Μεταγραφές, αιτήματα καταλληλότητας και δοξαστικοί ύμνοι

Στις ποδοσφαιρικές μεταγραφές υπάρχουν κανόνες, χρονικοί περιορισμοί  και  περιορισμοί συμμετοχών. Μετά την πραγματοποίηση της μεταγραφής, οι ποδοσφαιριστές προβαίνουν σε δηλώσεις για τον «σημαντικό σύλλογο» που θα αγωνιστούν, την επιθυμία τους να συμβάλλουν στους στόχους της ομάδας και πάντα  έχουν ένα καλό λόγο για τους οπαδούς. 

Στη πολιτική δεν υπάρχουν κανόνες και χρονικοί περιορισμοί στις «μεταγραφές». 

Υπάρχει βέβαια ένα κοινό σημείο. 

Κάποιοι πολιτικοί, όπως και οι ποδοσφαιριστές, είναι επαγγελματίες. «Αυτός που επιζητεί να κάμει την πολιτική μόνιμη πηγή εσόδων» γράφει ο  Βέμπερ «ζει από την πολιτική ως επάγγελμα ενώ εκείνος που δεν το κάνει αυτό ζει για την πολιτική» [1].   

Εδώ  υπεισέρχεται, έστω και λίγο αυθαίρετα, ο Δαρβίνος, σύμφωνα με τον  οποίο  η «φυσική επιλογή» είναι ο βασικός μηχανισμός της εξέλιξης των ειδών  και οι οργανισμοί που προσαρμόζονται καλύτερα  στο περιβάλλον έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν, γεγονός που δεν εξαρτάται από την απόλυτη δύναμή τους ή την ανώτερη νοημοσύνη τους [2].
Υπάρχουν εκείνοι οι επαγγελματίες πολιτικοί που,  σύμφωνα με τα παραπάνω, πρέπει να προσαρμοστούν στο μεταβαλλόμενο πολιτικό περιβάλλον και δεν είναι αυτοί που είναι ιδιαίτερα έξυπνοι ή πολιτικά  ισχυροί. Για παράδειγμα οι δεινόσαυροι δεν επέζησαν όμως επέζησαν οι μέδουσες.  

Και αν νομίζει ο Βέμπερ πως κάτι σημαντικό έγραψε, η ελληνική πραγματικότητα τον διαψεύδει. Βλέπουμε ένα κόμμα να διαλύεται συστηματικά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως «εξεμέτρησε το ζην». Χωρίς να κάνουν καμιά αυτοκριτική και κανένα απολογισμό. 

Βλέπουμε  και  κάποιους «Ρομπέν των δασών των λαϊκών αγώνων», ναρκισσιστικά δοξομανείς,  να αγωνιούν  για  την καριέρα τους, και να υποβάλλουν «αιτήματα καταλληλότητας» προκειμένου να ενταχθούν στο διπλανό «κομματικό μαγαζί»,  έστω  στο θεωρείο και όχι στην κυρίως σάλα. Και βέβαια ο δημόσιος λόγος τους είναι τοποθετημένος σε ένα περιτύλιγμα που αναγράφει,  «πρόοδος», «νίκη στις επερχόμενες εκλογές», «μη αντιπαραθετικά ψηφοδέλτια»  και άλλες αδολεσχίες.

Το πρωτοφανές και στα όρια της πολιτικής ευτέλειας, της  αναξιοπρέπειας και της προσβολής  των πολιτών  που τους ψήφισαν είναι οι δηλώσεις απαξίωσης του κόμματος με το οποίο  εξελέγησαν και οι εκφράσεις  θαυμασμού, με ολίγη οσφυοκαμψία, προς τον αρχηγό του νέου  κόμματος  στο οποίο  επιθυμούν  να μεταπηδήσουν. Παραφράζοντας τον Μακιαβέλι «κάποιοι  πολιτικοί  ξεχνούν ευκολότερα τον θάνατο του  κόμματός τους  παρά την απώλεια των μεθυστικών προνομιών της εξουσίας» [3[. 

Με όλα αυτά διαμορφώνεται ένας «πολιτικός ανθρωπότυπος». 
Εκείνου  που προσπαθεί να επιβιώσει πολιτικά και να προσαρμοστεί  στο νέο περιβάλλον, αδιαφορώντας για την σύνθλιψη του πολίτη ανάμεσα στην προσδοκία που δημιούργησαν οι υποσχέσεις και στην σκληρή πραγματικότητα της καμαρίλας, των προσωπικών φιλοδοξιών, των μυστικών συμφωνιών και των υπόγειων σχεδιασμών.  

Σε αυτό το περιβάλλον της ακάθεκτης  παρακμής[4] και της  κρίσης του κομματικού συστήματος[5]  που μετατρέπει την πολιτική σε μέθοδο επανεκλογής, του ελεγχόμενου πολιτικού μάρκετινγκ και της κυριαρχίας του  Οικονομικού επί του Δημοσίου, οι «Ρομπέν των δασών των λαϊκών αγώνων»,  αδιαφορώντας για την απαξίωση της αριστεράς αλλά στο όνομα της αριστεράς, αναμένουν να εγκριθεί το «αίτημα καταλληλότητας» που έχουν υποβάλει για να μεταβούν στο «διπλανό πολιτικό μαγαζί» ψέλνοντας  προς τον αρχηγό το «εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου [6]».

Σε κάθε περίπτωση όμως ας προσέξουν κατά την μετάβασή τους  «το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας».

[1] Max Weber, Η πολιτική ως επάγγελμα, Παπαζήση  
[2] Charles Darwin, Η καταγωγή των ειδών, Το Βήμα  
[3] Νικολό Μακιαβέλι, Ο Ηγεμών, Γαλαξίας   
[4] «Έχουμε τελευταία, αφόρητη αίσθηση πνιγμού από τη δυσοσμία και αποφορά της διαφθοράς, μέχρις ασφυξίας σε κάθε πτυχή της κοινωνικής πραγματικότητας» Χρήστος Γιανναράς, 12.6.2005, ΕΣΤΙΑ   
[5] «Τα αίτια της κρίσης είναι βαθύτερα και σχετίζονται άμεσα με σύγκλιση των κομμάτων εξουσίας, την ολοένα και μεγαλύτερη απομάκρυνσή τους από την εκπροσώπηση της κοινωνίας. Η εσωτερίκευση της κρίσης στους κομματικούς μηχανισμούς θα εντείνει, αναπόφευκτα, την φατριοποίησή τους», Γιάννης Μαυρής, ΕφΣυν, 15-16.6.2024     
[6] Στίχος της Ορθόδοξης υμνογραφίας, ο οποίος προέρχεται από τον Ψαλμό 118 (119:12)