Διαβαίνοντας για διαβατήριο!

Στο γραφείο εκδόσεων διαβατηρίων της Αστυνομικής διεύθυνσης Ηρακλείου  εγώ την προηγούμενη βδομάδα. Στη δεύτερη απόπειρα μου να πλησιάσω το χώρο. Το άβατο. Η πρώτη απέτυχε. Ήταν την προηγούμενη Τετάρτη στις δυο το μεσημέρι. Έβαλα τα καλά μου, έβαλα και λίγο κραγιόν στα χείλη, περιποίηση για γάμους, άντε και βαφτίσεις. Έφτασα δύο η ώρα εκεί, με το χαμόγελο στα χείλη και τα  σωστά έγγραφα  ή έτσι νόμιζα. Ο σύζυγος περίμενε απέξω να με πάρει, λέει. Δεν ήθελε να μπει μέσα να ταλαιπωρηθεί. Εξάλλου ένα λεπτό θα έκανα. Στην πόρτα θα τα άφηνα και θα έφευγα. « Χαίρεται» και « γεια σας». Λες και ήταν δικό μου το Μέγαρο. Το αστυνομικό. Δυο μίση θα ήμασταν σπίτι. Να τσιμπήσουμε κάτι  και να πάρουμε έναν υπνάκο, πριν την απογευματινή βιοπάλη. Κούνια που μας κούναγε ή μάλλον στρώμα που μας κοίμιζε…

Σαράντα περίμεναν, ίσως και πενήντα! Στη θολούρα μου από το ξάφνιασμα έχασα το μέτρημα. Μα τι κάνουν όλοι αυτοί εδώ, τι περιμένουν; (Σπίτια δεν έχουν; )Είναι όλοι αυτοί για διαβατήριο; Ταξίδι θα πάνε, εκδρομή; ( Σπίτια δεν έχουν;) . -«Να ρωτήσω ποιος είναι ο τελευταίος» μου είπε μια φωνή από το υπερπέραν. Από τα δάση του  Αμαζονίου.  Με κάποια νευρικότητα που πάσχιζε να κρυφτεί. Τι να έκανα κι εγώ ρώτησα, σάμπως ήξερα τι να κάνω εκείνη τη  στιγμή; ( εν τω μεταξύ ο σύζυγος περίμενε απέξω). Ρώτησα και περιέφερα το βλέμμα, πάνω κάτω, πέρα δόθε, δεξιά αριστερά, ανάμεσα σε καθίσματα, τοίχους, τον πάγκο με την υπάλληλο στις πληροφορίες (αυτή κοίταζε καλά καλά)  το τζάμι του πάγκου, τον πίνακα ανακοινώσεων, το μηχάνημα που εκδίδει χαρτάκια προτεραιότητας,  το αυτόματο μηχάνημα για να πάρεις καφέ, νερό, πορτοκαλάδα, μια σοκολάτα, ένα σνακ αν χρειαστείς. Καθώς το να βγάλεις διαβατήριο αυτή την περίοδο είναι σα να πηγαίνεις ήδη εκδρομή. Σε εντάσσει στο κλίμα ένα πράγμα. Ξεκινάς συνήθως το πρωί τις περισσότερες μέρες και ίσως και να διανυκτερεύσεις στον προορισμό σου. Περιεργαζόμενος τα αξιοθέατα στην αίθουσα αναμονής. Ίσως βέβαια και να μη φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου. Αλλά να κάνεις όμορφα, κόσμια επί τόπου στροφή. Και να απομακρυνθείς. Από την Time Square της Νέας Υόρκης. Χωρίς άλλα λόγια.
Τώρα όμως βρισκόμαστε στη δεύτερη απόπειρα. Είναι μια καινούρια ημέρα, η ζωή είναι όμορφη, η συννεφιά και το κρύο των προηγούμενων ημερών έχει μετριαστεί και ο ήλιος ελέγχει το διαβατήριο του στα σύνορα ουρανού και γης για να βγει. Έχεις κάνει και την πρωινή σου γυμναστική και είσαι μάχιμη. Έχεις πάει και με δικό σου μεταφορικό μέσο σχετικά εύκολα και αυτό σου δίνει άλλη αυτοπεποίθηση. Μόνο έξι συνάντησες να περιμένουν στην αίθουσα αναμονής, όπου έκανες το σωστό μέτρημα, χωρίς θολούρα πια και τη σωστή ερώτηση για το ποιος είναι ο τελευταίος , διαβασμένη ούσα. Ως εδώ άριστα, ή μάλλον πολύ καλά. Καθώς οι βιντεοκλήσεις δεν επιτρέπονται στο χώρο της Αστυνομικής διεύθυνσης (δικαιολογημένα φυσικά, αλλά το αγνοούσες)  κι έτσι πολύ γρήγορα σου έκοψε τη φόρα η υπάλληλος υπηρεσίας, όταν με όλη σου την άνεση και την οχλαγωγία απάντησες στο καλημέρισμα κόρης και εγγονής. Εγγονή είναι αυτή και δη αθηναία, η αδυναμία δεν κρύβεται. Παρακάτω γίνονται  όμως πιο δύσκολα τα πράγματα. Καθώς όταν μετά από αρκετή αναλόγως αναμονή «τολμάει» ο ευγενέστατος κατά τα άλλα υπάλληλος να σου πει, ούσα στην ανάλογη θέση,  πως η φωτογραφία που κρατάς μαζί σου δεν κάνει! Καθώς δεν είναι πρόσφατη. Σα να έπεσε το ταβάνι να σε πλακώσει. Όχι της συγκεκριμένης αίθουσας. Όλου του Αστυνομικού μεγάρου. « Δεν κάνει;»  τραυλίζεις εσύ (ενώ ο αέρας αυτοπεποίθησης  έχει εντελώς χαθεί). « Δεν είναι πρόσφατη  αυτή η φωτογραφία; Μα κοιτάτε κύριε αστυνομικέ μου και πείτε μου αν έχω αλλάξει… Ίδια δεν είμαι; Ίδια μάτια, ίδια χείλη, ίδιο μαλλί; (Ίδιο χρώμα μαλλιών που με φωτίζει, όπως η κομμώτρια μου έχει πει. Ίδια σπάνια ομορφιά…!! ) Τι πάει να πει που είναι ίδια η φωτογραφία  με την προηγούμενη (αυτή που περίσσεψε από την προηγούμενη ανανέωση)  και δε θα περάσει; Ας  το λέγατε στο ηχητικό σας μήνυμα όταν κάλεσα. Όχι ίδια με την προηγούμενη! Να ξέρω να βγάλω άλλη. Δε γίνεται να  προσπαθήσουμε τουλάχιστον μήπως περάσει, καθώς δεν είναι εύκολο να ξανάρθω; Καθώς εργάζομαι, έχω υπερφόρτωση αυτό τον καιρό στη δουλειά , μανούλα ηλικιωμένη και άλλα χειρότερα  κύριε αστυνόμε μου τι να σας λέω τώρα… ( Εδώ μόνο που δεν κλαις,  είσαι ίδια η Μάρθα Βούρτση, έχεις πέσει χαμηλά Λόλα πιο χαμηλά Λόλα). Ματαίως προσπαθεί ο ευγενέστατος υπάλληλος που διατηρεί την ψυχραιμία του (με σένα που έμπλεξε και πόσες άλλες πιο πριν )  να σου πει πως δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου και πως μπορείς να φέρεις μια άλλη μέρα τη φωτογραφία, χωρίς αναμονή, όπως φοβάσαι. Ματαίως προσπαθεί να σου δείξει πως δε σου συνέβη κάτι τόσο τραγικό, ώστε να αντιδράς έτσι. Καθώς όπως αποδείχτηκε και απλό ήταν κι εύκολο να φύγεις προς το πιο κοντινό φωτογραφείο και να επιστρέψεις σε μιση περίπου ώρα  με το τρόπαιο μιας νέας φωτογραφίας, πιο πρόσφατης στα χέρια. Και με ένα χαμόγελο στα χείλη που στο ανταποδίδει ο υπάλληλος. Τόσο απλά. Τι τον έκανες όλο αυτό το χαμό; Γιατί πνιγόμαστε κάποιες φορές σε μια κουταλιά νερό;