Τι θα έκανα αν ήμουν άντρας για μία ημέρα; Θα απολάμβανα, άφοβα, μια βόλτα στο σκοτάδι!

Της Ελίνας Φαρσάρη

Ανήκω στην genX, στην τάξη των μεσηλίκων (άουτς, αυτό πόνεσε κάπως). Εν ολίγοις ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με το πατριαρχικό μοντέλο σε μια μεγάλη, πλην όμως επαρχιακή, πόλη. Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε ένα προοδευτικό περιβάλλον για τα δεδομένα της εποχής, αλλά σε μια πατριαρχική κοινωνία, που σε νουθετούσε κουνώντας σου το δάχτυλο: “γιατί κάνεις παρέα μόνο με αγόρια;”, “η φούστα σου είναι κοντή και το ντεκολτέ σου βαθύ”, “αυτό δεν είναι καλό κορίτσι, είναι ζωηρή, γιατί του μιλάς;”, “ε όχι και τατουάζ, τι είσαι, ναρκομανής, φυλακισμένος ή ναυτικός;”, “γιατί βάφεσαι τόσο έντονα; προκαλείς”, “γιατί κουνιέσαι τόσο πολύ όταν περπατάς;”, “είσαι ήδη όμορφη μην το παρακάνεις θα βρεις μπελά”…

Από τότε μέχρι σήμερα έχει μπει νερό στ’ αυλάκι. Όχι πολύ, προφανώς, αλλά τα πράγματα αλλάζουν. Αλλάζουν, όμως, σίγουρα;

Πριν από λίγες μέρες πήγα σε μια συναυλία. Τελείωσε λίγο μετά τις 12 τα μεσάνυχτα κι εγώ ήθελα να γυρίσω στο σπίτι, με τα πόδια. Μια διαδρομή πολύ σύντομη, το πολύ 15 λεπτών. Καθώς ξεκινούσα την πορεία της επιστροφής ένιωθα μια απροσδιόριστη ανησυχία. Κατάλαβα ότι ήταν φόβος αυθεντικός, όταν άφησα πίσω μου τη φωτισμένη πλατεία και μπήκα σε έναν ημικεντρικό δρόμο, κακοφωτισμένο.

“Έλα, ο φόβος αυτός είναι αναίτιος” έδινα κουράγιο στον εαυτό μου γιατί δεν ήθελα να με καταβάλλει και σκεφτόμουν ότι η φίλη με την οποία είχαμε πάει μαζί στη συναυλία είχε να διανύσει μεγαλύτερη απόσταση και από πιο σκοτεινά σημεία.

Ασυναίσθητα, καθώς περπατούσα, σχεδόν έτρεχα για την ακρίβεια, έλεγξα τα ρούχα μου. Ήμουν προκλητική; Όχι! Εντάξει, τσεκ! Φορούσα τακούνια; Όχι! Οπότε θα μπορούσα να τρέξω αν χρειαζόταν! Είχα τον έλεγχο της τσάντας μου; Ναι! Όλα καλά, προχώρα!

Συνέχισα, λοιπόν, να περπατώ στον δρόμο που δεν είχε επαρκή φωτισμό. Ένιωθα, όμως, ακόμη ανασφάλεια. Έσφιξα τη γροθιά γύρω από το κλειδί (διαχρονική αντανακλαστική κίνηση στον φόβο της μοναχικής πορείας εκατομμυρίων γυναικών) και έλεγα στον εαυτό μου πως είμαι υπερβολική και όλα θα πάνε καλά. Σιγά το πράγμα, έχεις να περπατήσεις μόνο ένα δεκάλεπτο!

Και τότε, στα 20 βήματα πιο πίσω, αντιλήφθηκα ότι ερχόταν μια παρέα ανδρών. Δεν ξέρω ηλικία, δεν ξέρω πόσοι ήταν, δεν διέκρινα χαρακτηριστικά, δεν στράφηκα καν να δω. Απλά, κατέβασα το κεφάλι και επιτάχυνα. Τους άκουγα να γελούν, να συζητούν και καμιά φορά να ψιθυρίζουν.

Σε κάθε ψίθυρο οι παλμοί ανέβαιναν, ώσπου από τα δεξιά μου άκουσα τον ήχο τακουνιού που διέσχιζε βιαστικά το οδόστρωμα.

“Συγγνώμη” είπε δειλά, συνωμοτικά. Την κοίταξα με ανακούφιση. Είχε το ίδιο ανήσυχο και φοβισμένο βλέμμα που προφανώς είχα κι εγώ.

“Μήπως πηγαίνετε προς τη Δημοκρατίας;” ρώτησε και συνέχισε “θα σας πείραζε να προχωρήσουμε μαζί;”

Και γίναμε η μία ο σωτήρας της άλλης!

Δύο άγνωστες πιαστήκαμε σφιχτά αγκαζέ, αμίλητες και διασχίσαμε τον δρόμο στο μισοσκόταδο. Όταν φτάσαμε στην κεντρική και πιο φωτισμένη λεωφόρο, συστηθήκαμε.

“Στέλλα, χάρηκα!”

“Ελίνα, ευχαριστώ για την παρέα!”

Τίποτε άλλο, δεν χρειαζόταν να εξηγήσουμε. Το βίωμα, το κατάλοιπο, κοινό.

Ένιωσα ασφαλής μόνο όταν έκλεισε η πόρτα της πολυκατοικίας πίσω μου.

Ευχόμουν και η άγνωστη Στέλλα και η φίλη μου να έφτασαν κι εκείνες ασφαλείς στα δικά τους σπίτια!

Μετά θύμωσα με τον εαυτό μου! Με μάλωνα: “τι είναι αυτές οι υπερβολές!”. Κι όμως ξέρω ότι υπάρχουν εκεί έξω χιλιάδες γυναίκες, μικρές και μεγάλες που καταλαβαίνουν πάρα πολύ καλά τι εννοώ.

Θα έρθει η στιγμή, άραγε, που οι κόρες μας ή οι εγγονές μας θα διασχίζουν τη νύχτα έναν σκοτεινό δρόμο χωρίς καρδιοχτύπι και κακές σκέψεις να εισβάλλουν στο κεφάλι τους;

Το θέμα με απασχολούσε με προβληματισμούς και σκέψεις διάφορες για μέρες. Ώσπου χθες έπεσα τυχαία, σε ένα βιντεάκι στο TikTok. Να, αυτό εδώ:

Πριν από λίγα χρόνια ήταν πολύ δημοφιλές, στο πλαίσιο μιας έρευνας, το ερώτημα που απευθυνόταν σε γυναίκες “τι θα έκανες αν ήσουν για ένα 24ωρο άνδρας;”. Σε μια συντριπτική πλειονότητα άνω του 80% οι ερωτηθείσες διαφόρων ηλικιών, μορφωτικών επιπέδων, θρησκειών, φυλών και κοινωνικών τάξεων απάντησαν “να κάνω, επιτέλους, μόνη μου μια νυχτερινή βόλτα χωρίς να φοβάμαι!”. 
Προσυπογράφω με επίταση!