Μια σφαίρα για τη Δημοκρατία

Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να νιώσουν λύπη για όλους. Ο τρόπος που εκφράζει, όμως, ο καθένας τη λύπη ή τη χαρά του για ένα έγκλημα είναι το βαρόμετρο μιας αμείλικτης προοπτικής, μιας κατεύθυνσης χωρίς γυρισμό. Γιατί τη στιγμή που ο δολοφόνος πυροβολεί, δεν χτυπάει μόνο το θύμα του. Χτυπάει όλους μας.

Η «ιλαρότητα» του διαδικτύου μπροστά στον θάνατο δεν είναι αθώα.  Είναι μια κάννη διαρκώς στραμμένη προς το μέρος μας. Είναι δείγμα αποσύνθεσης της δημόσιας αντιπαράθεσης, εκεί που η ανθρώπινη ζωή γίνεται content και η φρίκη γίνεται meme. Η ψηφιακή ηθική πνίγεται στη χλεύη, καθώς οι περισσότεροι αγνοούν ότι τα «share» και τα «like» πάνω στο αίμα έχουν συνέπειες και διαμορφώνουν τον δημόσιο χαρακτήρα μας.

Η πραγματική σφαίρα διασχίζει την ψηφιακή κοινότητα, τρυπάει το εύθραυστο όριο ανάμεσα στη διαφωνία και το μίσος, και μας αφήνει αιμόφυρτους στα δίχτυα της αντιδικίας. Σκοτώνει την πολύτιμη αίσθηση ασφάλειας που απαιτείται για την ανταλλαγή και την απρόσκοπτη διακίνηση των ιδεών του όποιου πολιτισμού μας. Μειώνει το θάρρος όσων θα τολμήσουν αύριο να σταθούν στο βήμα, να διεκδικήσουν, να μιλήσουν για μας.

Η κουλτούρα του «ναι μεν, αλλά» όταν δεν βολεύει τα εκάστοτε πολιτικά αφηγήματα δεν μπορεί -και δεν πρέπει- να είναι δικαιολογία. Αποτελεί ένα παράθυρο στην απειλή που γίνεται συνήθεια ή, ακόμα χειρότερα, απάθεια, και καταλήγει στη στοχοποίηση της ίδιας της ελευθερίας στην ταραγμένη, από την καταιγιστική πληροφορία, εποχή μας. Η αδιαπραγμάτευτη αξία της ζωής είναι συνυφασμένη με τη Δημοκρατία, την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό για κάθε φωνή που αμφισβητεί, διαφωνεί ή απλώς υπάρχει.

Αν αφήσουμε την πολιτική βία να ριζώσει, τότε ο διάλογος θα αντικατασταθεί από τον φόβο και η Δημοκρατία θα πεθάνει. Το πρόσταγμα πρέπει να είναι κρυστάλλινο: καμία ανοχή στην πολιτική βία, από όπου κι αν προέρχεται.

Η ευθύνη είναι συλλογική. Αν θέλουμε να επιβιώσει ο δημόσιος βίος, αν θέλουμε η κοινωνία μας να μείνει όρθια, πρέπει να σταθούμε απέναντι σε αυτό το ύπουλο δηλητήριο, που τρέφουν κατά κύριο λόγο η ανωνυμία και η ευκολία των σόσιαλ. Γιατί η σφαίρα που σκοτώνει έναν άνθρωπο δεν ανήκει μόνο στο χθες ή στο σήμερα. Είναι προειδοποίηση για το αύριο του κόσμου που φτιάξαμε. Είναι ένα μήνυμα σε μπουκάλι στη θάλασσα του μέλλοντος.

* Η Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη κατάγεται από το Ηράκλειο της Κρήτης και σπούδασε Ιστορία & Αρχαιολογία στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Το 2016 εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Το ραντεβού». Το 2018 κυκλοφορεί η «Κερασία» και το 2019, το τρίτο της βιβλίο, «Το πορτραίτο». Το 2020 εκδόθηκε το πρώτο της παραμύθι με τίτλο «Το πεφταστεράκι», τα πνευματικά δικαιώματα του οποίου έγιναν δωρεά στην παιδαιματολογική ΠΑΓΝΗ. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στη συλλογική ποιητική έκδοση με τίτλο «Τα χαϊκού της Άνοιξης». Ακολούθησε το δεύτερο παραμύθι της, «Η Κοκκινοσταλίτσα», για την Αιμοδοσία, και η πρώτη ιστορία από μια σειρά παραμυθιών με τίτλο «Οι περιπέτειες της Αξιοπαρέας» με εκπαιδευτικό χαρακτήρα.

Διηγήματα, άρθρα της, ποιήματα, μεταφράσεις ποιημάτων έχουν δημοσιευτεί στον ημερήσιο και τον διαδικτυακό τύπο.

Τελευταία έργα της σε ebook είναι το θεατρικό «Καφενείο να Γελάς» και η συλλογή ποιητικών γρίφων «Αστρίτσι, Το κυνήγι του Θησαυρού». Πρόσφατα επανεκδόθηκε «Το ραντεβού» στα ελληνικά και στα Αγγλικά.

Όλα τα άρθρα του αρθρογράφου Αφροδίτη