Ο Άδωνις που λατρεύουμε να μισούμε!

Ο Άδωνις Γεωργιάδης βρίσκεται το τελευταίο διάστημα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Για την ακρίβεια δεν έφυγε ποτέ. Έχει μια σχέση εξάρτησης με κάθε τι που έχει να κάνει με τη δημόσια εικόνα του, τη σχέση του με τα social, τη συγκρουσιακή επαφή του με τους λεγόμενους ιδεολογικούς του εχθρούς, κυρίως κομμουνιστές και όσους εμφανίζονται να εκπροσωπούν τη λεγόμενη Αριστερά της σημερινής κατακερματισμένης αντιπολίτευσης. 

Δεν το κάνει τυχαία, δεν το κάνει χωρίς σχέδιο. Επιλέγει να συγκρουστεί, αναζητεί τον καβγά ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχει, τρέφεται με τον Πολάκη, τη Ζωή, τους γιατρούς των νοσοκομείων που του υψώνουν τη φωνή και τον δείχνουν με το δάχτυλο. 

Ξέρει ότι έχει απειράριθμους εχθρούς και ψάχνει τρόπο καθημερινά πώς να τους φτύσει στα μούτρα, χωρίς καμμία διάθεση να βάλει νερό στο κρασί του. Το… κρασάκι του, μπορεί να προκαλεί αηδία σε όλους όσοι μόνο που τον βλέπουν καίγονται να του δείξουν πως τον… μισούν, ωστόσο όλο αυτό πουθενά δεν τον αποθαρρύνει. Δεν μειώνεται το πείσμα και η ορμή του Υπουργού Υγείας να αναδειχθεί πως αυτός είναι ο πιο ισχυρός και συνεπής πόλος της αντιαριστεράς στην Ελλάδα. 

Λίγο έλλειψε να του χαλάσει το αφήγημα η ιστορία με τις φωτογραφίες των μαρτύρων κομμουνιστών της Καισαριανής, αλλά ταλέντο όπως είναι στον περισπασμό εκμεταλλεύθηκε απίστευτα την ανοησία εκείνων που πήγαν να τον δείρουν στο νοσοκομείο της Νίκαιας. 

Τυχαίο; Καθόλου! Σε μια κοινωνία ( ελληνική και παγκόσμια ) όπου ο τραμπισμός δεν είναι μόνο κυρίαρχος αλλά ψάχνει και μιμητές σε όλο τον πλανήτη, εκείνοι που τον ξεπατικώνουν πετυχημένα είναι όχι εκείνοι που μεταμφιεσμένοι αποτελούν ένα κακέκτυπο του προέδρου των ΗΠΑ, αλλά όσοι αποτελούν πιστό αντίγραφο του, καθ’ εικόνα, καθ’ ομοίωση και κατά αισθητικό αποτύπωμα. 

Απέναντι στο πλατινέ μαλλί του Τραμπ, ο Άδωνις πρόσθεσε τούφες με μαλλιά, δείχνοντας πως η αισθητική (κατά τα πρότυπα του) βελτίωση πρέπει να πηγαίνει χέρι χέρι με το δυναμισμό του. Ε δεν λέει ένας… καράφλας με ορμή, πρέπει στον πληθωρικό του λόγο να πληθύνει και το τριχωτό της κεφαλής του! 

Κι αν όλα αυτά για κάποιους προκαλούν γέλιο, σημειώστε την ώρα και τη στιγμή που θα ανοίξει το κεφάλαιο "επόμενη μέρα μετά το Μητσοτάκη". Από τη μια ο γηραλέος γεμάτος ευγένεια Δένδιας, ενας μπον βιβέρ που λέει πολλά χωρίς να λέει τίποτε, ένας Φάμελος της δεξιάς δηλαδή και από την άλλη ο πολλά υποσχόμενος Πιερρακάκης που όμως ποτέ δεν θα πετάξει από πάνω του πως κουβαλά το DNA του πασοκτζή Μητσοτακικού, που τόσο ξένο είναι στη ψυχή της παράταξης. 

Και στη μέση όλων ο Άδωνις, που υπερασπίστηκε το κόμμα, που πήρε παραμάζωμα τους κακούς αριστερούς και δεν κρύφτηκε, δεν δείλιασε, δεν στρογγύλεψε και κυρίως δεν φοβήθηκε… μόνος του και όλοι τους! 

Ποιον λέτε να διαλέξουν οι νεοδημοκράτες όταν θα έλθει η ώρα της κρίσεως;