Με επιτυχία η εκδήλωση για το εργασιακό μέλλον των Μηχανικών Περιβάλλοντος

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση των υποψήφιων της Πανσπουδαστικής Κίνησης Συνεργασίας με θέμα: «Η εργασιακή προοπτική των Μηχανικών Περιβάλλοντος». Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία των εκλεγμένων και των υποψήφιων της Πανσπουδαστικής ήρθε ως ανάγκη να απαντηθούν ερωτηματικά μεγάλου μέρους των φοιτητών για το τι αξία έχει το πτυχίο τους, τι θα κάνουν μετά, ιδιαίτερα μετά από την συζήτηση που άνοιξε με βάση το ΦΕΚ που προσδιορίζει τα επαγγελματικά δικαιώματα των μηχανικών, και μία ωραιοποιημένη εικόνα που παρουσίασαν στους φοιτητές της Σχολής ο κοσμήτορας και η δήθεν ανεξάρτητη ΑΣΚ (πρώην ΠΑΣΠ).

Στην εκδήλωση μίλησαν : ο Βάγιας Βάγιας, απόφοιτος της Σχολής και εργαζόμενος με μπλοκάκι, παλιότερα Ερευνητής σε Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα, μέλος του Δ.Σ. του παραρτήματος Ηρακλείου του ΣΜΤ. Η Σόσα Φουντούλη, απόφοιτη της Σχολής, διδακτορικός και μέλος του Δ.Σ. του παραρτήματος Χανίων του ΣΜΤ. Ο Μπάμπης Λουτσέτης, πολιτικός μηχανικός , μέλος της Διοίκησης του ΤΕΕ Δυτικής Κρήτης.

Την εκδήλωση άνοιξε και συντόνισε ο Πάνος Γαϊτανάς εκλεγμένος με την Πανσπουδαστική Κ.Σ. στο Δ.Σ. του συλλόγου, και εκ νέου υποψήφιος.

Μέσα από τις ομιλίες και την συζήτηση αναδείχτηκαν οι ανάγκες που υπάρχουν στην κοινωνία και αφορούν τις γνώσεις που παίρνει ένας Μηχανικός Περιβάλλοντος από το πτυχίο του, αλλά ταυτόχρονα το πώς περιορίζονται οι «επενδύσεις», εκεί μόνο που συμφέρει κάθε φορά το κεφάλαιο, περιορίζοντας ασφυκτικά το που μπορεί να δουλέψει ο μηχανικός περιβάλλοντος σε αντίθεση με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Βάγιας Βάγιας με κάποια παραδείγματα:

«Όσον αφορά την Ενεργειακή εξοικονόμηση και Αναβάθμιση Κτηρίων και Εγκαταστάσεων τον Βιοκλιματικό και Ενεργειακός Σχεδιασμό Κτηρίων: που υπάρχει ως γνώση στο πτυχίο μας: Υπάρχει το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχειας στην Ελλάδα; Υπάρχει και είναι πολύ ισχυρό

Για παράδειγμα, όσον αφορά την συνολική κατανάλωσης ενέργειας , τα στοιχεία λένε πως το: 30% της κατανάλωσης ενέργειας στην Ελλάδα αφορούν την λειτουργία των κτιρίων. Ενώ το 60% των κτιρίων κατασκευάστηκαν πριν το 1980, άρα δεν έχουν καλή θερμομόνωση. Άρα για να ζεσταθούν ή να δροσιστούν οι άνθρωποι καίνε πολύ περισσότερο ρεύμα ή πετρέλαιο σε σχέση με άλλους.

Όλα αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσαν να καλύπτουν μάλιστα πάγιες και διαρκείς ανάγκες: Για παράδειγμα η λειτουργία ενός ΧΥΤΑ, ή ενός βιολογικού, το αν τηρούνται οι περιβαλλοντικές παράμετροι τα επίπεδα συγκέντρωσης σωματιδίων σε μία βιομηχανική περιοχή όπως το Ενεργειακό Κέντρο της Πτολεμαΐδας, οι περιβαλλοντικοί δείκτες πχ η E.Colie στο τελευταίο στάδιο ενός βιολογικού καθαρισμού κτλ, όλα αυτά απαιτούν συνεχή παρακολούθηση από ολόκληρα επιτελεία επιστημόνων.

Το ερώτημα είναι, αφού υπάρχουν τόσες δουλειές γιατί δεν υπάρχει η ανάλογη αποκατάσταση των Μηχανικών Περιβάλλοντος. Και πολύ παραπάνω γιατί δεν αμειβόμαστε με βάση τις γνώσεις που παίρνουμε στο πτυχίο μας.»

Σε αυτό το σημείο αναφέρθηκε σε ένα παράδειγμα ερευνητικού προγράμματος της ΕΕ που το τρέχει εργαστήριο της σχολής :

«Το neZEH - nearly Zero Energy Hotels (Ξενοδοχεία Σχεδόν Μηδενικής Ενεργειακής Κατανάλωσης) υποστηρίζει έργα ανακαίνισης μεγάλης κλίμακας σε υφιστάμενα ξενοδοχεία για τη μετατροπή τους σε κτίρια μηδενικής ενεργειακής κατανάλωσης μέσω εξειδικευμένης τεχνικής βοήθειας, δράσεων κατάρτισης και ενίσχυσης δεξιοτήτων και της υλοποίησης βιώσιμων επιδεικτικών έργων. Ένα πρόγραμμα που βρίσκει εφαρμογή σε ξενοδοχεία της Κρήτης, τα οποία υποτίθεται είναι η «ατμομηχανή» της ανάπτυξης στην περιοχή και που επιδοτούνται και με εκατομμύρια από πάνω από την κυβέρνηση, ενώ ταυτόχρονα πέρσι στην Κρήτη είχαμε ακόμα και νεκρούς ξενοχοδοϋπάλληλους από την εντατικοποίηση της δουλειάς.

1η Ερώτηση: Πόσοι μηχανικοί περιβάλλοντος θα βρουν δουλειά απ αυτό; Μάλλον κανείς γιατί γίνεται και μέσω εργαστηρίων και ερευνητικών προγραμμάτων που θα πούμε παρακάτω τι επικρατεί εκεί.

2η ερώτηση: Πόσοι μηχανικοί περιβάλλοντος θα έβρισκαν δουλειά αν το πρόγραμμα αντί: «neZEH», λεγόταν: «Πρόγραμμα σχεδόν μηδενικής κατανάλωσης σε λαϊκές γειτονιές;». Μάλλον πάρα πολλοί…

Δεν θα δούμε ποτέ τέτοιο πρόγραμμα της ΕΕ όμως.

Και ο λόγος είναι πως η ΕΕ, ακριβώς επειδή είναι ένωση που την έχουν φτιάξει οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, λειτουργεί με βάση τα δικά τους συμφέροντα»

Αναφέρθηκε στις αυταπάτες που επιχειρείται να καλλιεργηθούν όσον αφορά την «πράσινη ανάπτυξη», σε συνδυασμό με το ότι η Κρήτη γίνεται ενεργειακός κόμβος, και ιδιαίτερα όσον αφορά την σχολή των Μηχανικών Περιβάλλοντος και τις επενδύσεις που φαίνεται πως θα έρθουν με Φ/Β και αιολικά πάρκα, ως αποτέλεσμα της καλωδιακής σύνδεσης της Κρήτης με την Ηπειρωτική Ελλάδα και με την Κύπρο. Όπως είπε χαρακτηριστικά «το θέμα δεν είναι μόνο οι θέσεις εργασίας, αλλά και το πόσοι απορροφώνται, για πόσο διάστημα, με τι σχέσεις εργασίας, αφού η κυβέρνηση, η ΕΕ, οι εργοδοτικές ενώσεις έχουν κάνει τα πάντα ώστε οι θέσεις εργασίας που θα δημιουργήσει η ανάπτυξη να είναι ουσιαστικά «μισή δουλειά – μισή ζωή»

Τέλος αναφέρθηκε στην ανταποδοτικότητα και την ανάλυση κόστους οφέλους που διαπερνάει όλες τις αποφάσεις τόσο για νέα έργα και επενδύσεις, όσο και για το που θα δοθούν τα κονδύλια για την έρευνα. «Χαρακτηριστικά στην Σχολή Μηχανικών Περιβάλλοντος όσον αφορά την διαχείριση υγρών αποβλήτων δεν δίνονται κονδύλια για ερευνητικά ή και όταν δίνονται αφορούν πολύ συγκεκριμένα ζητήματα που αφορούν πάλι την λογική κόστους – οφέλους (πχ διαχείριση υγρών αποβλήτων σε περιοχές με έντονη τουριστική δραστηριότητα, ενώ την ίδια στιγμή πχ στα Οινόφυτα έχουν χρόνια χοντρό πρόβλημα με τα βιομηχανικά απόβλητα που εκρέουν εκεί και δεν γίνεται τίποτα)»

Καταλήγοντας είπε: «Όπως φαίνεται το ατομικό συμφέρον του μηχανικού περιβάλλοντος για να έχει σταθερή και μόνιμη δουλειά, να δουλεύει πάνω στο αντικείμενό του, με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, δεν ταυτίζεται με την ανάγκη των επιχειρήσεων για κέρδος. Ούτε με το κατά πόσο είσαι καλός στο αντικείμενό σου, και αν σου ρθει η ιδέα βρήκες την καλή, όπως πολλοί έχουν βαλθεί και εδώ να πείσουν τους φοιτητές, όπως ο σύλλογος Νεανικής Επιχειρηματικότητας. Αντίθετα γίνεται νομίζω από όλα τα παραπάνω αντιληπτό πως το συμφέρον του μηχανικού περιβάλλοντος ταυτίζεται με το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας, ,με τα έργα και τις δουλειές συνολικά που χρειάζεται σήμερα το σύνολο του λαού για να ζήσει με βάση τις ανάγκες που έχει αλλά και τις υπαρκτές τεχνολογικές δυνατότητες»

Στην συνέχεια της εκδήλωσης αναδείχθηκαν οι εργασιακές σχέσεις που επικρατούν στον κλάδο, με το μπλοκάκι να κυριαρχεί, αλλά και με όλες τις πιο πρόσφατες εξελίξεις και μέτρα που δυσχεραίνουν τον αγώνα του νέου μηχανικού στο να δουλέψει με πλήρη δικαιώματα και σταθερή δουλειά. Αναδείχθηκαν οι διεκδικήσεις των εργαζόμενων του κλάδου, ιδιαίτερα η πάλη για ΣΣΕ που να καλύπτει τις πραγματικές σύγχρονες ανάγκες. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η Σόσα Φουντούλη:

«Οι υποσχέσεις για «δίκαιη ανάπτυξη» και ελάφρυνση των βαρών, όπως εκφράζεται από κυβέρνηση και μονοπωλιακούς ομίλους αποτελούν προκλητική ειρωνεία. Ας δούμε λίγο τι περιλαμβάνει η «δίκαιη» αυτή ανάπτυξη στον κλάδο των μηχανικών:

• Κατώτατο μισθό των 586 ευρώ μικτά συμπεριλαμβανομένου του ΕΦΚΑ για το «μπλοκάκι», δουλειά χωρίς ωράριο και απλήρωτη δουλειά τα Σαββατοκύριακα.

Το μπλοκάκι αποτελεί όπλο στα χέρια της εργοδοσίας, για να συγκαλύπτει σχέσεις πραγματικής μισθωτής εργασίας, για εργαζόμενους που παρέχουν εξαρτημένη εργασία, με μηνιαίο μισθό σε έναν εργοδότη, κάποιες φορές με μερική απασχόληση σε παραπάνω από έναν εργοδότες.

Σήμερα το μπλοκάκι επεκτείνεται σε πολλές νέες κατηγορίες εργαζομένων και διαφορετικούς κλάδους της καπιταλιστικής οικονομίας. Συνδέεται άμεσα με τη διαρκή - δια βίου εργασιακή περιπλάνηση από κλάδο σε κλάδο.

Πολλές φορές υπάρχει επίσης η απαίτηση δέσμευσης του εργαζόμενου ότι δε θα πληρώνεται σε περίπτωση απουσίας λόγω ασθένειας ή τραυματισμού (ζητώντας του να διορίσει έναν αναπληρωτή, για να κρατήσει ανοικτή τη θέση εργασίας του στον όμιλο μέχρι να επιστρέψει στη δουλειά) και να συμφωνήσει ρητά πως αν αρρωστήσει για αθροιστικά πάνω από 15 μέρες ανά έτος απολύεται. Τον υποχρεώνουν να υπογράψει ρητή "δήλωση" ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του υπάλληλο του ομίλου και ότι θα αποζημιώνει ο ίδιος τον εργοδότη σε περίπτωση που προκύψουν απαιτήσεις κάποιου πελάτη προς τον όμιλο.

Τι άλλο περιλαμβάνει η «δίκαιη» ανάπτυξη?

Απολύσεις και τρομοκρατία για όποιον αντιστέκεται στην επιβολή της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Διαρκείς περικοπές μισθών και επιδομάτων, πολύμηνες καθυστερήσεις στην καταβολή τους. Άρνηση πληρωμής αποζημιώσεων για τα μπλοκάκια. Δίωξη της μητρότητας για τις γυναίκες συναδέλφους με ΔΠΥ.

Νέα ληστεία των μισθών για τους μισθωτούς με μπλοκάκι, που έφερε το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου, καθώς οι εργοδότες μετακύλησαν στο μισθό μας την εργοδοτική εισφορά. Ληστεία που μαζί με τη φορολογία στερεί πάνω από τα 2/3 του εισοδήματός μας. Όλα αυτά για μια μελλοντική σύνταξη πετσοκομμένη από 30 έως 40%.

Το «νόμο - λαιμητόμο» Κατρούγκαλου που «νομιμοποίησε» οριστικά το Μπλοκάκι και στη συνέχεια έκανε νέο «δώρο» στους εργοδότες την επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών ως «κίνητρο» για μετατροπή του Δελτίου σε σταθερή εργασία. Ληστεύει το 40% σχεδόν του εισοδήματός μας, μετατρέπει σε ανασφάλιστους δεκάδες χιλιάδες μηχανικούς και εξωθεί στην έξοδο από το επάγγελμα. Η αλλαγή στη βάση υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών, προσθέτοντας στο καθαρό εισόδημα τις ασφαλιστικές εισφορές που πληρώθηκαν την προηγούμενη χρονιά, αυξάνει εκ νέου τις εισφορές μέχρι 38%…

Την πλήρη αποσύνδεση πτυχίου-επαγγέλματος. Τη μαζική χρεοκοπία αυτοαπασχολούμενων που θα προστεθούν στις ουρές της ανεργίας συμπιέζοντας ακόμα περισσότερο τον μισθωτό του μηχανικού. Απαξίωση του συνόλου των τίτλων σπουδών σε απλά διαβατήρια για τη «διαβαθμισμένη πρόσβαση» στο επάγγελμα. Ο μηχανικός θα είναι υποχρεωμένος να περνάει από επί πληρωμή πιστοποιήσεις, μέσω σεμιναρίων εξετάσεων κ.ά. (όπως τεκμηριωμένη εμπειρία και μέχρι τότε παραμονή στη βαθμίδα «δόκιμου μηχανικού»). Οι μεγάλες εταιρείες θα διαθέτουν το σύνολο των πιστοποιήσεων ενώ η μεγάλη μάζα των μηχανικών θα εργάζονται ως φτηνοί - ανειδίκευτοι.»

Ενώ ανέδειξε και την ουσία της κατεύθυνσης της κατοχύρωσης των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Απαντώντας έτσι και στα διάφορα ψέματα που κυκλοφορούν με μπροστάρη την ΑΣΚ (δήθεν ανεξάρητη παράταξη – πρώην ΠΑΣΠ), ότι δήθεν με την κατοχύρωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των μηχανικών περιβάλλοντος τα προβλήματά τους λύθηκαν. Όπως είπε χαρακτηριστικά:

«Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μέσα και από το Προεδρικό Διάταγμα 99/2018 με τίτλο «Ρύθμιση του επαγγέλματος του μηχανικού με καθορισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων για κάθε ειδικότητα» επιταχύνει την πλήρη «απελευθέρωση» του επαγγέλματος μέσα από την οριστική αποσύνδεση πτυχίου – επαγγέλματος, την «πιστοποίηση» των τεχνικών επαγγελμάτων, νομοθετεί για το Δομημένο Περιβάλλον και το Μητρώο Τεχνικών Έργων κ.λπ., εξασφαλίζοντας τους ευνοϊκούς όρους με τους οποίους οι όμιλοι θα αναλάβουν τα νέα έργα, ιδιωτικά και «δημόσια» στην «επόμενη μέρα» της αναιμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης. Οι μεγάλοι κατασκευαστικοί όμιλοι και μελετητικές εταιρείες βγαίνουν απ’ την κρίση θωρακισμένοι και πιο ανταγωνιστικοί. Είναι πλέον «απελευθερωμένοι» από «εμπόδια» όπως είναι οι μισθοί και τα εργασιακά δικαιώματα, έχουν «προίκα» νέα μερίδια αγοράς. Η κρίση και οι κρατικές ρυθμίσεις επιταχύνουν τη διαδικασία συγκέντρωσης των έργων σε μεγάλους ομίλους, την προλεταριοποίηση μεγάλου αριθμού αυτοαπασχολούμενων, που θα εξαθλιώσει κι άλλο τους όρους εργασίας και τους μισθούς στον κλάδο .

Δεν χάνουν όλοι απ’ την προώθηση της επίθεσης

Τα κλιμακούμενα αντιλαϊκά μέτρα δεν πέφτουν απ’ τον ουρανό. Δεν σχετίζονται με λαθεμένες επιλογές της μιας ή της άλλης κυβέρνησης, με λάθος συνταγές με τις οποίες επιχειρείται να αντιμετωπιστεί το αναπτυξιακό πρόβλημα.

Για να βρούμε τον ένοχο αρκεί να αναρωτηθούμε: “ποιος κερδίζει”; Και η απάντηση είναι εύκολη. Οι δικές μας θυσίες, οι μισθοί που ίσα ίσα αρκούν, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις με το ΔΠΥ, η κλιμακούμενη φοροεπιδρομή, οι αβάστακτες ασφαλιστικές εισφορές, η συνολική επίθεση που δέχονται όλοι οι εργαζόμενοι, μεταφράζεται σε εκτόξευση της κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο, μεταφράζεται στην προσδοκία της ανάπτυξης και τις θετικές αξιολογήσεις της ελληνικής οικονομίας.

Τα δικά τους κέρδη και η δική τους ανάπτυξη πατάει πάνω στις θυσίες τις δικές μας και γενικότερα όλων των εργαζόμενων.»

Στην συνέχεια αναφέρθηκε στη μάχη για τις Συλλογικής Συμβάσεις Εργασίας:

«Η ανάπτυξη της δράσης για τα δικαιώματα των εργαζομένων με τις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις πρέπει να μπολιάζεται με ριζοσπαστικούς στόχους πάλης για κατάργηση των ατομικών συμφωνητικών και του Δελτίου, υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς για κάλυψη των απωλειών της κρίσης και ταυτόχρονα μείωση του χρόνου εργασίας. Στόχους πάλης που βρίσκονται σε αντιπαράθεση με τη στρατηγική αύξησης των κερδών του κεφαλαίου.

Άρα και εμείς οι απόφοιτοι ΜηΠερ και σήμερα εργαζόμενοι, που παλεύουμε μέσα από το ΣΜΤ για τα δικαιώματα μας, προσβλέπουμε να γεμίσει ο κλάδος με αγωνιστές εργαζόμενους τα επόμενα χρόνια από την δική σας και από άλλες σχολές. Έτσι ώστε να δυναμώσει , να γίνει πιο αποτελεσματικός ο αγώνας μας τα επόμενα χρόνια»

Ο Μπάμπτης Λουτσέτης ανέδειξε πως δεν είναι τα επαγγελματικά δικαιώματα που διασφαλίζουν την δουλειά, με χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα των Πολιτικών Μηχανικών. Ανέδειξε το χαρακτηριστικό παράδειγμα της γύμνιας όσον αφορά την πρόνοια για την αντισεισμική θωράκιση στα σχολεία, τα οποία κατά 60% είναι χτισμένα με προηγούμενο αντισεισμικό κώδικα και δεν θα αντέξουν σε σεισμούς που προβλέπονται για την Ελλάδα, όπως και στο πρόσφατο παράδειγμα της πλημμύρας στα Χανιά με τις αντίστοιχες καταστροφές που ενώ υπήρχε μελέτη που προέβλεπε τα απαιτούμενα αντιπλημμυρικά έργα, αυτή δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Τόνισε παράλληλα την προσπάθεια που γίνεται ιδιαίτερα στα Χανιά να καταλογιστούν οι ευθύνες στην «κλιματική αλλαγή» ώστε να μην μπουν στο στόχαστρο οι πραγματική υπαίτιοι. Ανέφερε μάλιστα και παραδείγματα μετρήσεων που δείχνουν πως στις ίδιες περιοχές 3 δεκαετίες που ακόμα δεν υφίστατο η κλιματική αλλαγή είχε πέσει πολύ παραπάνω βροχή.

Τέλος από την συζήτηση αναδείχθηκε πως στην πραγματικότητα που διαμορφώνεται στις σπουδές και στην ζωή που τους περιμένει μετά το πτυχίο, είναι αναγκαίο οι φοιτητές να φτιάχνουν σήμερα αγωνιστικούς συλλόγους, να έχουν αγωνιστικά Διοικητικά Συμβούλια που θα βάζουν μπροστά τις ανάγκες των φοιτητών, δυναμώνοντας την Πανσπουδαστική στις φοιτητικές εκλογές στις 10 Απρίλη.