Όταν το τέλος της σχολικής χρονιάς δεν με μοιάζει γιορτή!

Αγαπητό Cretalive,

10 Ιουνίου. Η ημέρα που για τα περισσότερα παιδιά σηματοδοτεί το τέλος μιας ακόμη σχολικής χρονιάς. Μιας χρονιάς γεμάτης προσπάθεια, υποχρεώσεις, διάβασμα, άγχος, φιλίες, μικρές και μεγάλες κατακτήσεις. Μιας χρονιάς κουραστικής όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για τους γονείς που στάθηκαν δίπλα τους σε κάθε βήμα.

Και όλοι, μικροί και μεγάλοι, περιμένουν κάτι στο τέλος. Μια γιορτή. Μια εκδήλωση. Μια όμορφη ανάμνηση που θα βάλει την τελεία στη σχολική χρονιά και θα κάνει τα παιδιά να νιώσουν ότι όλη αυτή η προσπάθεια άξιζε. Να πουν με περηφάνια: «Τα κατάφερα. Είπα το ποίημά μου. Έπαιξα σε μια παράσταση με τους συμμαθητές μου. Δημιουργήσαμε κάτι όλοι μαζί».

Γιατί οι σχολικές γιορτές δεν είναι μια τυπική υποχρέωση. Είναι το επιστέγασμα μιας ολόκληρης χρονιάς. Είναι η στιγμή που τα παιδιά εκφράζονται, συνεργάζονται, ξεπερνούν τη ντροπή τους, χαίρονται και μοιράζονται τη χαρά τους με τους γονείς τους.

Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα. Από την Α΄ Δημοτικού τα παιδιά διδάσκονται Θεατρική Αγωγή. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί αυτής της ειδικότητας. Πού βρίσκεται, λοιπόν, η συμβολή τους στις γιορτές λήξης; Γιατί σε πολλά σχολεία βλέπουμε αξιόλογες παραστάσεις, θεατρικά δρώμενα και εκδηλώσεις που μένουν αξέχαστες στα παιδιά, ενώ σε άλλα η λήξη της χρονιάς περιορίζεται σε λίγα λεπτά παρουσίας κάθε τάξης;

Σήμερα βρέθηκα στην πρωινή εκδήλωση του σχολείου του παιδιού μου. Μια ώρα δύσκολη για κάθε εργαζόμενο γονέα, που χρειάζεται πραγματικά να «κόψει το κεφάλι του» για να μπορέσει να είναι εκεί. Και φυσικά θέλει να είναι εκεί. Γιατί αυτές οι στιγμές δεν επιστρέφουν.

Όμως αυτό που είδα με γέμισε απογοήτευση.

Το παιδί μου, μαθητής της Β΄ Δημοτικού, ανέβηκε στη σκηνή για να χορέψει έναν τσάμικο διάρκειας τριών λεπτών. Η Α΄ Δημοτικού απήγγειλε λίγα ποιήματα. Η Γ΄ Δημοτικού παρουσίασε έναν χορό και ένα τραγούδι. Η Ε΄ Δημοτικού τραγούδησε ένα τραγούδι. Η Δ΄ και η ΣΤ΄ τάξη απουσίαζαν, καθώς στεγάζονται σε άλλο χώρο.

Και αυτό ήταν όλο.

Δεν είναι θέμα εντυπωσιασμού ούτε μεγαλόπνοων παραγωγών. Δεν ζητά κανείς υπερβολές. Ζητά, όμως, το αυτονόητο: να δοθεί στα παιδιά η ευκαιρία να ζήσουν τη χαρά μιας ολοκληρωμένης γιορτής. Να νιώσουν ότι το τέλος της σχολικής χρονιάς είναι μια στιγμή που αξίζει να θυμούνται.

Γιατί τα παιδιά θυμούνται. Θυμούνται τις πρόβες, τα γέλια, την αγωνία πριν ανέβουν στη σκηνή, το χειροκρότημα των γονιών τους. Αυτές οι στιγμές γίνονται αναμνήσεις που τα συνοδεύουν για χρόνια.

Ίσως τελικά να έχουμε ξεχάσει ότι οι σχολικές γιορτές δεν γίνονται για να «βγει η υποχρέωση». Γίνονται για τα παιδιά.

Και τα παιδιά αξίζουν κάτι περισσότερο από τρία λεπτά πάνω σε μια σκηνή.

Με εκτίμηση,
M.Π.