Νόμιζα ότι προσγειώθηκα σε αεροδρόμιο του Μπαγκλαντές. Τρομάρα μου και πού να ήξερα...

Προσγειώθηκα τη νύχτα του Σαββάτου στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου "Νίκος Καζαντζάκης". Για δευτερόλεπτα σκιάχτηκα. "Πού ήρθα;" Στιγμιαία νόμιζα ότι είχα αφιχθεί σε κάποιο αεροδρόμιο του Μπαγκλαντές. Τρομάρα μου και πού να ήξερα…

Χάβρα. Κόσμος αμέτρητος, ο ένας πάνω στον άλλον. Φωνές, αναμονή, σύγχυση και μια γενικότερη εικόνα που κάθε άλλο παρά αεροδρόμιο ευρωπαϊκής χώρας θύμιζε. Οι επιβάτες δεν ήξεραν πού και πότε θα παραλάβουν τις αποσκευές τους. Μιλιούνια συγκεντρωμένα πάνω από τους ιμάντες.

Νερά έσταζαν μέσα στο terminal και είχαν τοποθετηθεί πρόχειρες λεκάνες και δοχεία για να τα μαζεύουν. Κι επειδή, προφανώς, εκεί μπορεί να καταλήξει οτιδήποτε, κάποιοι πέταγαν ακόμη και σκουπίδια, αφού δεν έβλεπαν κοντά καλαθάκι απορριμμάτων.

Οι κυλιόμενες σκάλες δεν λειτουργούσαν. Ηλικιωμένοι άνθρωποι, οικογένειες με παιδιά και επιβάτες με αποσκευές προσπαθούσαν να εξυπηρετηθούν όπως μπορούσαν. Τοίχοι φθαρμένοι και φουσκωμένοι από την υγρασία. Πατώματα ρυπαρά.

Και το αποκορύφωμα ήταν οι τουαλέτες. Λυπήθηκα, πραγματικά, όσους έτρεχαν από την πτήση για να κάνουν την ανάγκη τους. Και μόνο οι μορφασμοί στα πρόσωπα όσων έβγαιναν, αρκούσαν.

Έχοντας ταξιδέψει σε αεροδρόμια όπου η καθαριότητα είναι αυτονόητη και οι τουαλέτες λάμπουν, δυσκολεύτηκα να πιστέψω ότι αυτή ήταν η εικόνα ενός αεροδρομίου που αποτελεί την πρώτη πύλη εισόδου για εκατομμύρια επισκέπτες στην Κρήτη.

Και λίγο πριν την έξοδο, εργαζόμενος προσπαθούσε, με άκομψο είναι η αλήθεια ύφος, να κρατήσει εκτός αίθουσας τουρίστες που περίμεναν να προχωρήσουν προς τα μέσα, καθώς γινόταν το αδιαχώρητο και ο χώρος έπρεπε κάπως να αποσυμφορηθεί.

"Go back" φώναζε με επιτακτικό ύφος. Τόσο επιτακτικό, που στα δικά μου αυτιά ακούστηκε σχεδόν σαν "πίσω, γορίλα".

Και έξω από το αεροδρόμιο, η εικόνα δεν ήταν καλύτερη.

Όμως, θέλω να είμαι δίκαιη. Σαφώς και δεν τα βάζω με τους εργαζόμενους. Στενάζουν και οι ίδιοι μέσα σε αυτές τις συνθήκες. Τι μπορούν να κάνουν όταν καλούνται καθημερινά να λειτουργήσουν μέσα σε μια υποδομή που εμφανώς έχει ξεπεράσει τα όριά της; Κάποια πόστα, μάλιστα, θυμίζουν γαλέρες.

Και κάπου εδώ έρχεται η σύγκριση που έκανα εκείνη τη νύχτα. Στο μυαλό μου ήρθε το Μπαγκλαντές. Όταν γύρισα σπίτι, έψαξα από περιέργεια το αεροδρόμιο που αυθόρμητα είχα φέρει στο μυαλό μου ως παράδειγμα "τριτοκοσμικής" εικόνας και τότε βρέθηκα μπροστά σε μια μάλλον άβολη έκπληξη.

Το Shah Amanat στο Chattogram, το δεύτερο μεγαλύτερο αεροδρόμιο του Μπαγκλαντές, συγκεντρώνει στις αξιολογήσεις του στο Google 4,2 στα 5, με χιλιάδες ταξιδιώτες να μιλούν θετικά για την καθαριότητα του terminal, την οργάνωση και το ευγενικό προσωπικό. Το "Νίκος Καζαντζάκης", αντίθετα, κινείται στο 2,6 στα 5, με τις κριτικές να επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά τις ίδιες εικόνες: συνωστισμός, παλαιότητα, προβλήματα καθαριότητας, βρώμικες τουαλέτες και ανεπαρκείς υποδομές. Είχα πέσει έξω, ελέω... στερεοτύπων και φυσικά η σύγκριση γύρισε μπούμερανγκ.

Βεβαίως, ούτε το αεροδρόμιο του Chattogram είναι κάποιο πρότυπο τελειότητας. Υπάρχουν σαφέστατα αρνητικές κριτικές, ακόμη και πρόσφατες, όμως αυτό δεν αλλάζει την ουσία της δικής μου έκπληξης.

Τελικά, ποιος είναι ο "τριτοκοσμικός";

Το ερώτημα τελικά δεν αφορά το Μπαγκλαντές αλλά εμάς.

Αφορά το πώς έχουμε επιτρέψει σε ένα αεροδρόμιο που υποδέχεται εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο να παρουσιάζει αυτή την εικόνα.

Η απάντηση που ακούμε εδώ και χρόνια είναι ότι "έρχεται το νέο αεροδρόμιο στο Καστέλλι".

Ναι, έρχεται!

Αλλά μέχρι να έρθει, οι επιβάτες χρησιμοποιούν αυτό που υπάρχει σήμερα. Οι τουρίστες δεν προσγειώνονται στο μέλλον. Προσγειώνονται στο "Νίκος Καζαντζάκης".

Το νέο αεροδρόμιο είναι λύση για το μέλλον. Δεν είναι, όμως, δικαιολογία για την παρακμή και την εγκατάλειψη του παρόντος.