Η απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε άτομα κάτω των 15 ετών

Του Δημήτρη Μιμή

Αυτές τις ημέρες, παρακολουθούμε αυτά που συμβαίνουν σχετικά με την απαγόρευση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης σε άτομα κάτω των 15 ετών, στην Αυστραλία από τον Δεκέμβριο του 2025, αλλά και προσφάτως στη Γαλλία  που είναι και αυτή έτοιμη να εφαρμόσει την απαγόρευση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης αλλά και των κινητών τηλεφώνων στα Λύκεια από τον Σεπτέμβριο του 2026. 

Σήμερα, όλοι οι επαγγελματίες υγείας και εκπαίδευσης έχουν καταλήξει σ΄ ένα συμπέρασμα, ότι δηλαδή η μαζική χρήση οθονών έχει καταστροφικές συνέπειες για τους νέους. Τα συμπεράσματα μιλούν για επιπτώσεις στην συγκέντρωση αλλά και τον εγκέφαλο.  Το σίγουρο της υπόθεσης μας είναι ότι τα ΜΚΔ είναι επιβλαβή. Αποτελούν μάλιστα κίνδυνο δημιουργώντας μορφές εθισμού. Η υπερβολική έκθεση στις οθόνες φαίνεται ότι επηρεάζει την νευρο-ανάπτυξη, τη γλώσσα, την όραση, τις κινητικές δραστηριότητες, τη συμπεριφορά αλλά και τον ύπνο των παιδιών μας. Στο ευαίσθητο αυτό θέμα τι πρέπει να κάνουμε; Να απαγορεύσουμε εντελώς τις οθόνες; Όχι βέβαια, μπορούμε όμως να τ΄ απαγορεύσουμε μέχρι την ηλικία των 15 ετών. 

Όμως, το θέμα της απαγόρευσης χωρίς την ύπαρξη δικαιολογίας, κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα είδος επιθυμίας για παράβαση. Για την αποφυγή τέτοιων φαινομένων πρέπει αυτό να  αντικατασταθεί από μια άλλη δραστηριότητα. Η απαγόρευση από μόνη της δεν επαρκεί. Πρέπει να δημιουργήσουμε κάτι άλλο όπου θα απασχολούνται οι νέοι μας.

Σήμερα παρατηρούμε, κυρίως στα παιδιά των νηπιαγωγείων, αυτά  που βρίσκονται πολύ τακτικά  μπροστά σε οθόνες, αναπτύσσουν δυσκολίες στην πρόσβαση στη γλώσσα. Δηλαδή έχουν πτωχότερη γνωστική ανάπτυξη, ιδιαίτερα όσον αφορά τη γλώσσα και την προσοχή.  Όσο μάλιστα αφορά το συναίσθημα τους, τα παιδιά αυτά δυσκολεύονται περισσότερο από τ΄ άλλα να συγκρατήσουν τον εαυτό τους. 

Στο εξής, πρέπει να κρούομε τον κώδωνα του κινδύνου και αυτό δεν αφορά την απόρριψη της προόδου ή την ενοχοποίηση των οικογενειών και των δασκάλων.  Πρόκειται για την σωτηρία των παιδιών μας από την ενορχηστρωμένη ψηφιακή βιομηχανία. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι αυτό που έγινε και με τον καπνό. Ποιος θα το φανταζόταν πριν από χρόνια ότι θα απαγορευόταν το κάπνισμα παντού ακόμα και σε εξωτερικούς χώρους; 

Επειδή η αρχική αόριστη ανησυχία της περασμένης δεκαετίας, σήμερα έχει γίνει μια τεράστια παγκόσμια ανησυχία, ήρθε η ώρα να δράσουμε . Στο σπίτι, στο δρόμο, στο σχολείο, μαζί με τις δημόσιες αρχές, να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να ανακαλύψουν ξανά τον χρόνο, την ενέργεια, την προοπτική, την ονειροπόληση και το μοίρασμα, για να κάνουμε όχι έναν τέλειο κόσμο  αλλά έναν ανθρώπινο.