Άσμα ηρωικόν περί των πανελλαδικών
Οι Πανελλαδικές εξετάσεις έχουν κάτι από αγώνα δρόμου και κάτι από αρχαία τραγωδία.
Και κάπως έτσι, τελειώνουν.
Με ένα τελευταίο κουδούνι, ένα μπουκάλι νερό μισοάδειο πάνω στο θρανίο, λίγα νεύρα, αμήχανα γέλια έξω από το εξεταστικό κέντρο και εκείνη τη φράση που ακούγεται σχεδόν ψιθυριστά: «Πάει κι αυτό…»
Οι Πανελλαδικές έχουν κάτι από αγώνα δρόμου και κάτι από αρχαία τραγωδία. Πολύ διάβασμα, πολύ δράμα, καφέδες, ροφήματα, βιταμίνες και γονείς / αδέρφια που για μήνες κινούνται μέσα στο σπίτι σαν μέλη ομάδας ειδικών επιχειρήσεων. Χαμηλές φωνές, περίεργη ησυχία, συνωμοτικά βλέμματα.
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, χιλιάδες παιδιά βγαίνουν από τις αίθουσες πιστεύοντας πως κάπου εδώ κρίνεται η ζωή τους. Κι όμως, η ζωή μας κρίνεται καθημερινά... και συνέχεια.
Κάποια στιγμή όλα αυτά τα παιδιά θα ανακαλύψουν ότι οι πιο σημαντικές στροφές της ζωής τους δεν είχαν επιτηρητές, ούτε τρίωρη διάρκεια.
Κανείς δεν εξετάστηκε πριν ερωτευτεί λάθος άνθρωπο.
Κανείς δεν έγραψε έκθεση για να αντέξει μια απώλεια.
Κανείς δεν έλυσε άσκηση για να μάθει να σηκώνεται όταν όλα πηγαίνουν στραβά.
Οι Πανελλαδικές είναι δύσκολες. Πολύ δύσκολες.
Είναι η πρώτη μεγάλη μάχη που δίνουν παιδιά τα οποία μέχρι χθες ζητούσαν από την μαμά βοήθεια για να ντυθούν και σήμερα καλούνται να αποφασίσουν «τι θα κάνουν στη ζωή τους», λες και οι περισσότεροι σαραντάρηδες (και βάλε) το έχουν απολύτως ξεκαθαρίσει.
Οι εξετάσεις τελειώνουν. Η ζωή όχι.
Κάποιοι θα περάσουν εκεί που ονειρεύονταν.
Κάποιοι όχι.
Κάποιοι θα αλλάξουν σχολή.
Κάποιοι επάγγελμα.
Κάποιοι χώρα.
Κάποιοι ολόκληρη ζωή.
Και όλοι, κάποια στιγμή, θα κοιτάξουν πίσω αυτές τις μέρες με μια περίεργη τρυφερότητα. Ακόμα κι εκείνοι που σήμερα θέλουν να μην ξανακούσουν ούτε τη λέξη "Πανελλαδικές".
Η ζωή δεν θυμάται τα μόρια όσο νομίζουμε. Θυμάται τους ανθρώπους που επέμειναν.
Που ξανάρχισαν. Που βρήκαν άλλον δρόμο όταν ο πρώτος έκλεισε.
Γι’ αυτό, τώρα που τα γραπτά μπήκαν στους φακέλους και τα εξεταστικά κέντρα αδειάζουν, ίσως να πάρουμε όλοι μια βαθιά ανάσα.
Να κοιμηθούν λίγο τα παιδιά.
Να ξεκουραστούν οι γονείς.
Να σταματήσουν οι αναλύσεις για τις βάσεις λες και πρόκειται για χρηματιστήριο.
Και να θυμηθούμε το πιο σημαντικό:
Οι Πανελλαδικές μπορεί να είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Αλλά δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι απλώς μία σελίδα της.
- Δομή μεταναστών: όχι άλλο κάρβουνο!
- Δημογραφικό και ακριτικές περιοχές: το κόστος της αδράνειας
- Όταν η συμπερίληψη γίνεται πράξη και η Κρήτη εμπνέει τον κόσμο




