Δημήτρης Βρύσαλης: Τρία χρόνια από τα Τέμπη – Δεν ξεχνάμε, δεν σιωπούμε, διεκδικούμε δικαιοσύνη και ζωή με αξιοπρέπεια

Ο Δημήτρης Βρύσαλης, Πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ, συμμετείχε στην εκδήλωση των φοιτητικών συλλόγων με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από την τραγωδία των Τεμπών, τονίζει ότι η 28η Φεβρουαρίου δεν αποτελεί απλώς μια ημερομηνία μνήμης, αλλά μια ημέρα ευθύνης, προβληματισμού και αγώνα. Όπως επισημαίνει, το έγκλημα που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους αποκάλυψε με τον πιο σκληρό τρόπο τις συνέπειες μιας πολιτικής που δεν διασφαλίζει την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Υπογραμμίζει ότι τρία χρόνια μετά, τα ερωτήματα παραμένουν, η ανάγκη για απόδοση ευθυνών είναι πιο επιτακτική από ποτέ και η διεκδίκηση ουσιαστικών μέτρων για την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων και του λαού αποτελεί μονόδρομο. Οι ζωές μας, σημειώνει, δεν μπορεί να θεωρούνται κόστος και η μνήμη των θυμάτων αποτελεί διαρκή υπενθύμιση της ανάγκης για συλλογική δράση και αγώνα.

Αναλυτικά:

Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη. 2 τρένα επί 12 λεπτά κινούνταν αντίθετα στις ίδιες ράγες με αποτέλεσμα 57 νεκρούς συνανθρώπους μας. Και πριν και μετά τα Τέμπη, τα εγκλήματα συνεχίζονται και είναι πολλά. Σε χώρους δουλειάς, στη Μάνδρα, το Μάτι, σε πλημμύρες και φωτιές θρηνούμε ανθρώπινες ζωές. Τα Τέμπη δεν είναι ούτε "εθνική τραγωδία", ούτε "κοινωνικό τραύμα" που ανήκει στο παρελθόν. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του κέρδους που υπηρετούν η κυβέρνηση και τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Αυτοί και το κράτος τους είναι υπεύθυνοι που σε γραφεία, αποθήκες, εμπόριο, καθαριότητα, ταχυμεταφορές, logistics, υπηρεσίες, χιλιάδες εργαζόμενοι βιώνουν ένα περιβάλλον όπου η πίεση για παραγωγικότητα, μείωση του κόστους και αύξηση των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή. Οι νεκροί είναι πάντα δικοί μας και τα κέρδη δικά τους. Το 2025 η εργατική τάξη μέτρησε 201 νεκρούς από εργοδοτικά εγκλήματα μέσα σε χώρους δουλειάς, που βαφτίζονται "ατυχήματα", ενώ έχουμε κι εκατοντάδες σακατεμένους εργάτες. Παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκαλύψει την πραγματικότητα με διάφορες αλχημείες, ένας ακήρυχτος πόλεμος διεξάγεται καθημερινά απέναντι στους εργαζόμενους. Αυτός ο πόλεμος σκότωσε 5 εργάτριες, μανάδες στη μπισκοτοβιομηχανία "Βιολάντα" στα Τρίκαλα για τα κέρδη του βιομήχανου. Tο έγκλημα αυτό να μη συγκαλυφθεί! Να αποδοθούν όλες οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες! Η κυβέρνηση της ΝΔ όχι μόνο εξακολουθεί να συγκαλύπτει το έγκλημα, αλλά συνεχίζει την ίδια πολιτική του κέρδους που οδηγεί καθημερινά σε νέα "Τέμπη". Αυτή η πολιτική ακολουθήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις μέχρι σήμερα. Το ΠΑΣΟΚ άνοιξε τον δρόμο, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ολοκλήρωσε το ξεπούλημα του σιδηροδρόμου, στο πλαίσιο της πολιτικής της απελευθέρωσης, των κατευθύνσεων και οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πολιτική που μετατρέπει κρίσιμες υποδομές σε πεδίο κερδοφορίας, ανταγωνισμών και κρίκους στην πολεμική εμπλοκή της χώρας μας είναι εδώ! Υποδομές όπως τα λιμάνια, οι δρόμοι μεταφοράς, βιομηχανίες, γίνονται κρίκοι της δολοφονικής αλυσίδας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στον ανταγωνισμό τους με τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Κίνας και των συμμάχων της, με τους εργαζόμενους να γινόμαστε αναλώσιμοι. Η χώρα μας γίνεται ορμητήριο κατά άλλων λαών και ταυτόχρονα στόχος αντιποίνων για ιμπεριαλιστικούς πολέμους που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας συμφέροντα. Τώρα η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζεται να στείλει ολόκληρο στρατιωτικό Τάγμα στην πολύπαθη Παλαιστίνη, συμμετέχοντας ενεργά στο σχέδιο μετατροπής της σε προτεκτοράτο των Αμερικάνων, του κράτους – δολοφόνου Ισραήλ και των συμμάχων τους. Τα νοσοκομεία λειτουργούν στα όρια της κατάρρευσης. Ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτές, βασικές ειδικότητες και εξοπλισμό, κλειστές κλινικές, εξαντλημένο προσωπικό. Οι κάτοικοι αναγκάζονται να ταξιδεύουν ώρες ή να πληρώνουν από την τσέπη τους για υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι δημόσιες και δωρεάν.Πάνω από το 40%των κρεββατιων ΜΕΘ είναι κλειστά Μοναδικές κλινικές στο νησί κινδυνεύουν με κλείσιμο ή συγχωνεύσεις πίσω από τη βιτρίνα του «παραδείσου», αποκαλύπτεται καθημερινά η ίδια σκληρή πραγματικότητα της πολιτικής που θυσιάζει τις ανάγκες μας στον βωμό του κέρδους. Από τη μία πανηγυρισμοί για το ρεκόρ κερδών για τους μεγάλους ξενοδοχειακούς ομίλους, και από την άλλη εξαντλητική δουλειά, χαμηλοί μισθοί και εργασιακή ζούγκλα για τους εργαζόμενους. Απλήρωτες υπερωρίες, εποχική εργασία , ελαστική εργασία, χωρίς δικαιώματα, θανατηφορά εργατικά εγκληματα στα ξενοδοχεια του Λασιθίου και στο ΒΟΑΚ. Ό,τι «αναπτύσσεται», δεν αναπτύσσει τις ζωές μας. Αυτή η κατάσταση δεν είναι κανονικότητα. Δεν είναι αποδεκτό. Δεν δεχόμαστε να ζούμε σε έναν τόπο που παράγει πλούτο, αλλά οι άνθρωποί του στερούνται τα βασικά. Δεν δεχόμαστε οι μαθητές, οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές μας να θεωρούνται κόστος. Το πραγματικό δίλημμα είναι εδώ: Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας! Το έγκλημα με τους 57 νεκρούς συνανθρώπους μας που συγκλόνισε όλο το λαό, αποκάλυψε κι έκανε ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη να απαντηθεί το δίλλημα "τα κέρδη τους ή οι ζωές μας". Γιατί για να υπερασπιστούμε τη ζωή μας και των παιδιών μας απαιτείται σύγκρουση, συλλογικός, οργανωμένος, διεκδικητικός αγώνας που να στρέφεται απέναντι στον πραγματικό ένοχο, την εγκληματική πολιτική του κέρδους, σε εργοδοσία, κυβερνήσεις και κράτος. Μέσα από την οργάνωσή μας στα συνδικάτα και τα σωματεία, με κατεύθυνση σύγκρουσης με τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, μπορεί να ανοίξει ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας. Καμία εμπιστοσύνη σε παλιούς και νέους "σωτήρες", που υπηρετούν την ίδια πολιτική του κέρδους κι εξωραϊζουν τις σάπιες "αρχές" της ΕΕ, εκείνης δηλαδή που με οδηγίες της ευθύνεται για την εγκληματική απελευθέρωση των σιδηροδρόμων με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, στην Ισπανία και αλλού. Οι περσινές συγκλονιστικές απεργιακές συγκεντρώσεις στις 28 Φεβρουαρίου σε όλη την Ελλάδα δείχνουν την αστείρευτη δύναμη τους αγωνιζόμενου λαού, που όταν είναι οργανωμένος και ξέρει για τι παλεύει μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για ουσιαστικές αλλαγές προς όφελος του! Αυτό φανέρωσε και ο μεγάλος αγώνας του οργανωμένου αγροτικού κινήματος που στρίμωξε την κυβέρνηση κι έστειλε στα σκουπίδια την προσπάθεια ενεργοποίησης του "κοινωνικού αυτοματισμού"! Η λύση βρίσκεται σε ένα ενιαίο, πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που θα ενώσει τους των εργαζομένων, των αγροτών, της νεολαίας απέναντι στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης!