Απ’ την Κρήτη ως το Άπειρο
Ο ΟΦΗ μετέτρεψε τα δάκρυα λύπης σε δάκρυα χαράς, κι όλα τα Πελάγη και τις φουρτουνιασμένες θάλασσες που διήνυσε σε ένα μεθυστικό νέκταρ, το οποίο γεύτηκε το βράδυ της ζωής του, της απαρχής του δεύτερου ολόχρυσου αιώνα του, στο Πανθεσσαλικό!
Του Αντώνη Παντινάκη
Το βράδυ της 4ης Ιουλίου του 2004, ο αείμνηστος Γιάννης Διακογιάννης μέσα σε αλαλαγμούς ελληνικής έκστασης για την κατάκτηση του Euro 2004 από την Εθνική ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία, από μικροφώνου, σχολιάζοντας τον τελικό στην ΕΡΤ παρέα με τον Κώστα Βερνίκο, που είχε την μετάδοση, ξεστόμισε μία κουβέντα που έμεινε στην ιστορία · σαν πύρινο βέλος “τρύπησε” την ….καρδιά του “Πειρατικού”, πλημμυρίζοντας με ποταμούς δακρύων... συγκίνησης όσων την άκουσαν ζωντανά ή στις πολλές επαναλήψεις...
“Τέτοιες μοναδικές στιγμές μόνο ο αθλητισμός μπορεί να χαρίσει στους λαούς”!.
Ουδέν αληθέστερον τούτου, και δη σε έναν περήφανο λαό όπως ο ελληνικός, και δη ο Κρητικός!
Να λοιπόν που τα λόγια του "Ζανό" ταίριαξαν “γάντι” και στην περίπτωση του ΟΦΗ, στη νέα ολόχρυση σελίδα της “ασπρόμαυρης” ιστορίας που γράφτηκε το βράδυ του Σαββάτου – κρατήστε την ημερομηνία – 25 Απριλίου στον Βόλο: 22 (!) χρόνια μετά το γαλανόλευκο Έπος στην Ιβηρική Χερσόνησο, 39 μετά τον Άθλο του Ομίλου στο ΟΑΚΑ, έναν αιώνα κι ένα έτος από την ίδρυσή του, αλλά και μια… αιωνιότητα από όσο κράτησαν τα βάσανα των χιλιάδων φιλάθλων του!
Μεθυσμένη – κι όχι χαμένη – πολιτεία!
Το Ηράκλειο και η Κρήτη θύμιζαν μεθυσμένη… πολιτεία τις τελευταίες ημέρες, πριν τη μεγάλη συνάντηση με τον ΠΑΟΚ στη Μαγνησία: βροχή, μαζί με την κανονική, καταρρακτώδης κι αυτή, από προσμονή, αισιοδοξία και πίστη για την επιστροφή στη μεγαλόνησο, μιας κούπας που είναι μικρή για να χωρέσει όλες τις θάλασσες των συναισθημάτων μαζί, βορείου και νοτίου Κρητικού Πελάγους, Ατλαντικού, Ειρηνικού και πάει λέγοντας και… κλαίγοντας από χαρά!
“Μη μου φέρετε καφέ, σαμπάνια θέλω… αλλά αυτήν θα την πιούμε το βράδυ: βασικά δεν ξέρω αν θα την πιούμε ή αν θα τη λουστούμε” αστειευόταν προς τις αεροσυνοδούς μεσήλικας οπαδός του ΟΦΗ σε ένα από τα τσάρτερ της νίκης, ξημερώματα του Σαββάτου, στον… αέρα για τον Βόλο!
Πέρσι στο ΟΑΚΑ έμεινε το σύνθημα “στο πλοίο μπαίνω για εκδρομή” που εφέτος μετατράπηκε σε “στ’ αεροπλάνο μπαίνω για απογείωση”….
Παραφράζοντας, αθλητική… αδεία, το τσιτάτο που αναγραφόταν στο πούλμαν της Εθνικής του 2004, αν η Μινωική Κρήτη είχε αμέτρητους ημίθεους και μυθικούς ήρωες, η σύγχρονη βρήκε τους δικούς της στα πρόσωπα παικτών, προπονητών διοίκησης και κόσμου!
Νύχτα ξελογιάστρα!
Ο διοικητικός ηγέτης του ΟΦΗ, πάντως, Μιχάλης Μπούσης έριξε τη... στροφή του στο αεροδρόμιο της Αγχιάλου κατά την αναχώρηση της αποστολής, τα ξημερώματα της Κυριακής, χορεύοντας το τραγούδι "Νύχτα Ξελογιάστρα". Αμέσως μετά έδωσε τη.... σκυτάλη στον πατέρα του, Δημήτρη Μπούση!
Θα κολλούσε (μουσικά, ρυθμικά και στιχουργικά!) στο... καπάκι να έμπαινε το "Δεν πάω πουθενά", και πάλι του Βασίλη Καρρά, ωστόσο οι οπαδοί είχαν στήσει... καρτέρι στο αεροδρόμιο Ηρακλείου!
Μάνα, μητέρα, μαμά!
Ο Τιάγκο Νους, ο ατίθασος αλλά καλόκαρδος Αργεντινός, σκαρφάλωσε στα κάγκελα, με την απλότητα και τον αυθορμητισμό που ένα σχολιαρόπαιδο πανηγυρίζει την επικράτηση απέναντι στην διπλανή τάξη του σχολείου ή στην αντίπαλη γειτονιά, αφιερώνοντας το γκολ του στη μητέρα του, που ήταν εκεί, καταπίνοντας ηπείρους, για το βλαστάρι της! ¡Madre mía!
Συρτός αντί για τάνγκο, αντικριστό αντί για μπάρμπεκιου!
Ένας άλλος από τη χώρα του τάνγκο, ο Χουάν Νέιρα ή… Γιαννιό Νεϊράκης, ο οποίος είχε πλαντάξει στο κλάμα όπως ο Αντιπρόεδρος Ηλίας Πουρσανίδης, θα πρέπει να αρχίσει – αν δεν το έχει κάνει ήδη – να μαθαίνει μαλεβιζιώτη, χανιώτη συρτό και πεντοζάλη, μια και κοντεύει να κλείσει δεκαετία στον ΟΦΗ και στην Κρήτη!
Κι επειδή οι Αργεντίνοι λατρεύουν το ψητό κρέας, είμαστε βέβαιοι ότι στο τραπέζι του το μπάρμπεκιου θα’ χει δώσει τη θέση του στ’ αντικριστό!
Ο Βόλος και η επαρχία στήριζαν ΟΦΗ!
Με εξαίρεση Βολιώτη που’ χει παντρευτεί Θεσσαλονικιά και μολονότι ο ίδιος φίλος του Άρη (!), προτιμούσε να το πάρει ο ΠΑΟΚ, η πλειοψηφία των οικοδεσποτών που παρακολουθούσαν να καταφθάνουν καραβάνια ασπρόμαυρων οπαδών, γεμίζοντας πλατείες, την πανέμορφη παραλιακή της πόλης τους, και τα τσιπουράδικα, στήριζαν αναφανδόν ΟΦΗ! Η αλληλεγγύη, βλέπετε, μεταξύ των επαρχιακών ομάδων είναι αδιάτρητη και δεδομένη!
Με πορτοκαλί ποτέ δεν χάνει(ς)!
Η πορτοκαλί εμφάνιση, αγαπημένη των οπαδών του, είναι απόλυτα γουρλίδικη για τον ΟΦΗ. Οι Κρητικοί όποτε από μελανόλευκοι μετατρέπονται σε… οράνιε έχουν μόνο επιτυχίες: και στον διπλό ημιτελικό του 2025 με τον Αστέρα Τρίπολης και στον φετινό με τον Λεβαδειακό και στον προημιτελικό με την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια!
Με την Ολλανδία και τα χρώματά της, άλλωστε, υπάρχει μία μεταφυσική σύνδεση. Το πνεύμα του Ευγένιου Γκέραρντ φτάνει και περισσεύει!
Νέκταρ, φάρμακο και ελιξήριο ζωής!
Στο τρίλημμα τσίπουρο – ρετσίνα ή ρακή, επικράτησε η τελευταία που σαν νέκταρ πότισε τους ουρανίσκους των διψασμένων φίλων του Ομίλου, οι οποίοι διήνυσαν τεράστιες αποστάσεις, κάνοντας τα χιλιόμετρα μίλια, τις ατέλειωτες ώρες σε καράβια, πούλμαν και αεροπλάνα, δευτερόλεπτα και την αϋπνία (ένα 24ωρο και βάλε, βάλε) σε τονωτική ένεση!
Η ανιδιοτελής τους αγάπη είναι ταυτόχρονα η αρρώστια και το γιατρικό τους!
Πώς αλλιώς να το νιώσει και να το περιγράψει κάποιος που ήρθε από την Τσεχία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ολλανδία, μέχρι και την… Αυστραλία, μόνο και μόνο για να δει από κοντά την ομάδα του!
Το πιο γλυκό μεθύσι!
Αλλά ακόμη κι όσοι αποφεύγουν το αλκοόλ, μέθυσαν… ακούγοντας την Γεωργία Νταγάκη να παίζει με την λύρα της τον ύμνο του ΟΦΗ κι άλλους παραδοσιακούς σκοπούς, πριν την έναρξη του τελικού… Κάθε της δοξαριά, μάλλον, ήταν σαν τους ήχους που έβγαζαν οι σειρήνες μαγεύοντας τους συντρόφους του Οδυσσέα.
Έτσι κατάφεραν να αποπροσανατολίσουν τον Λουτσέσκου και τους ποδοσφαιριστές του, που ξεστράτισαν εντελώς, χάνοντας το δρόμο, τα αβγά και τα πασχάλια! Ο εδώ και καιρό κακώς αγωνιστικά “Δικέφαλος του Βορρά”, υπνωτίστηκε από το γρήγορο γκολ που πέτυχε, πολύ περισσότερο όμως εγκλωβίστηκε στην τακτική προσέγγιση των αντιπάλων του, και οδηγήθηκε σε ναυάγιο στον Παγασητικό!
Αυτό δεν συνέβη τυχαία, αλλά μεθοδικά: ο ΟΦΗ που πέρασε από φουρτούνες στην αρχή της σεζόν, στην πορεία βρήκε την υγειά του και την ηρεμία του, μόλις πήρε το τιμόνι ο Χρήστος Κόντης!
Ο ταλαντούχος τεχνικός βούλωσε με κερί τα αφτιά του συνόλου του, βουλώνοντας κι ο ίδιος στόματα και συνέχισε έτσι την καλή παράδοση που έχει στους τελικούς – κι ειδικά με αντιπάλους Θεσσαλονικείς - ως πρώτος και βοηθός προπονητής.
Το τρόπαιο του Κυπέλλου αρχικά δέθηκε στο κατάρτι του Κρητικού Πειρατικού, όντας σφιχταγκαλιασμένο από όλο το πλήρωμα, και με το σφύριγμα της λήξης υψώθηκε στον ουρανό φτάνοντας ως τον Ψηλορείτη, τα Λευκά Όρη και τα Λασιθιώτικα Βουνά!
Από την Κρήτη ως το Άπειρο, όπως έκλεισε την ανάρτησή της στο Facebook η Γεωργία Νταγάκη!
- Μάκης Γκαγκάτσης: Τίποτε περισσότερο από το... παιδί του μπαμπά του!
- Η γιγάντωση του ΟΦΗ
- Η ιστορία που γράφτηκε στον Βόλο!
