παράτησε

για χάρη της δευτέρας παρουσίας

μια μέρα σαν όλες αυτές που ξεκίνησαν κακές και ‘γίναν χειρότερες

Ποίημα 2

Ένα τσιγάρο να ξορκίσει το τέλος κάθε αρχής

αυτό το κρύο καλοκαιρινό αεράκι λίγες ώρες πριν την ανατολή

να μου γεμίζει τα πνευμόνια ζωή παράδεισο, γαλήνη

και κάτι λίγο από το ξεχασμένο παιδάκι

που του γύρισα την πλάτη από εγωισμό

να μην παραδεχτώ ότι κι εγώ πονάω σαν όλους τους άλλους

αυτή η χορωδία χαρμολύπης

που τραγουδά για να χορέψει κάθε καημός, κάθε παράπονο

κάθε επιθυμία στο επιθυμητό της πλαίσιο, χώρο και χρόνο

το τσιγάρο σιγά σιγά τελειώνει

ο καπνός του προσευχή στον ουρανό στέλνεται

κι ένα αόρατο χάδι με καληνυχτίζει

δίχως λύπη αλλά με χαμόγελα, σκανταλιές, γέλια μέχρι δακρύων

κι άλλα όμορφα πράγματα μνημόνευσα μέσα στη διάρκεια ενός τσιγάρου

κάθε άγγελο που εισπνέει λίγο απ’ τις τόσες προτάσεις

που είναι χωμένες στον καπνό που φυσάω

αυτή η δροσιά, αυτή η δροσιά που κι εσύ αναγνωρίζεις

φρεσκάρει το σώμα και τον νου

που μπαίνει στα πνευμόνια σου και σου θυμίζει

να μην ξεχνάς την αφετηρία σου

μόλις ένα τσιγάρο σε ταξιδεύει σε όλο το παρελθόν

το παρόν και τις ευχές του μέλλοντος

τίποτα πιο φανταστικό συναίσθημα από τη χαρμολύπη

χαρά και λύπη σε μία μόνο εισπνοή αναμνήσεων

εκπνοή καπνού με αόρατες ραμμένες ευχές από δάκρυα και γέλια

Ένας κόκορας λάλησε, αν και το ξημέρωμα έχει ακόμα μάλλον

κι αυτός κράζει στο σύμπαν να ξορκίσει

τα καλά της μέρας που θα ανατείλει.

Π.Γ.

Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ηράκλειο