Κοινωνικός Τουρισμός: Δικαίωμα από Μόχθο, όχι Κρατική «Ελεημοσύνη»

Αγαπητό Cretalive,

Στη δημόσια συζήτηση, ο Κοινωνικός Τουρισμός συχνά παρουσιάζεται λανθασμένα ως μια πράξη κρατικής γενναιοδωρίας ή ένα «επίδομα» προς τους οικονομικά ασθενέστερους. Όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πεζή και, ταυτόχρονα, πολύ πιο δίκαιη: Πρόκειται για καθαρή ανταποδοτικότητα.

Κάθε φορά που ένας εργαζόμενος αντικρίζει την ανάλυση της μισθοδοσίας του, διαπιστώνει ότι γίνονται πολλαπλές κρατήσεις. Ένα μέρος αυτών των χρημάτων απορροφάται από τη ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ). Συνεπώς, όταν έρχεται η ώρα των επιταγών κοινωνικού τουρισμού, το κράτος δεν «χαρίζει»· απλώς επιστρέφει στους δικαιούχους τα χρήματα που οι ίδιοι έχουν ήδη καταβάλει.

Η παγίδα της λέξης «βοήθημα»
Η χρήση όρων που παραπέμπουν σε φιλανθρωπία υποσκάπτει την αξιοπρέπεια της εργατικής τάξης. Η αναψυχή και οι διακοπές δεν είναι πολυτέλεια για λίγους, ούτε «δώρο» για τους πολλούς. Είναι η απαραίτητη αποκατάσταση της σωματικής και ψυχικής υγείας του ανθρώπου που παράγει.

Κυκλική Οικονομία
Το πρόγραμμα του Κοινωνικού Τουρισμού δεν ωφελεί μόνο τον εργαζόμενο. Λειτουργεί υποστηρικτικά στην οικονομία της περιφέρειας, στηρίζοντας ξενοδοχεία και τοπικές επιχειρήσεις σε περιόδους χαμηλής κίνησης. Είναι μια επένδυση όπου τα κεφάλαια των εργαζομένων επιστρέφουν στην πραγματική οικονομία, διασφαλίζοντας θέσεις εργασίας.

Εν κατακλείδι, ο Κοινωνικός Τουρισμός είναι η θεσμική επιβεβαίωση ότι η εργασία δεν είναι μόνο υποχρέωση, αλλά και το όχημα για μια ποιοτική ζωή. Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να μιλάμε για «παροχές» και ας μιλήσουμε για κεκτημένα. Γιατί το δικαίωμα στην ανάπαυλα έχει πληρωθεί με το παραπάνω από τον ιδρώτα του κάθε ασφαλισμένου.

Πέρα όμως από την οικονομική διάσταση, υπάρχει και η λειτουργική απαξίωση. Το γεγονός ότι η πλατφόρμα υποβολής αιτήσεων παρουσιάζει προβλήματα κάθε χρόνο, δεν αποτελεί πλέον μια «άτυχη τεχνική στιγμή», αλλά μια συστηματική αστοχία.

•    Το Χρονικό μιας Προαναγγελθείσας Κατάρρευσης: Είναι οξύμωρο να μιλάμε για ψηφιακό κράτος όταν ο εργαζόμενος καλείται να στηθεί σε μια «ψηφιακή ουρά» επί ώρες, αντιμετωπίζοντας σφάλματα και παγωμένες σελίδες, μόνο και μόνο για να διεκδικήσει τα χρήματα που έχει ήδη πληρώσει.

•    Έλλειψη Σεβασμού: Η επανάληψη του ίδιου προβλήματος κάθε χρόνο δείχνει ότι ο σχεδιασμός δεν λαμβάνει υπόψη τον πραγματικό όγκο των δικαιούχων. Αυτό υποβαθμίζει τον θεσμό: αντί για μια ομαλή ανταποδοτική διαδικασία, καταλήγουμε σε μια δοκιμασία νεύρων.

Η ουσία: Όταν το σύστημα «πέφτει», πέφτει μαζί του και ο σεβασμός προς τον πολίτη. Η ανταποδοτικότητα δεν εξαντλείται στα χρήματα, αλλά οφείλει να επεκτείνεται και στην ποιότητα των υπηρεσιών. Ένα κράτος που εισπράττει με συνέπεια τις εισφορές, οφείλει να παρέχει και τις αντίστοιχες υποδομές χωρίς δικαιολογίες.

Πραγματικά, είναι εξοργιστικό να ξέρεις ότι το κράτος γνωρίζει ακριβώς πόσοι είναι οι δικαιούχοι (αφού τους παρακρατά τις εισφορές), αλλά να μην προνοεί εκ των προτέρων για έναν server ικανό και αξιόπιστο να αντέξει τη ζήτηση.

Ευ.Μυ.