Η γενιά που μεγαλώνει ανάμεσα στην Τεχεράνη και τον Τραμπ

Της Έλενας Αλεξάκη*

Όταν ήμασταν παιδιά, σχεδόν όλοι έχουμε αποκοιμηθεί με αφηγήσεις των γιαγιάδων μας για τον πόλεμο του ’40 – ιστορίες γεμάτες δύναμη και αυταπάρνηση. Άλλες κουβαλούσαν πολεμοφόδια μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια , ενώ άλλες υπηρετούσαν ως νοσηλεύτριες στηρίζοντας με στοργή και θάρρος τους στρατιώτες. Μόνο που αυτές οι ιστορίες πλέον δεν ανήκουν πια στο παρελθόν, αλλά έχουν μετατραπεί σε μία σκληρή, παρούσα πραγματικότητα που ξεδιπλώνεται μπροστά μας μέσα από το TikTok, τα διάφορα reels αλλά και όλα τα ειδησεογραφικά sites.

Πόσο λυπηρό είναι για αυτή τη γενιά, την περιβόητη Gen Z, να ακούει τις δοκιμαστικές πτήσεις μαχητικών αεροσκαφών και ελικοπτέρων για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου και να τρομάζει πιστεύοντας πως ξεκινά πόλεμος εδώ και τώρα. Πόσο λυπηρό είναι για αυτή τη γενιά να προσπαθεί να σχεδιάσει το επαγγελματικό της μέλλον μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο αστάθεια. Πόσο λυπηρό είναι για αυτή τη γενιά να καλείται να επιβιώσει μέσα σε μία διαρκή ακρίβεια τιμών με μισθούς των 800 και 900 ευρώ το μήνα που δεν επαρκούν. Είναι εξίσου λυπηρό να μεγαλώνει μέσα σε μία πραγματικότητα που μοιάζει ολοένα και πιο αβέβαιη...

Πλέον ακούει κανείς νέους να μην συζητούν σε ένα σαββατιάτικο καφέ για likes και τα νέα trends του TikTok αλλά για τον πόλεμο που καραδοκεί, γνωρίζοντας με κάθε λεπτομέρεια πόσα drones και βαλλιστικούς πυραύλους εξαπέλυσε το Ιραν και που φημολογείται ότι βρίσκεται ο γιος του Χαμενέι. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο κυριακάτικο τραπέζι με τους γονείς. Συμμετέχουν σε ουσιαστικές συζητήσεις, ανταλλάσουν επιχειρήμαρτα με τον πατέρα τους που ενδέχεται να διαφωνεί έντονα με τη στρατηγική του Τραμπ, ενώ οι ίδιοι δεν αρκούνται στο να ακούν, αλλά διαμορφώνουν και εκφράζουν τεκμηριωμένη άποψη.

Πλέον ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε ένα story και ένα hashtag στην οθόνη του κινητού, τη στιγμή που μόλις ένα χρόνο πριν φάνταζε ως μία μακρινή πραγματικότητα αποτυπωμένη σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Την ειρήνη στην Ευρώπη τη θεωρούσαμε μία συνθήκη αυτονόητη για την οποία δεν θα χρειαζόταν κανείς να αγωνιστεί. Σήμερα όμως η αβεβαιότητα επιστρέφει με ένταση, ενώ ακόμη και οι αεροπορικές εταιρείες πασχίζουν να επαναπατρίσουν τους επιβάτες τους από το Ντουμπάι με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ασφάλεια.

Συνεπώς, η ειρήνη το 2026 δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη, τη στιγμή που ο πόλεμος προβάλλει σαν ένα τεντωμένο σκοινί πάνω από το κενό, έτοιμο να κοπεί ανά πάσα ώρα και στιγμή! Η Gen Z, δυστυχώς, μεγαλώνει σε ένα κόσμο όπου η αβεβαιότητα δεν είναι εξαίρεση αλλά ο κανόνας, κουβαλώντας φόβους που δεν της αναλογούν και ευθύνες που δεν της ανήκουν. Κι όμως μέσα σε αυτή τη ρευστή πραγματικότητα συνεχίζει να ονειρεύεται, να διεκδικεί και να αναζητά πεισματικά μία ειρήνη που για άλλες γενιές ήταν αυτονόητη. Στο χείλος της αβεβαιότητας λοιπόν, τα όνειρα κινδυνεύουν να μείνουν απλώς παραμύθια!

*Η Έλενα Αλεξάκη είναι δημοσιογράφος