Αυτή η σχολική χρονιά τον ατελείωτο έχει!

Ένας συνάδελφος που βγήκε πρόσφατα στη σύνταξη, « αρχαίος» όπως έλεγαν οι μαθητές,  « Μπαμπινιώτης» ο ίδιος, όπως έλεγα εγώ  πειράζοντάς τον,  είχε πει κάποτε πως τα χρόνια λίγο πριν τη σύνταξη ενός εκπαιδευτικού λογαριάζονται διπλά. Σε μόχθο, αντοχές  εννοώ.  Καθώς  λίγο βαραίνει αυτός και γίνεται  αγέλαστος και σοβαρός.  Σαν τη χρυσή προσωπίδα του Αγαμέμνονα, την ανέκφραστη,  στο αρχαιολογικό μουσείο Αθηνών.  Λίγο εξελίσσονται, «αλλάζουν πίστα»  οι μαθητές που  σαν παιδιά,   διαχρονικά   έχουν το νου τους στη σκανδαλιά και στο να χάσουν μάθημα. Σαν τον κακό μαθητή του Λασκαράτου.  Το χάσμα γενεών μοιάζει  αγεφύρωτο.  Δε θέλουν οι δυο πλευρές να συγκλίνουν. Οι ομάδες μπάσκετ παίζουν τελικό.  Πάνω από τα κεφάλια των μαθητών του κοιτάζει στο ανοιχτό παράθυρο αυτός ο εκπαιδευτικός. Εκεί που φαίνεται λίγο βουνό και ουρανός. Πως το ανέβηκε το βουνό της εκπαίδευσης , σκέφτεται και πως θα πιάσει η διάθεσή του ουρανό. Πριν μετοικήσει σε αυτόν. Μα και πως θα κατέβει στο κοντινό παρόν το βάθρο της έδρας, τώρα που τον πονάνε τα αρθριτικά του. Κι από αυτά έχει και χοληστερίνη έχει, απ’ όλα έχει. Είδος μουσειακό.

Ναι τα χρόνια λίγο πριν από τη σύνταξη είναι δύσκολα. Το ίδιο δύσκολο όμως είναι και το τέλος κάθε σχολικού έτους στη ζωή ενός εκπαιδευτικού. Ενώ η αρχή το Σεπτέμβρη  είναι γεμάτη δυνάμεις, προσδοκίες και σχέδια , για νέες εκπαιδευτικές μεθόδους που θα εφαρμοστούν, με απολογισμό προηγούμενου έτους, με προγραμματισμό, με  όρεξη για μελέτη,  όταν πλησιάζει η λήξη της σχολικής χρονιάς ο χρόνος δεν περνά. Το καλοκαίρι σαν οπτασία όλο πλησιάζει κι όλο απομακρύνεται, σα να ανεβαίνεις  ένα βουνό που δεν φτάνεις ποτέ στην κορυφή. Σαν το θαλασσινό  νερό που γλιστράει από την παλάμη,  ενώ βουλιάζεις  στην καυτή άμμο των υποχρεώσεων. Εξετάσεις, εισηγήσεις, προφορικά εξεταζόμενοι μαθητές, μαθητές κατ’ ιδίαν, παρελθόντων ετών. Παρόντες και απόντες. Θέματα κι επιτηρήσεις, επιτηρήσεις άφθονες. Να μην μπορείς να γυρίσεις την πλάτη σου, γιατί  θα ξεφυτρώσει σκονάκι ή  κινητό.  Να μην μπορείς να τους συγκρατήσεις στην τάξη τον υποχρεωτικό χρόνο. Και μετά γραπτά. Μαλάρια να λέει ο Καββαδίας στο Kuro Siwo, μαξιλάρια να ονειρεύονται αυτοί. Να έχουν μπερδέψει τα αρχαία από μετάφραση στις τρεις τάξεις του Γυμνασίου  και να λένε τον Πάτροκλο άντρα της Ελένης. Γυμνάσια να περνούν τα νεύρα σου στη διόρθωση. Ψυχολόγο να θέλει ο Μενέλαος, με τους τόσους άντρες της ωραίας Ελένης.

Κι εκεί που λες τώρα θα τελειώσει το σχολικό έτος, αρχίζουν οι συνεδριάσεις, άπειρες στον αριθμό κι αυτές. Άντε και τελειώνουμε λες εσύ και δείχνεις τον καλό σου εαυτό, ανασυντάσσεσαι για το μεγάλο φινάλε. Αμ δε… Εκεί που λες τελειώνουμε,  τώρα δε γίνεται κάτι άλλο , έρχεται η χαριστική βολή. Να διαλέξουμε βιβλία όχι για του χρόνου, για του παραχρόνου. Μα για του παραχρόνου; Άσε πουλάκι μου να δω αν ζω…(με το μισθό που μου δίνεις). Να μπούμε λέει στη σελίδα « Μελίσπη», στην Ψηφιακή βιβλιοθήκη διδακτικών βιβλίων κι αφού χαθούμε αρχικά μέσα στο χάος του διαδικτύου,  να κάτσουμε μέρες και νύχτες εκεί με νερό και ξηρά τροφή  και να βρούμε τα μαθήματά μας, «τα διδακτικά πακέτα», να τα μελετήσουμε και να δηλώσουμε με γνώση των συνεπειών του νόμου ποια επιθυμούμε να διδάξουμε.  Εμείς που καθόλου σίγουρο δεν είναι σε ποιο σχολείο θα είμαστε του χρόνου.  « Άλκηστη» θα διδάξουμε; (όχι αυτή του Πάμε Χαβάη, μα του Ευριπίδη) ή Τρωάδες; Που έχουν κι ένα θέμα εύθυμο βρε παιδάκι μου. Το θρήνο των γυναικών της Τροίας που έπεσαν στα χέρια των Αχαιών. Που περιμένουν να φορτωθούν στα καράβια. Μη γνωρίζοντας ποια μοίρα τις περιμένει. Ενώ φαίνεται  πίσω τους η Τροία ερειπωμένη και οι άνδρες τους είναι όλοι νεκροί. Κλάμα η βασίλισσα  Εκάβη, η Κασάνδρα, η Ανδρομάχη…κλάμα και η Μαρία, η Ελένη, η Κατερίνα η εκπαιδευτικός. Που δεν έχει ακόμα διαλέξει πακέτο.

«Να δείτε που δε θα κλείσουμε φέτος» σκέφτεται… διακοπές γιοκ. Όλο και κάτι θα προκύπτει και θα παρατείνεται το σχολικό έτος. Στον πίνακα στο καθιστικό θα τη βλέπω τη θάλασσα…Αυτό το σχολικό έτος τον ατελείωτο έχει!

Υστερόγραφο: Ποικίλες συζητήσεις έχουν γίνει πάνω στο θέμα του « Πολλαπλού βιβλίου» Το παρόν άρθρο είναι χιουμοριστικό. Μέσα στις άλλες δυσκολίες ας μείνουμε στο θετικό: στο δικαίωμα της επιλογής.