Μουντιάλ 2026: Οι Ισπανοί έκρυψαν τον “Ήλιο” της (ποδοσφαιρικής) επανάστασης των Αργεντινών!
Ο τελευταίος (εθνικός) χορός του Μέσι, η ταυρομαχία στο Νιου Τζέρσι, η δίκαιη και άνετη επικράτηση των “Ρόχα” και τα δαχτυλίδια της… διαδοχής
Αφού “γκρέμισαν” το Wonderwall της Αγγλίας, οι Muchachos της Αργεντινής πέρασαν στον τελικό του Μουντιάλ γνωρίζοντας εκ προοιμίου – πρώτος και καλύτερος ο ισπανοθρεμμένος Λίο Μέσι (ενηλικιώθηκε στη Βαρκελώνη)- ότι για να έχουν ελπίδες υπεράσπισης του στέμματός τους, θα έπρεπε να πιάσουν τον… ταύρο από τα κέρατα. Στην ουσία, κάνοντας κομμάτια τον “θαυμαστό τοίχο” των “τριών λιονταριών”, προσδοκούσαν σε ένα δεύτερο διαδοχικό θαύμα.
Οι Ισπανοί τίμησαν στο έπακρο το παρατσούκλι που φέρουν, αυτό των “Φούριας Ρόχας”: η κόκκινη μανία τους, το πάθος τους για το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία τους, αντικατοπτριζόταν στις γαλανόλευκες φανέλες των αντιπάλων τους.
Το μάτι των Ιβήρων “γυάλιζε” και ήδη με το εναρκτήριο λάκτισμα έκρυψαν… τον “Ήλιο του Μάη”, που ανέτειλε το 1810 φωτίζοντας τον δρόμο της Επανάστασης και του αγώνα ανεξαρτησίας των Αργεντινών έναντι (τί σύμπτωση!) των Ισπανών κατακτητών – αποικιοκρατών!
Οι μεν επικράτησαν στο γήπεδο, οι δε στην κερκίδα
Οι δύο ομάδες μιλούν κοινή γλώσσα μόνο εκτός τερέν, γιατί μέσα στο χορτάρι η διαφορά ήταν... χαοτική και πληκτική. Οι φημισμένοι για το τάνγκο τους Λατινοαμερικάνοι φιναλίστ, ενίοτε και για τις περίτεχνες ενέργειες προεξάρχοντος του αδιαμφισβήτητου ηγέτη τους, έγιναν ταυρομάχοι, μια τέχνη στην οποία δεν είναι μαθημένοι, κι ουδέποτε βρήκαν τον βηματισμό τους στον (άχαρο) τελευταίο -εθνικό- χορό του Μέσι, του άξιου ποδοσφαιρικού επιγόνου του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ούτε το “χέρι του Θεού”, όμως, μπορούσε να τους προστατέψει.
Οι δυτικοευρωπαίοι με τις κατά κύματα επιθέσεις από τα άκρα, που ήταν και το μεγάλο τους ατού απ’ την αρχή της διοργάνωσης, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για την κούπα, επέβαλαν τον ρυθμό τους, είχαν φρεσκάδα σε όλες τις γραμμές τους και σχεδόν από το πρώτο δευτερόλεπτο δεν άφησαν πολλά περιθώρια αντιλόγου, για το ποιος (θα) είναι το απόλυτο αφεντικό της αναμέτρησης.
Οι “Αλμπισελέστε” επικράτησαν κατά κράτος στη “μάχη” της κερκίδας, που πάντως εκτός από εντυπώσεις, δεν προσφέρει τίποτε άλλο. Οι οπαδοί εμψυχώνουν, “σπρώχνουν” τα ινδάλματά τους, αλλά μέχρι ένα σημείο: από τέσσερις ποδοσφαιρικές γραμμές και μετά, μετρά η ποιότητα.
Στην κατηγορία αυτή πλειοδότησαν οι ποδοσφαιριστές του Λουίς ντε λα Φουέντε, συνεπώς ήταν φυσικό επόμενο το γήπεδο να αρχίσει να… γέρνει επικίνδυνα, στα όρια της πλήξης για τα δισεκατομμύρια των τηλεθεατών.
Έλειπαν οι… Σικάγο Μπουλς
Η μονοτονία “έσπασε” στο ημίχρονο με το μεγαλειώδες show διαφόρων καλλιτεχνών που παρουσίασαν οι Αμερικανοί, κάνοντας αρκετούς να αναρωτιούνται εάν υπήρξε παρεμβολή… τεχνητής νοημοσύνης!
Η αγέρωχη Μαντόνα φάνηκε να διαθέτει περισσότερη ενέργεια και αυτοπεποίθηση από τους Αργεντινούς. Οι “Διόσκουροι” (όπως θα τους αποκαλούσε και ο σχολιαστής του αγώνα Αλέξης Σπυρόπουλος) που τη συνόδευαν, ο Ρονάλντο (το “Φαινόμενο”) και ο Ροναλντίνιο ξύπνησαν ωραίες αναμνήσεις απ’ τη μεγάλη Εθνική Βραζιλίας του Μουντιάλ της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας το 2002, που κατέκτησαν άνετα και ωραία. Έλειπε το τρίτο “Ρ” της επιθετικής τριάδας της “Σελεσάο”, ο γνωστός στα μέρη μας Ριβάλντο – πού να ήταν άραγε;
Η εκρηκτική Σακίρα λικνίστηκε όσο έπρεπε για να μην πάρει ο ύπνος (την ίδια και) τους φιλάθλους: όσους ήταν στο Νιου Τζέρσι λόγω ζέστης κι όσους ήταν στην Ευρώπη και δη στην Ελλάδα ελέω περασμένης ώρας και νύστας.
Κάπως σαν να βαριόταν και να έκανε αγγαρεία, ήταν ο Τζάστιν Μπίμπερ, όταν έπιασε το μικρόφωνο.
Ωραίο το μήνυμα στο τέλος της μισάωρης πολύχρωμης παράστασης, περί αγάπης η οποία φυσικά πρέπει να εκδηλώνεται εμπράκτως, με κάθε τρόπο και σε κάθε περίσταση, όπως σωστά παρατήρησε ο έτερος δημοσιογράφος που μετέδιδε για λογαριασμό της ΕΡΤ, Γιώργος Χαϊκάλης.
Super Bowl θύμισε και το εισαγωγικό τελετουργικό, με το επίσημο τραγούδι της διοργάνωσης “Desire” το οποίο ερμήνευσαν ο Ρόμπι Γουίλιαμς, η Λάουρα Παουζίνι και η Νικόλ Σέρζινγκερ.
Το μόνο που δεν έγινε ήταν να σβήσουν τα φώτα (αυτό ίσως συνέβαινε σε κάποιο κλειστό ποδοσφαιρικό γήπεδο) και να εισέλθουν εντός αγωνιστικού χώρου οι… Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν, με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση (“Sirius”). Ο ένας “GOAT” τότε θα συναντούσε τον άλλον.
Ο Τομ Κρουζ ήταν πανέτοιμος να αναλάβει την επόμενη “Επικίνδυνη Αποστολή”, ακόμα και του… Λιονέλ Σκαλόνι. Ενδεχομένως, το ίδιο θα έκαναν κι άλλοι εκπρόσωποι της βιομηχανίας του Χόλιγουντ, που διατηρεί έντονες σχέσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ. Αμοιβαία τα αισθήματα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ εθεάθη στα επίσημα, πίσω από μία θωρακισμένη τζαμαρία, παρέα με τον πρόεδρο της FIFA Τζάνι Ινφαντίνο.
Η κάμερα ζούμαρε δύο – τρεις φορές στον “Οδυσσέα” Ματ Ντέιμον που ήταν αρκετά μακριά για να μαρτυρήσει – εξ ιδίας πείρας- προς τον πάγκο της Αργεντινής, ποιο ήταν το ασφαλέστερο μονοπάτι που οδηγεί, όχι απαραίτητα στην… Ιθάκη, αλλά στην κορυφή: εν προκειμένω στο βουνό Ακονκάγκουα που βρίσκεται στην Άνδεις.
Ο Σκαλόνι… σκάλωσε
Ο τεχνικός της “Αλμπισελέστε”, ο οποίος ξεχώρισε στην ποδοσφαιρική του καριέρα ως δεξιός μπακ κάνοντας καριέρα, όνομα και… οικογένεια στην Ισπανία, προσπάθησε να ενισχύσει τα αμυντικά κύτταρα της ομάδας του, στο δεύτερο ημίχρονο: αναγκάστηκε να σπαταλήσει όλες τις αλλαγές του για την προστασία της οπισθοφυλακής του.
Η είσοδος του παθιασμένου Τζουλιάνο “Τσολίτο” Σιμεόνε δημιούργησε συνθήκες ισορροπίας και υποψίες αντεπίθεσης, όμως η σωστή αποβολή του Έντσο Φερνάντες περιόρισε σημαντικά τις όποιες ελπίδες ανταγωνιστικότητας των Νοτιοαμερικανών, τουλάχιστον στην κανονική διάρκεια.
Ο Λαουτάρο Μαρτίνες, έκων άκων, έμεινε στον πάγκο και δεν φόρεσε για δεύτερο διαδοχικό ματς τη στολή του… Τζόκερ.
Εξοικειωμένοι με την ένταση και το ποδοσφαιρικό “ξύλο”, οι κάτοχοι του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022, πήγαν να ακολουθήσουν συνταγή ημιτελικού: να μετατρέψουν το παιχνίδι σε ροντέο, με το όποιο ρίσκο υπήρχε. Ο Παρέδες, για παράδειγμα, γλίτωσε κάνα-δυο φορές τη δεύτερη κίτρινη.
Ξέσπασε, ωστόσο, μετά το τελευταίο σφύριγμα ορμώντας σε αντιπάλους του! Απαράδεκτη, αντιαθλητική και αντιεπαγγελματικη συμπεριφορά...
Η Αργεντινή κρατιόταν όρθια χάρη στις επεμβάσεις του Εμιλιάνο Μαρτίνες και στην υπερ-προσπάθεια του Ταλιαφίκο, που περιόρισε σε συγκινητικό βαθμό τον Λαμίλ Γιαμάλ από την πλευρά του.
Ο Λιονέλ Μέσι, παίρνοντας ελάχιστες πρωτοβουλίες – όντας περιορισμένος από τους αντιπάλους του, με σφιχτή άμυνα χώρου να τον περιβάλλει, μοιραία ήταν σκιά του εαυτού του.
Στην απόληξη μονάχα της παράτασης, στα “χασομέρια”, όλοι σταύρωναν τα χέρια τους κάνοντας το συνηθισμένο νεύμα -προσευχή προς τον Λίο: “πάρε τη μπάλα και (ξανα)σώσε μας”.
Η ομάδα του Σκαλόνι έφτασε στον τελικό βαριανασαίνοντας, χωρίς να εντυπωσιάσει ως τακτικό ποδοσφαιρικό σύνολο, ακριβώς επειδή ήταν παρέα: ένας για όλους κι όλοι για τον εξής ένα, τον κύριο με τον νούμερο 10.
Σίγουρα έπαιξε ρόλο και το λαμπρό άστρο που οδηγεί τον Μέσι– κι είχαμε την ευλογία να (τον) θαυμάζουμε την τελευταία 20ετία.
Αυτό το φωτεινό ουράνιο σώμα πλέον αρχίζει να δύει, αλλά θα μείνει για πάντα η αστερόσκονή του πίσω να θυμίζει στους παλιούς και να μαθαίνει στους νέους, τι εστί ποδοσφαιρική τέχνη.
Ο “Ινιέστα του 2026”
Ο Φεράν Τόρες ήταν ο “Ινιέστα του 2026” για την Ισπανία. Είχε τις δυνάμεις και τα ψυχικά αποθέματα να σκοράρει δύο γκολ, να μετρήσει το ένα από αυτά και να χαρίσει στην πατρίδα του το βαρύτιμο και ολόχρυσο τρόπαιο.
Ένα παρεμφερές - σε χρονικό διάστημα- έργο είχε παιχτεί το 2010 στη Νότια Αφρική, με πρωταγωνιστή τον Αντρές Ινιέστα που επίσης είχε βρει δίχτυα στην παράταση.
Ενδεχομένως κακώς ακυρώθηκε το τέρμα του επίσης κινητικότατου Νίκο Γουίλιαμς: ο Βάσκος με τις γκανέζικες ρίζες δημιούργησε πολλά ρήγματα στην ανασταλτική λειτουργία των αντιπάλων του.
Ο Ρόδρι δικαίως πήρε το βραβείο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή του τουρνουά.
Ένα ήσυχο απόγευμα πέρασαν ο τερματοφύλακας Ουνάι Σιμόν και οι κεντρικοί αμυντικοί των “Ρόχα” Λαπόρτ και Κουμπαρσί. Πολλή δουλειά, κυρίως επιθετική, είχαν οι πλάγιοι μπακ Πόρο και Κουκουρέγια.
Κάκιστος και επιζήμιος για τους συμπαίκτες του ήταν, από την άλλη, ο κολλητός του Λίο Μέσι, Ροντρίγκο Ντε Πολ, που δεν έκανε ούτε μία σωστή μεταβίβαση.
Ο μικρός τελικός που ήταν …. μεγάλος και τα δαχτυλίδια
Με τούτα και με εκείνα, ευλόγως συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο μικρός τελικός ανάμεσα στην Αγγλία και την Γαλλία, με τα δέκα γκολ που μπήκαν λήγοντας 6-4 υπέρ των “τριών λιονταριών” ήταν συντριπτικά καλύτερος από την άποψη του ενδιαφέροντος.
Μία από τις δύο χώρες να ήταν στη θέση της Αργεντινής στον τελικό, οι Ισπανοί θα εισέπρατταν περισσότερη αντίσταση.
Οι Ίβηρες φόρεσαν τα δαχτυλίδια των πρωταθλητών, σε μία αλα NBA κίνηση των Αμερικανών. Σύσσωμος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης βέβαια αναρωτιέται εάν υπάρχει άνθρωπος που θα κληρονομήσει το δαχτυλίδι της διαδοχής των GOATS, από τους Λιονέλ Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο…
- Το κλάμα του Μέσι, η ολοκληρωτική Ισπανία κι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο συναισθημάτων
- Η νεο-ευγονική και η ιεραρχία του υαλουρονικού
- 30 Χρόνια μετά…
