Φίλε μου καλέ θέλω να μοιραστώ μαζί σου κάτι που πιθανόν να μην ενστερνιστείς αν το προσδιορίσω με λέξεις. Ξέρω όμως πως, σαν άνθρωπος, έχεις και ‘συ βρεθεί σε μονοπάτια δύσβατα και έχεις παλέψει χτικιά για να τα περπατήσεις. Ίσως λοιπόν, αν σου καταθέσω τη ψυχή μου, να συμμεριστείς το συναίσθημα μου και, έστω για μια στιγμή, να μην νιώσω τόσο μόνος.
Μπήκα σε ένα μονοπάτι λουσμένο στο φως της λήθης των ανθρώπων που το περπάτησαν πριν από εμένα. Η επιλογή να το εξερευνήσω ήταν δική μου. Όμως με τον χρόνο αυτή με βάρυνε και ανασκάλεψε το αίσθημα αυτοσυντήρησης που είχα χάσει αναζητώντας τους θησαυρούς του.
Και τώρα αυτό το αίσθημα με τυραννά και σέρνει καράβια απόγνωσης από το στήθος μου.
Βυθίστηκα σε έναν ωκεανό αυτοπροκαλούμενο και τον κατέκτησα. Τώρα, όμως, το σώμα μου ζητά να αναδυθεί από τον βυθό του· τα πνευμόνια μου ζητούν αέρα. Βλέπω το τέλμα ― είναι δύο, τρία βήματα μακριά ― μα δεν έχω άλλες εφεδρείες στη ψυχή μου.
Δεν είμαι λιπόψυχος, φίλε μου καλέ. Είμαι ανυπόμονος και κουρασμένος και έτοιμος να εξερευνήσω νέους ωκεανούς, με όλη τη γνώση που κατάφερα να γραπώσω. Γιατί το αίμα μου μαίνεται για νέες περιπέτειες, αλλά η ψυχή μου δεν το έχει να μου δώσει τη δύναμη που χρειάζομαι για να κόψω τη κορδέλα.
Αλλά δεν έχω μάθει να τα παρατάω. Ούτε εσύ.
Θα κουραστούμε λίγο ακόμα.
Φίλε μου καλέ, συγχώρεσε με που φορτώθηκες το συναίσθημα μου. Μα θαρρώ πως τώρα που με άκουσες ανασκίρτησε η ψυχή μου. Γι’ αυτό, φίλε μου καλέ, θα συνεχίσω να παλεύω. Τη βρήκα τη δύναμη.
Γιατί θυμήθηκα πως τελικά δεν είμαι μόνος.
Είσαι και εσύ συνάμα μαχητής.
Στήνουν οι μάχες μας χορούς, μα εμείς μπαίνουμε πρώτοι.
Αρχοντάκης Αναστάσιος
Θα ήθελα να αφιερώσω το γράμμα τούτο σε όλους τους φίλους μου, γνωστούς και άγνωστους, που δίνουν καθημερινά τις δικές τους μάχες στη ζωή.
Αφορμή για να γραφτεί αυτό το γράμμα, πέραν από την εγγενή έλλειψη ύπνου που συνοδεύει κάθε ειδικευόμενο ιατρό, στάθηκε η ολοκλήρωση της εκπαίδευσης μου στην ιατρική ειδικότητα· μια διαδρομή απαιτητική, με στιγμές κόπωσης, αμφιβολίας και την έντονη ανάγκη, πολλές φορές, να τα παρατήσω.
Γι’ αυτό και το γράμμα το αφιερώνω ιδιαίτερα στους συναδέλφους μου, που βάδισαν τον δικό τους Γολγοθά και βρίσκονται πλέον μία ανάσα πριν τις εξετάσεις.
Καλή επιτυχία σε όλους.
