Το παράπονο των 62 Μαρτύρων και η ντροπή του Δήμου Ηρακλείου

 του Δημήτρη Μιμή 

Χρόνια προσπαθούσε, ο γνωστός σ΄ όλους μας ζωγράφος Αριστόδημος, από τους Βώρους, να τελειώσει το έργο με τους εκτελεσθέντες  κατά την περίοδο της κατοχής από τους κατακτητές Γερμανούς. Το πρόβλημα ήταν ότι,  δεν εύρισκε φωτογραφίες απ΄ όλους τους εκ τελεσθέντες. Φυσικά η παραγγελία δόθηκε από τον αείμνηστο Δήμαρχο Μανόλη Καρέλλη και τέλειωσε το 2019. Παρουσιάστηκε στο 2ο όροφο της Βικελαίας Βιβλιοθήκης, επί δημαρχίας του κ. Βασίλη Λαμπρινού.    

Image

Στην ανωτέρω φωτογραφία διακρίνονται η κυρία Λία Καρέλλη σύζυγος του Μ. Καρέλλη, ο πρώην Δήμαρχος Βασίλης Λαμπρινός,  ο ζωγράφος Αριστόδημος και φυσικά το έργο του με τους 62 Μάρτυρες.

Όμως, σήμερα όπως θα περίμενε ο κάθε πολίτης της πόλης μας, το εξαίρετο αυτό έργο να βρίσκεται σε μια περίοπτη  θέση. Ο λόγος, λοιπόν, που γράφω αυτά είναι επειδή συνάντησα στο διάβα μου το έργο αυτό. Ναι το συνάντησα και ντράπηκα. Θύμωσα και σκέφτηκα. Σκέφτηκα  τους δολοφονημένους ήρωες μας, τους συγγενείς τους και τον ζωγράφο Αριστόδημο. Σκέφτηκα ακόμα και τον πρώην Δήμαρχο Μανόλη Καρέλλη. Όλοι αυτοί  πεταμένοι στο ισόγειο της Βικελαίας και να αντικρίζουν καθημερινά αιωνίως τις πόρτες των ασανσέρ.    Τι μεγαλύτερη υποτίμηση μπορεί να υπάρχει απ΄  αυτή; Υποτίμηση για τους εκ τελεσθέντες  και τους συγγενείς αυτών αλλά και για τον καλλιτέχνη που ζωγράφισε το έργο.  Δεν γνωρίζω ποιος έδωσε αυτήν την εντολή να τοποθετηθεί ο πίνακας στο χώρο αυτό. Ο σημερινός Δήμαρχος μας, αδιαφορεί και αυτός. Αν όμως ενδιαφέρεται μπορεί αύριο κιόλας να βρει  μια θέση κατάλληλη για το έργο αυτό.  Ένα έργο που δημιουργήθηκε για να μείνει στην αιωνιότητα δεν του αξίζει να βρίσκεται στο χώρο που είναι τοποθετημένο σήμερα.   

Παρακάτω θα σας παραθέσω μια μικρή ανάλυση του έργου που είχα δημοσιεύσει  όταν εγκαινιάστηκε αυτό:   Το έργο έχει διαστάσεις 2.15 X 1.70 και οι  συμβολισμοί σ΄ αυτό το έργο του Αριστόδημου είναι αρκετοί.   Προσπαθεί να συνδυάσει  την αιωνιότητα του Γιούχτα με την αιωνιότητα των 62 Μαρτύρων. Τους τοποθετεί  στις ρίζες του βουνού για να ριζώσουν και να παραμείνουν  στην αιωνιότητα. Τα ενετικά τείχη της πόλης τους αγκαλιάζουν και μαζί με τους  Αγγέλους και τους Αγίους  που κρατούν από πάνω τους το στεφάνι της δόξας  τους προστατεύουν για να διατηρηθούν στην αιωνιότητα.  Εδώ στο έργο του,  ο ζωγράφος  προσδίδει και βυζαντινά στοιχεία δείχνοντας μας   τη συνέχεια του της πόλης μας δια μέσου των αιώνων.  Έξω από τα τείχη της πόλης η θάλασσα κυλάει και καράβια πηγαινοέρχονται προσδίδοντας  ζωντάνια στο έργο. Για το ζωγράφο  αλλά και για εμάς σημαίνει ζωή  και ότι θα τους  θυμόμαστε ως  Μάρτυρες-Ήρωες ζωντανά για πάντα.  Το έργο αυτό του Αριστόδημου έχει σκοπό να μείνει στην αιωνιότητα όπως ακριβώς και οι 62 Μάρτυρες έχουν μείνει στη συλλογική μας μνήμη  ως ήρωες .