Η Κρήτη μετά την κακοκαιρία και τις μεγάλες καταστροφές δεν θέλει νέο… Αρκαλοχώρι!

Η Κρήτη, τις τελευταίες ημέρες, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια αδιανόητη καιρική δοκιμασία, που πρέπει να πάμε χρόνια πίσω για να θυμηθούμε, αν μπορούμε να βρούμε όμοια της. Αντιμετώπισε τις τελευταίες 60 ώρες μια ασύμμετρη καιρική εισβολή. 

Τεράστιες ποσότητες νερού, μαζί με λάσπη, μπάζα και φερτά υλικά, προκάλεσαν ζημιές σε υποδομές, οδικές αρτηρίες και αγροτικούς δρόμους, με μια βιβλική  καταστροφή στο Οροπέδιο που αφάνισε τη σοδειά μιας χρονιάς, την ώρα που περιουσίες που χρειάστηκαν χρόνια για να δημιουργηθούν βρέθηκαν μέσα σε λίγες ώρες στο έλεος της κακοκαιρίας.
Τα ύψη βροχής προσέγγισαν  κατά τόπους τα μέσα ετήσια ύψη νερού  με ότι αυτό σημαίνει για  το σαθρό και εν πολλοίς ασυντήρητο περιβάλλον υποδομών. 

Και βέβαια, κανείς δεν μπορεί να περιμένει ότι οι ζημιές μιας τέτοιας έκτασης θα αποκατασταθούν από τη μια μέρα στην άλλη. Οι άνθρωποι που είδαν τον τόπο τους να πληγώνεται το γνωρίζουν καλύτερα από όλους. Ξέρουν ότι θα χρειαστούν χρόνος, χρήματα, σχέδιο και πολλή δουλειά. Μαζί με στερήσεις, πόνο, καθυστερήσεις, πισωγυρίσματα και βήματα στο κενό. 

Αυτό όμως που δεν χρειάζονται είναι κούφιες παροχολογίες, φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, λόγια του αέρα και κούφια «θα», που σήμερα λέγονται εύκολα και αύριο ξεχνιούνται ευκολότερα.
Χρειάζονται καθαρές και ειλικρινείς κουβέντες. Τι μπορεί να γίνει, πότε μπορεί να γίνει και με ποια χρήματα. Και, κυρίως, όσα ειπωθούν σήμερα να έχουν αντίκρισμα αύριο. Από σήμερα φτάνουν στην Κρήτη τα κυβερνητικά κλιμάκια και οι κατά τόπους επισκέψεις.  Παράλληλα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε μια ευτυχή συγκυρία, αναμένεται στην Κρήτη στα τέλη της εβδομάδας, σε μια επίσκεψη που είχε προγραμματιστεί με διαφορετική ατζέντα και με επίκεντρο τον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης. Η συγκυρία είναι τέτοια που η πραγματικότητα της καταστροφής δύσκολα μπορεί –και δεν πρέπει– να μείνει έξω από το πρόγραμμα.

Ας βρεθεί  λοιπόν και στους τόπους που πληγώθηκαν. Ας δει από κοντά τις ζημιές και ας ακούσει τους ανθρώπους που τις υπέστησαν . Και εφόσον υπάρξουν δεσμεύσεις, ας είναι συγκεκριμένες, ρεαλιστικές και, κυρίως, εφαρμόσιμες.
Γιατί στην Κρήτη υπάρχει ήδη ένα προηγούμενο που κανείς δεν θέλει να επαναληφθεί: το Αρκαλοχώρι του σεισμού. Μια περιοχή που μετά την επίσκεψη του Εγκέλαδου και την μεγάλη φυσική καταστροφή άκουσε πολλά, είδε κινητοποίηση και υποσχέσεις, αλλά στην πορεία η καθυστέρηση της αποκατάστασης δημιούργησε απογοήτευση και οργή για τους ανθρώπους που περίμεναν να ξαναστήσουν τη ζωή τους.

Αυτό το μοντέλο δεν πρέπει να επαναληφθεί.
Η πληγωμένη Κρήτη δεν ζητά θαύματα. Ούτε απαιτεί να γίνουν όλα σε μία νύχτα. Ζητά όμως ειλικρινείς κουβέντες, σαφή χρονοδιαγράμματα και δεσμεύσεις που μπορούν να τηρηθούν.
Ιδίως σε μια περίοδο όπου η πολιτική αντιπαράθεση ήδη ανεβάζει στροφές, οι υποσχέσεις είναι εύκολες και –δυστυχώς– δωρεάν.
Και ο Κρητικός, ιδιαίτερα εκείνος που σήμερα μετρά τις πληγές του, γνωρίζει πια πολύ καλά τη διαφορά:
Το «θα» είναι πάντα πιο εύκολο από το «έκανα». Γιατί ο λογαριασμός θάναι… ντελόγο, με ό,τι αυτό σημαίνει για εκείνους που θα φέρουν την ευθύνη.