Η ζωή μετά την απώλεια: Μία μητέρα επιστρέφει στα θρανία, γράφει διήγημα και βραβεύεται!

“Η σιωπή που κάνει κρότο”: Δεν είναι ένας απλός τίτλος διηγήματος, είναι ο τρόπος που η κ. Μαρία Φρέσκου, απόφοιτος πλέον της Α’ τάξης του Εσπερινού Λυκείου Ηρακλείου, αποφάσισε να μιλήσει για την απώλεια και να στείλει ένα μήνυμα για τα τροχαία δυστυχήματα.
Η ίδια έχασε την κόρη της όταν ήταν 17 ετών, το 2010.
Σήμερα, αφού έχει επιστρέψει στα θρανία, αντλεί δύναμη από την τέχνη αφού συμμετέχει σε θεατρικές ομάδες του Ηρακλείου.

Image

Η κ. Φρέσκου απέσπασε το 2ο βραβείο διηγήματος στον 5ο Παγκρήτιο Μαθητικό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό (2025-2026) της Στέγης Β. Κορνάρος.
Το διήγημά της το υπογράφει με το ψευδώνυμο Άρτεμις.

Image

Όπως λέει στο Cretalive, γράφτηκε στο σχολείο γιατί αφού ασχολήθηκε με το θέατρο σε μεγάλη ηλικία, θέλησε να δώσει πανελλαδικές και να σπουδάσει Θεατρολογία. Στην προσπάθειά της είναι δίπλα της ο σύζυγός της και οι δύο κόρες της, 38 και 20 ετών. Η κ. Φρέσκου είναι πρόεδρος του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων στο ΕΝΕΕΓΥΛ Ηρακλείου.
Το διήγημα είναι αφιερωμένο στη μεσαία κόρης της που έχει φύγει από τη ζωή. Η ίδια προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο της μέσα από την ενασχόλησή της με την τέχνη και σήμερα, στα 57 της, διεκδικεί ένα όνειρό της... Φέτος, συμμετέχει στην ομάδα ΑΥΛΑΙΑ που παρουσιάζει την παράσταση «Δυόμισι Φόνοι και ένα Μπουλντόγκ» σε σκηνοθεσία Αντώνη Λουδάρου ενώ πέρσι είχε λάβει μέρος στην ομάδα 4 με το έργο “Φούστα Μπλούζα”.
Όπως λέει, το θέατρο σε βοηθάει να εξωτερικεύσεις ό,τι δεν τολμάς να βγάλεις προς τα έξω, μέσα από τον εκάστοτε ρόλο παίρνεις την ευκαιρία που σου δίνεται και μπορείς και εκτονώνεσαι.

Image

Η σιωπή που κάνει κρότο
Άνοιξα την πόρτα του δωματίου σου αργά, σχεδόν διστακτικά, σαν να φοβόμουν ότι ο
ήχος θα σε ξυπνήσει. Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού σου και περίμενα.
Δεν ήξερα τι.
Ίσως να μπεις. Ίσως να ακουστεί το γνώριμο βήμα σου στον διάδρομο. Ίσως να μου
πεις ότι όλα ήταν ένα λάθος — ότι μεγάλωσα υπερβολικά τον φόβο μου.
Δεν μπήκες.
Η φράση υπάρχει, αλλά δεν μου ανήκει:
Η κόρη μου πέθανε στα δεκαέξι της.
Την λέω σαν να την άκουσα κάπου αλλού και κόλλησε πάνω μου. Γιατί κάθε φορά
που τη λέω, όλες οι άλλες λέξεις μικραίνουν. Γίνονται άδειες. Ανεπαρκείς.
Τις πρώτες μέρες δεν έκλαιγα.
Καθάριζα.
Δίπλωνα ρούχα που δεν θα ξαναφορούσες. Τακτοποιούσα αντικείμενα που δεν θα
άγγιζες ξανά. Έβαζα μια τάξη που δεν υπήρχε. Αν σταματούσα, φοβόμουν ότι δεν θα
ξανακινηθώ.
Ο κόσμος συνέχιζε κανονικά.
Και αυτό ήταν σχεδόν προσβλητικό.
Άνθρωποι γελούσαν, έπιναν καφέ, μιλούσαν για μικρά πράγματα. Κι εγώ στεκόμουν
απέναντί τους σαν να είχα μάθει ένα μυστικό που δεν γνώριζαν: ότι ο κόσμος μπορεί
να τελειώσει χωρίς να το καταλάβουν όλοι.
Δεν ήθελα να δώσω τίποτα από σένα.
Κρατούσα τα ρούχα σου κοντά μου. Τα μύριζα. Σαν να μπορούσα να κρατήσω κάτι
από σένα μέσα τους.
Στο φούτερ σου βρήκα ένα μικρό χαρτάκι.
«Μαμά, θα αργήσω λίγο».
Κράτησα τη φράση σαν υπόσχεση.
Και τότε κατάλαβα πόσο μπορεί να διαρκέσει αυτό το «λίγο».
Το δωμάτιό σου το άφησα τελευταίο. Όταν μπήκα, δεν άλλαξα τίποτα. Ο χρόνος εκεί
μέσα είχε σταματήσει — και για λίγο πίστεψα πως αν δεν τον αγγίξω, θα επιστρέψεις.
Δεν μπήκες.
Μετά τον θάνατό σου δεν ζούσα.
Εκτελούσα τη ζωή.
Ξυπνούσα. Μιλούσα. Απαντούσα.
—Καλημέρα…
—Καλησπέρα…
—Ναι, το είδα… ωραίο φαίνεται…
Όλα σωστά. Όλα κανονικά.
Μέσα μου όμως υπήρχε ένα κενό.
Όχι ένα απλό κενό.
Ένα κενό με ακριβές περίγραμμα — σαν να σε είχαν αφαιρέσει προσεκτικά από μέσα
μου.
Ο πόνος δεν φωνάζει πάντα.
Μερικές φορές κάθεται δίπλα σου και σωπαίνει.
Το θέατρο δεν ήρθε σαν λύση.
Ήρθε σαν ανάγκη.
Δεν άντεχα άλλο να μιλάω κανονικά.
—Ας πάω σε ένα μάθημα, είπα. Χωρίς στόχο. Να δω…
Μπήκα.
Κάθισα στο πίσω μέρος και παρακολουθούσα ανθρώπους να προσπαθούν να πουν
κάτι αληθινό.
Κάποιοι φώναζαν.
Κάποιοι σωπαίναν.
Κάποιοι κατέρρεαν μπροστά σε ξένους.
Κανείς δεν τους διέκοπτε.
Κανείς δεν τους διόρθωνε.
Εκεί η σιωπή δεν ήταν αμηχανία.
Ήταν χώρος.
Και για πρώτη φορά ένιωσα ότι ίσως υπάρχει χώρος και για μένα.
Όταν ανέβηκα στη σκηνή για πρώτη φορά, κάτι παράξενο συνέβη.
Το σώμα μου ήξερε πριν από εμένα.
Στάθηκα. Πήρα μια ανάσα. Και άφησα το σώμα να θυμηθεί ότι κάποτε υπήρχε
κίνηση — όχι μόνο βάρος.
Κάτι μέσα μου μαλάκωσε.
Εκεί μπορούσα να σταθώ ακίνητη και να πονάω χωρίς να εξηγώ τίποτα.
Χωρίς να απολογούμαι.
Χωρίς να προσποιούμαι.
Κανείς δεν μου ζήτησε να είμαι δυνατή.
—Αρκεί που είσαι εδώ, μου είπαν.
Και αυτό ήταν αρκετό.
Σιγά σιγά έμαθα να αναπνέω ξανά.
Όχι γιατί σε ξέχασα.
Αλλά γιατί βρήκα έναν τρόπο να σε κουβαλώ χωρίς να διαλύομαι.
Οι μέρες έγιναν μαθήματα.
Και τα μαθήματα… ρόλοι.
Κάθε ρόλος ένας τρόπος να σου μιλήσω χωρίς να πω το όνομά σου.
Κάθε παράσταση μια απόδειξη ότι η ζωή μπορεί να συνεχιστεί χωρίς να προδίδει τον
πόνο.
Κορίτσι μου,
δεν με είδες ποτέ να παίζω επαγγελματικά.
Κι όμως… είσαι παντού.
Στην ανάσα πριν κινηθώ.
Στη σιωπή που κάνει κρότο.
Στο βλέμμα που κρατά λίγο παραπάνω.
Σε βλέπω στη σκηνή.
Σε νιώθω στο κενό που δεν είναι πια άδειο.
Ο θάνατός σου μου πήρε τη ζωή που ήξερα.
Το θέατρο δεν μου την έδωσε πίσω.
Μου έδωσε μια άλλη.
Και έμαθα να τη ζω.
Όχι όπως πριν.
Αλλιώς.
Με παύσεις.
Με μέρες που αντέχουν το φως.
Με νύχτες που δεν τρομάζουν τόσο.
Γιατί κάποιες απώλειες δεν ξεπερνιούνται.
Μόνο μαθαίνεις να στέκεσαι μαζί τους.
Και κάπως έτσι βρέθηκα εδώ.
Στο σχολείο.
Να συνεχίζω.
Να διαβάζω.
Να ονειρεύομαι ξανά.
Θέλω να σπουδάσω θεατρολογία.
Όχι για να ξεφύγω.
Αλλά για να επιστρέψω.
Να διδάξω αυτό που εγώ βρήκα τυχαία:
ότι υπάρχει ένας τρόπος να ζεις χωρίς να προδίδεις αυτό που έχασες.
—Καληνύχτα, κορίτσι μου.
Αύριο θα σε περιμένω πάλι.
Στο όνειρό μου.
Στην παράσταση που ετοιμάζουμε.
Στη σιωπή πριν ακουστεί η πρώτη λέξη.
Και κάθε φορά που ανοίγει η αυλαία,
για μια στιγμή νομίζω πως θα μπεις.
Δεν μπαίνεις.
Αλλά δεν φεύγεις κιόλας…. Σ ΄αγαπώ!!
ΑΡΤΕΜΙΣ