Μακάρι να επέστρεφα στην Γ' Λυκείου!

Δεν μπορώ να πω ότι εκείνη την ημέρα έναρξης των Πανελλαδικών - πίσω στο μακρινό 2001 - δε θα την ξεχάσω ποτέ. Θυμάμαι μόνο αποσπασματικές σκηνές, θυμάμαι "μυρωδιά" καλοκαιριού κι ένα διάχυτο "άντε, να φύγει κι αυτό". Θυμάμαι και κάποιους γονείς κρεμασμένους από τα κάγκελα του σχολείου νιώθοντας ότι υποστηρίζουν αλλά στην πραγματικότητα προκαλώντας άγχος.

Θυμάμαι συζητήσεις, ανούσιες όπως τις σκέφτομαι σήμερα, "αν δεν ξέρω κάτι θα σου κάνω νόημα", επαναλήψεις της τελευταίας στιγμής, κουβέντες για "μαγικά" και βασιλικούς πολτούς που σε κρατάνε ξύπνιο όλη νύχτα για να διαβάσεις.

Πάντα θεωρούσα ότι οι πανελλαδικές είναι μόνο η ολοκλήρωση μιας χρονιάς, κατά την οποία αν ήσουν οργανωμένος και συστηματικός, χωρίς υπερβολές και "τρέλες", θα έφτανες στο εξεταστικό κέντρο έτοιμος.

Fast forward στο "μετά": κάποιοι πέρασαν, κάποιοι οχι. Άλλοι εκεί που ήθελαν, άλλοι σε μια σχολή κι ό,τι να'ναι, μην τυχόν και σχολιάζει η γειτονιά ότι "ο τάδε απέτυχε" - αλήθεια, "απέτυχε"! Πόσο βαριά λέξη που εκστομίζεται με περισσή ευκολία!

Σήμερα κοιταζόμαστε οι τότε απόφοιτοι και σημερινοί επαγγελματίες και μετράμε επιτυχίες κι αποτυχίες, καλές και κακές στιγμές. Είπε κανείς ότι περνώντας στις πανελλήνιες παίρνεις υπογεγραμμένο συμβόλαιο επιτυχίας στη ζωή; Είπε κανείς πως όποιος δεν περάσει, δε θα σταδιοδρομήσει επαγγελματικά; Μια ματιά γύρω μας θα αποδείξει πανηγυρικά το αντίθετο: πτυχία από σχολές που κάποιοι πήγαν "για να πάνε", επαγγελματικές ταυτότητες που δεν ασκήθηκαν ποτέ κι από την άλλη επαγγελματίες που πέρασαν ... απέξω από το πανεπιστήμιο αλλά τα κατάφεραν και τα καταφέρνουν ζηλευτά!

Δε διαφωνεί κανείς: οι Πανελλαδικές είναι ένα πρώτο crash test. Μακάρι να ήταν το τελευταίο, μακάρι να ήταν η σοβαρότερη δοκιμασία.

Σε 10 χρόνια από τώρα, οι σημερινοί υποψήφιοι των Πανελλαδικών θα είναι στην αγορά  εργασίας και είμαι σίγουρη ότι κοιτάζοντας πίσω στο χρόνο θα σκέφτονται "μακάρι να ξαναγύριζα στην Γ' Λυκείου"!