Μεγάλη Παρασκευή για τα παιδιά του πολέμου

Κάθε Μεγάλη Παρασκευή καμπάνες χτυπούν πένθιμα, δρόμοι γεμίζουν με ανθρώπους που στέκονται βουβοί προσευχόμενοι μπροστά στο Θείο Δράμα, κρατώντας ένα κερί. Την ίδια ώρα κάτοικοι της περιοχής κουβαλούν τον Επιτάφιο και κάνουν τη γνωστή περιφορά του στις γειτονιές με την κατανυκτική ατμόσφαιρα να συνοδεύει το σκηνικό. Κι όμως, αυτή τη χρονιά η σιωπή δεν είναι ίδια. Ο πρώτος που κατέδειξε τη διαφορά αυτή ήταν ο ιερέας της εκκλησίας.

Με στοχαστικό ύφος και έντονη συναισθηματική φόρτιση, έπειτα από τα Εγκώμια του Επιταφίου, ο ιερέας βρήκε τη δύναμη και την τόλμη να μιλήσει, ενώπιον πλήθος κόσμου, για εκείνα τα παιδιά που αυτές τις ημέρες αντί για λαμπάδα κρατούν τον φόβο στα χέρια τους. Μίλησε για εκείνα τα παιδιά που δε βρίσκονται τόσο μακριά όσο νομίζουμε και μας χρειάζονται. Με μία συγκινητική, αλλά τόσο αληθοφανή φράση δήλωσε πως η ειρήνη είναι ένα αγαθό υψίστης σημασίας που δε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Με την κρίση και τον ήχο των εκρήξεων να αποτελούν καθημερινότητα, πλέον, για τα παιδιά στην εμπόλεμη ζώνη, η παιδική αθωότητα δε σταυρώνεται συμβολικά αλλά κυριολεκτικά μέσα σε μία πραγματικότητα που δεν τους ανήκει ούτε γεννήθηκαν για αυτήν.

Αυτές τις άγιες ημέρες παιδιά σε όλο τον κόσμο μετακινήθηκαν κοντά στις οικογένειές τους, ώστε να γιορτάσουν όλοι μαζί την Ανάσταση του Θεανθρώπου, ενώ την ίδια στιγμή άλλα παιδιά, παιδιά ενός κατώτερου Θεού, με λούτρινα αρκουδάκια στα χέρια έζησαν τους δυνατούς θορύβους των drones. 

Πολλοί που άκουσαν τον ιερέα, ο οποίος αφιέρωσε τη βραδιά της Μεγάλης Παρασκευής σε εκείνα τα παιδιά που ζουν υπό τη φρίκη του πολέμου, ίσως να σκέφτηκαν πως χρησιμοποιεί το δράμα των παιδιών, για να συγκινήσει, χωρίς όμως να στοχεύει σε ουσιαστική δράση. Ο πόλεμος είναι γεγονός πως «ξεπροβάλλει» σε κάθε συζήτηση με αναφορές είτε στην ακρίβεια και τα καύσιμα, είτε στη στρατηγική του «πλανητάρχη», είτε στα στενά του Ορμούζ, που άλλοτε ανοίγουν και άλλοτε κλείνουν. Ξαφνικά, όλοι έχουν γίνει ειδικοί και προσπαθούν να προβλέψουν την επόμενη μέρα της οικουμένης. Η τοποθέτηση, όμως, και το σχόλιο του ιερέα που από πολλούς θεωρήθηκε ως υπερβολικά συναισθηματικό, καθώς δε συνδεόταν με κάποια υλική ή οικονομική διάσταση ούτε με μία διπλωματική παρέμβαση, ήταν μια προσευχή. Προσευχήθηκε για την ανθρωπότητα ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Η αναφορά αυτή στην εκκλησία τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή δεν ήταν απλώς μία νύξη αλλά μία υπενθύμιση. Ότι το μήνυμα της ημέρας δεν μπορεί να περιορίζεται σε τελετουργίες. Ότι η πίστη χωρίς ενσυναίσθηση είναι κενή. Και ότι η ειρήνη δεν είναι ευχή – είναι ευθύνη.  

Σε ένα κόσμο, λοιπόν, που μοιάζει να συνηθίζει τον πόνο, ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση να είναι να μην συνηθίσουμε αλλά ούτε να συμβιβαστούμε με την εικόνα ενός παιδιού μέσα στον πόλεμο.