Μπλέκουμε σιγά σιγά ή… μας φαίνεται;

Του Δημήτρη Καρυωτάκη

Στην τέταρτη μέρα της μπήκε η πολεμική σύρραξη στη Μέση Ανατολή κι όλο και περισσότερο η ελληνική κοινωνία συζητά πώς μπλέκουμε για τα καλά σε ένα πόλεμο που - χωρίς να έχουμε άμεση ενεργό συμμετοχή - μπαίνουμε σ’ αυτό το σπιράλ των χωρών που μπορεί να πληρώσουν τα σπασμένα! 
Από τη μια βέβαια η βάση στη Σούδα, με τη μεγαλύτερη αμερικανική πολεμική μηχανή στη Μεσόγειο,  είναι από μόνη της μια εστία αγωνίας. Αποτελεί πιθανό στόχο, και  το ερώτημα αν μπορεί να πληγεί κι αν υπάρχουν πιθανότητες να φτάνει ως εδώ το βεληνεκές των ιρανικών πυραύλων, δεν μπορεί παρά να περνά ως εφιαλτική σκέψη από το μυαλό μας. 
Και ξαφνικά και μια οσμή κατασκοπείας μας υπενθυμίζει ότι ο εχθρός μπορεί να φορά τουριστικό σακίδιο! 

Από την άλλη η άμεση αποστολή στην Κύπρο της φρεγάτας "Κίμων" και της φρεγάτας "Ψαρά" μαζί με πολεμικά αεροσκάφη, επικαιροποιώντας το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας Κύπρου και η αποστολή PATRIOT στην Κάρπαθο, μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στη διακεκαυμένη ζώνη με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Για μια ακόμη φορά η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη πήγε περίπατο κι ενώ με τα χτυπήματα στην Κύπρο για πρώτη φορά χτυπήθηκε ευρωπαϊκό έδαφος, ουδείς ευρωπαίος συγκινείται, αποδεικνύοντας περίτρανα πως και πάλι μόνοι μας είμαστε! 

«Άκου χτύπους στα Χανιά, έρχονται κι εδώ κοντά!» λέει ο λαός και η ελπίδα να τελειώσει γρήγορα όλο αυτό δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Την ώρα που στην τουριστική σαιζόν έπαιζαν τις τελευταίες πινελιές για την έναρξη της, έσκασε το χτύπημα στο Ιράν και δείχνει πόσο εύθραυστα είναι όλα και μαζί με το πολεμικό κλίμα τρομάζουν και οι παράπλευρες απώλειες. Εσύ κάνεις όνειρα και ο Θεός γελάει, αν και δεν υπάρχει πια καμία διάθεση για χαμόγελα!

Πολεμικοί ανταποκριτές, στρατιωτικοί αναλυτές και αποκλεισμένοι ταξιδιώτες μονοπωλούν τα τηλεοπτικά πάνελ που γίνονται πια δυστοπικά μονοθεματικά και μας κάνουν να αναπολούμε τις στιγμές που ρίχναμε μια κλεφτή ματιά στον Μπραντ Πιτ, τον Akila και τη Μαρία Καρυστιανού που δεν την άφησαν να μιλήσει για τα Τέμπη! 

Κάτι τέτοια συμβαίνουν για να μας δείξουν πόσο θολός είναι ο μικρόκοσμος μας. Με αυτά που συγκλονίζουν τη γειτονιά μας σκεφτόμαστε τα μικρά και καθημερινά με μια δόση νοσταλγίας. Αχ βρε Τραμπ πόσα θα υποστούμε ακόμα μέχρι να ολοκληρώσεις τη δεύτερη θητεία σου!