Τελικός κυπέλλου: Πέρυσι ταβάνι του ΟΦΗ ήταν ο τελικός, φέτος δεν τον χωρά ο ουρανός!

Πολλοί ρωτάνε ποια είναι η σχέση και η σύγκριση της φετινής συμμετοχής του ΟΦΗ στον τελικό του Kυπέλλου Ελλάδας με την περσινή και γιατί φέτος είναι περισσότερες οι ελπίδες για την κατάκτηση του τροπαίου για την ομάδα μας;  Είναι συγκρίσιμα τα δύο projects και ποια στοιχεία συνηγορούν υπέρ μας, ώστε να είμαστε εκείνοι που θα χαμογελάσουμε στο τέλος; 

Μάλιστα, επειδή στο γραφείο άρχισε η σχετική καζούρα αλλά και το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου για το ποιος θα σηκώσει φέτος την κούπα, είπαμε να ρωτήσουμε και την τεχνητή νοημοσύνη, τη μόδα του καιρού μας για να δούμε τι λέει και ο ειδικός!

Δείτε τώρα τι μας απάντησε: 

Πιθανή αγωνιστική εικόνα 

"Ο ΠΑΟΚ θα προσπαθήσει να επιβάλει κατοχή από νωρίς, πιέζοντας για γρήγορο γκολ ώστε να «καθαρίσει» το ματς. Ο ΟΦΗ λογικά θα επιλέξει πιο συμπαγή διάταξη, με έμφαση στην άμυνα και γρήγορες μεταβάσεις. Αν το παιχνίδι μείνει στο 0-0 για αρκετή ώρα, η πίεση θα μεταφερθεί στον ΠΑΟΚ και αυτό μπορεί να ανοίξει χώρους για τον ΟΦΗ. Σε περίπτωση που ο τελικός οδηγηθεί σε παράταση, η φυσική κατάσταση και το βάθος πάγκου πιθανότατα θα παίξουν καθοριστικό ρόλο. 

Το «κλειδί» του αγώνα 

Για τον ΟΦΗ: αποτελεσματικότητα στις λίγες ευκαιρίες που θα βρει Για τον ΠΑΟΚ: υπομονή και καθαρό μυαλό απέναντι σε κλειστή άμυνα 

Πρόβλεψη σεναρίου 

Ρεαλιστικά, ο ΠΑΟΚ έχει τον πρώτο λόγο λόγω εμπειρίας και ποιότητας. Ωστόσο, οι τελικοί συχνά κρίνονται στο πάθος και στη λεπτομέρεια. Αν ο ΟΦΗ κρατήσει ισορροπία και σκοράρει πρώτος, το ματς μπορεί να πάρει εντελώς διαφορετική τροπή. Σε έναν τελικό, όμως, τίποτα δεν είναι δεδομένο – και ειδικά όταν απέναντι σε ένα φαβορί βρίσκεται μια ομάδα με δίψα να γράψει ιστορία».

"Τι λες ρε μεγάλε;" θα απαντούσα αν με άκουγε ο AI agent, έτσι κάνω κι εγώ τον ειδικό, πες μας περισσότερα, γιατί αν κάνεις μια βόλτα στα Λιοντάρια και στα… πέριξ, θα σου πουν ότι δε βλέπουν τίποτε άλλο παρά την επικράτηση του ΟΦΗ! 

Είναι όμως έτσι; Είναι εφικτό; Και σε τι διαφοροποιείται το παιχνίδι της 25ης Απριλίου από εκείνο του περυσινού Μαΐου ; 

Πέρυσι περίπου από τον Οκτώβριο η ομάδα θεωρούσε βάσει της κλήρωσης πως το αυτονόητο και περίπου δεδομένο ήταν να φτάσει στον τελικό, αφού ο πιο δύσκολος αντίπαλος σε διπλά παιγνίδια ήταν ο Αστέρας Τρίπολης. Φέτος με την ομάδα να βολοδέρνει στην αρχή, βρεθήκαμε ξαφνικά μετά τον αποκλεισμό του Αστέρα να ψελλίζουμε το ερώτημα «βρε μήπως να ασχοληθούμε και με το κύπελλο»; 

Ωστόσο, η μάχη με την ΑΕΚ που μας είχε κερδίσει τρεις φορές ως τότε, σε έναν μονό αγώνα στην Αθήνα, δεν επέτρεπε τέτοιες πολυτέλειες. Όμως η μεγάλη ανατροπή και η νίκη της άχαστης ως τότε ΑΕΚ, ξαφνικά, άνοιγε ένα μεγάλο παράθυρο για τη συμμετοχή, εκ νέου, σε τελικό αφού πια μπροστά του το εμπόδιο του Λεβαδειακού που, μέχρι τότε, φάνταζε αξεπέραστο, άρχιζε να κονταίνει στα μάτια μας. 

Η νίκη επί της ΑΕΚ, το φορμάρισμα της ομάδας, η πρωταθληματική πορεία στη Super League έδειχναν πως το timing ήταν το κατάλληλο. Η παρουσία του Χρήστου Κόντη ήταν καταλυτική. Ουδείς άλλος προπονητής, μετά τον Γκέραρντ, δεν ανέβηκε στους ώμους των φιλάθλων της και θεωρείται τόσο καταλυτικός παράγοντας για την αναγέννηση της ομάδας. 

Πέρσι ακόμα και μετά την πρόκριση στον τελικό η γκρίνια και η μουρμούρα για τον Μίλαν Ράσταβατς ακουγόταν έντονα και αποτελούσε μια αχίλλειο πτέρνα για την εμφάνιση στον τελικό, κάτι που επιβεβαιώθηκε ακέραια. Όμως και μόνο η συμμετοχή μετά από 35 χρόνια πέρσι στον τελικό ήταν το ταβάνι μας. 

Είχαμε πετύχει τον κατ' εξοχήν στόχο μας και βλέποντας τον τρόπο που ο Ράσταβατς διαχειριζόταν την ομάδα στα play out έδειχνε πως δεν υπήρχε η «τρέλα» και η εμμονή για το τρόπαιο (εννοώ από το staff της ομάδας όχι από τον κόσμο ). 

Τώρα όλα είναι αλλιώς. Όλοι μας είμαστε υποψιασμένοι, αλλά και σοφότεροι, για να μη δούμε τη φάκα (τη συμμετοχή δηλαδή στο τελικό) μπροστά στη σφοδρή μας επιθυμία να φάμε το τυράκι (να το σηκώσουμε πια το τιμημένο). 

Και βέβαια το δύσκολο φετινό μονοπάτι που μας οδήγησε ως τον τελικό "ατσάλωσε" την ομάδα, την έκανε ανίκητη (ειδικά μετά από το επικό 0-1 της Λιβαδειάς) στα μάτια πρώτα των παικτών και της τεχνικής ηγεσίας και μετά στον κόσμο της και βέβαια γνωρίζοντας πως στην άκρη του πάγκου της βρίσκεται ο κορυφαίος Έλληνας προπονητής με νοοτροπία νικητή, αυτό σε κάνει να πιστεύεις πως, ναι ήλθε η σειρά μας!

Συγνώμη ΠΑΟΚ, αλλά αυτό το ονειρικό δρομολόγιο Ηράκλειο - Φιλαδέλφεια- Λιβαδειά, δεν μπορεί παρά να έχει τελικό προορισμό την κατάκτηση του τροπαίου στο Βόλο και να περνά να μας δίνει τα μετάλλια κάποιος κύριος Αχιλλέας Μπέος, τόσο απλά, τόσο μάγκικα, τόσο ομιλίτικα!