Γι αυτούς που χάθηκαν, γι αυτούς που παλεύουν ακόμη...

Της Μαρίας Λιονάκη 

 Ο Ρεβελίνο ξεκρέμασε βραδινή ώρα από την κρεμάστρα της τάξης του το μπουφάν του και το φόρεσε. « Κρύο κυρία» είπε απολογητικά. « Ναι κρύο, μέσα-έξω» συμφώνησε αυτή. Τα βράδια έχει ψύχρα αυτή την εποχή. Ακόμα κι ο ήλιος μερικές μέρες, σα βγει δεν αρκεί για να κρατήσει η ζέστα στην ατμόσφαιρα ως το βράδυ. Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή. Αν έχεις ένα πρόβλημα, μια μεγάλη στενοχώρια ο ήλιος δεν μπορεί να σε  ζεστάνει. Μέσα σου υπάρχει μια μόνιμη καταιγίδα, θυελλώδης αέρας και βροχή. Πάνω σου κουβαλάς μια πέτρα. Την αφήνεις μερικές στιγμές να κάνεις τα απαραίτητα και μετά τη φορτώνεσαι πάλι και συνεχίζεις. Σκυφτός και κουρασμένος. Κι ας είναι πρωί. Μόνος κι ας είσαι με πολλούς. 

Μέρες τώρα η καθηγήτρια αυτού του τμήματος είναι κατηφής . Σκεφτική και στενοχωρημένη. Στενοχωρημένη και σκεφτική. Τα παιδιά το βλέπουν στα μάτια της ,το ξέρουν  και κάνουν μια σιωπή ασυνήθιστη.  Σιωπή απόκοσμη, εκκωφαντική. Δεν το πιστεύει η καθηγήτρια. Πως αυτά τα παιδιά που είναι άλλοτε ανηλεή στη φασαρία,  που δεν κάνουν πίσω σε τίποτα  είναι τώρα τόσο μετρημένα και μαζεμένα.  Από όταν  άρχισαν τα μαθήματα το νέο έτος η καθηγήτρια θέλησε να το μοιραστεί, να  τους μιλήσει. Σα να μιλούσε στα παιδιά της. « Ξέρετε παιδιά η αδερφή μου είναι στην εντατική. Είναι κάτι δύσκολο αυτό για μένα. Δε θέλω να σας μαυρίζω, αλλά καθώς η κατάσταση είναι δύσκολη θα ήθελα… Μπορεί μερικά βράδια…» Δεν θυμάται τι άλλο είπε εκείνη τη στιγμή. Μα ένιωθε τόσο άσχημα.  Ούτε αργότερα μπόρεσε να θυμηθεί. Όταν σου συμβαίνει κάτι τραγικό είναι σα να το ζει άλλος κι εσύ να είσαι παρατηρητής. ‘Η ακόμη  σα να βλέπεις ταινία. Μερικές φορές πάλι κάνεις, τα πιο χαζά πράγματα. Στρώνεις καλύτερα το τραπεζομαντηλάκι στο τραπέζι. Στραβά έχει μπει ; ‘Η μάλλον πρέπει να το σιδερώσεις καλύτερα. Ίσως βέβαια να είναι και η ποιότητα του κακή. Από πού το είχες αγοράσει; σκέφτεσαι κι ανοίγεις στο σπίτι σου, αργά πια, την τηλεόραση να ξεχαστείς…

«Πέντε εργάτριες έχασαν τη ζωή τους.» Λέει ο δημοσιογράφος. Ξημερώματα Τρίτης 27 Ιανουαρίου, γύρω στις 4.00, μα και αξημέρωτα στο εξής για τους οικείους τους. Στα Τρίκαλα, στο εργοστάσιο «Βιολάντα». Για έκρηξη λέει, που συγκλόνισε την περιοχή. Που συγκλονίζει όλη την Ελλάδα. Για κάποιο αέριο, με ένα παράξενο όνομα,  που είχε συσσωρευτεί, που μύριζε μέρες και το είχαν αναφέρει σε κάποιο υπεύθυνο. Μα που δεν έγινε τίποτα. Για ανάφλεξη και τρομερή φωτιά.  Κατέρρευσε η οροφή, κάηκαν τα πλευρικά τοιχώματα, η φωτιά εξαπλώθηκε παντού και κατέκαψε τα πάντα. Δεν έχει συναίσθημα η φωτιά. Ούτε αρχές, ούτε αξίες. Οι γυναίκες δούλευαν νυχτερινή βάρδια στην παραγωγή.  Θα έκανε κρύο κι αυτό το βράδυ, κρύο πολύ. Κι ίσως να έσφιγγαν γύρω από το σώμα τους τη ζακέτα για να ζεσταθούν. Να αντέξουν την κούραση, να βγει κι αυτό το βράδυ. Είναι δύσκολη η βιοπάλη. Κι οι γυναίκες κάνουν ο,τι μπορούν να ενισχύσουν τα οικονομικά των οικογενειών τους. Έφτιαχνε μπισκότα αυτό το εργοστάσιο. Να τα τρώνε τα μικρά παιδιά να χαίρονται. Οι μαμάδες, όταν θα έπιναν τον απογευματινό τους καφέ και θα κουβέντιαζαν. Για το Γιαννάκη    που είναι αδύνατος στα μαθηματικά, για την Ελενίτσα  που από όταν απέκτησε αδερφάκι άρχισε να ζηλεύει. Για την πεθερά που «δεν έχει στο Θεό της» και κάνει πόλεμο στη νύφη, που δε σιδερώνει καλά. Τώρα η μαμά έφυγε, ο Γιαννάκης κι η Ελενίτσα έμειναν ορφανά κι η πεθερά πρέπει να αλλάξει τη ζωή της να φροντίσει τα μικρά, όπως μπορεί. Πόση δυστυχία Θεε μου, πόση δυστυχία, τι μεγάλο κακό… Πέντε άνθρωποι, πέντε γυναίκες που έφυγαν ξαφνικά, χωρίς να φταίνε, πέντε ιστορίες και τόσοι δυστυχισμένοι συγγενείς. Πόση θλίψη Θεε μου…

Θλίψη που τη νιώθεις να κάθεται πάνω στη δική σου και να τη γιγαντώνει. Θλίψη που θα γίνει ακόμα πιο μεγάλη…

Ευχάριστες ειδήσεις θα ήθελαν να λένε και οι δημοσιογράφοι αυτού του κόσμου. Άνθρωποι σαν όλους μας είναι κι αυτοί! Μα τώρα αραδιάζουν τραγικά γεγονότα, δυστυχίες, συμφορές, σε ένα κομπολόι θανάτου. « Επτά νεκροί σε τροχαίο με οπαδούς του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία. Υπάρχουν και τρεις βαριά τραυματισμένοι.» Το τροχαίο συνέβη την Τρίτη 26 Ιανουαρίου, την ίδια ημέρα που χάθηκαν και οι πέντε γυναίκες. Οι φίλαθλοι πήγαιναν στη Γαλλία να παρακολουθήσουν τον αγώνα της αγαπημένης τους ομάδας, μα δεν έφτασαν ποτέ. Με νταλίκα   συγκρούστηκε το μίνι βαν που οδηγούσαν, κομμάτια τους εκσφενδονίστηκαν και διασκορπίστηκαν στο οδόστρωμα σε μεγάλη απόσταση. Τζάμια που έκοψαν το νήμα της ζωής τους,  λαμαρίνες αγκαλιασμένες με τα σώματα των άτυχων ανθρώπων, που το αίμα τους πότισε την άσφαλτο. Εκεί που σταμάτησαν οι καρδιές τους, οι ανάσες τους  κι οι ψυχές τους πέταξαν στα ουράνια. Να συναντήσουν το Θεό και να ρωτήσουν το γιατί.  Επτά νέοι άνθρωποι με όνειρα, σχέδια, ανθρώπους να τους αγαπάνε, να τους περιμένουν. Χάθηκαν έτσι ξαφνικά. Στο δρόμο. Που δεν έχει συναισθήματα κι αυτός, ούτε αρχές κι αξίες.  

Ένας ήλιος χλωμός έχει βγει σήμερα στην Κρήτη μας. Ένας ήλιος  ανηλεής τα καλοκαίρια, μα τώρα μετρημένος και μαζεμένος. Ξέρει πως δεν μπορεί να ζεστάνει το μέσα των ανθρώπων κι έχει τύψεις κι ενοχές. Σκύβει πάνω από τα μανουσάκια που έχουν αρχίζει να διακοσμούν τα χωράφια, ενώνει το χρώμα τους με αυτά, τους ψιθυρίζει να είναι γενναιόδωρα, να βάλουν τα δυνατά τους να μοσχοβολήσει ο τόπος να σκορπίσει η ατέλειωτη θλίψη.

 Θυμάσαι το απόφθεγμα του Νίκου  Καζαντζάκη: « Όσο θα  υπάρχουν στον κόσμο παιδιά, ζώα και λουλούδια μην φοβάστε τίποτα, όλα θα πάνε καλά!» Να είναι άραγε έτσι;