H Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου παρουσιάζει την Αυλή των Θαυμάτων

Για τη φετινή χρονιά η Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου επέλεξε να παρουσιάσει το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη ΄΄ Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ΄΄ Πρόκειται για ένα έργο, που γαλούχησε γενιές και γενιές και γράφτηκε στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας .
Γράφει: η Θεατρολόγος Μαρία Μαρή

Το έργο

Η «Αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1950 σε μια λαϊκή αυλή της Αθήνας στον Βύρωνα .
Μια κοινή αυλή με μικρά δωμάτια (κάμαρες) , μια περίοδος μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, αλλά και εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης και αναζήτησης ευκαιριών. Πρόσωπα από διάφορες καταβολές (Μικρασιάτες πρόσφυγες, Αθηναίοι, Ρωσίδα μετανάστρια), που ζουν με φτώχεια, όνειρα (η «καλλονή» που θέλει να γίνει σταρ, ο τζογαδόρος για την Αυστραλία) και καθημερινές δυσκολίες. Μια ταπετσαρία ανθρώπων, ηθών και συμπεριφορών.

Η παράσταση

Ο Μάνος Μανιάς κάθε φορά διαλέγει έργα με αντίκτυπο και διαπαιδαγώγηση για να ανεβάσει με την θεατρική του ομάδα. Δεν ποιεί μόνο θέατρο, αλλά και ήθος, είναι άλλωστε και ο ίδιος ηθοποιός. Η ομάδα του, που μπορεί να αλλάζει μέσα στα χρόνια, εμπλουτίζεται με γνώση, συνεργατικό πνεύμα, θεατρική παιδεία και ενσυναίσθηση.
Το σκηνικό του Βασίλη Φοδελιανάκη από την αρχή βάζει το πλαίσιο και εντάσσει απόλυτα τον θεατή. 
Μια γειτονιά, μια κλειστή αυλή με παράθυρα και πόρτες, όλα να επικοινωνούν μεταξύ τους. Ένας οργανισμός, 
με πολλές καρδιές, μάτια, αυτιά και εμπειρίες κοινές και βιώματα , που μοιράζονται και βιώνονται ομαδικά, 
με αγάπη.
Η ζωή στην αυλή, οι ερωτικές σχέσεις, που μοιραία πλέκονται , ένας «μοιραίος» υδραυλικός, ο Στράτος (Κυριάκος Καπαταιδάκης) φέρνει αναταραχή, και λειτουργεί αποκαλυπτικά για τη σχέση της Όλιας (Σύλια Κόπακα ) και του Στέλιου (Μάνος Δούσμανης). Το τρίδυμο αυτό είναι πολύ εκφραστικό. Τα ματαιωμένα όνειρα του Στέλιου τον οδηγούν στην χαρτοπαιξία και μοιραία στην απομάκρυνση από τη γυναίκα του. Πνίγεται , ιδρώνει γιατί νιώθει εγκλωβισμένος. Δεν του έπρεπε αυτή η ζωή και τώρα μπλέκεται περισσότερο στα δίχτυα της εξάρτησης από τον τζόγο και πνίγεται στην κυριολεξία στα δάνεια που παίρνει για να παίζει. Εξαιρετική ερμηνεία του Μάνου Δούσμανη. Διεκδικητικός ο Στέλιος, πιάνεται το βλέμμα του στη θέα της πανέμορφης και αρχοντικής Όλιας. Υπέροχοι και οι δυο τους ο Κυριάκος Καπαταιδάκης και η Σύλια Κόπακα. «Λύνονται» περισσότερο όσο προχωρά η παράσταση. Τα δυναμικά ή τα ένοχα βλέμματα, η σχέση, που δομείται σιγά σιγά πυροδοτούν το τραγικό τέλος.
Το δίδυμο Μπάμπης (Θανάσης Μάστακας) και Βούλα (Νεκταρία Βογιατζάκη) είναι ο απόλυτος καθρέφτης μιας κοινωνίας που συνθλίβει τα όνειρα. Αυτός εκνευρίζεται συνέχεια, προσπαθεί ωστόσο, αγαπά τη Βούλα, αλλά είναι και ο σάκος του μποξ για την αποτυχημένη του ζωή. Ωραίες οι ερμηνείες τους

Υπέροχη η Κορίνα Βαγιωνή στο ρόλο της Αννετώς. Δίνει ζωή στην αυλή, πότε με το παράπονό της, πότε με την γκρίνια της, τον θυμό της, την εκδικητικότητά της και την διάθεση να τους αγκαλιάσει όλους, γιατί κατά βάθος τους αγαπά. Για εκείνοι όλοι οι κάτοικοι της αυλής είναι η οικογένειά της, η κόρη της, που την άφησε και πήγε να μείνει στην Αγγλία. Αυτό είναι το αγκάθι της ζωής της. Υπέροχη φωνή, εξαιρετική ερμηνεία.
Ο Βαγγέλης Μαραγκάκης στο ρόλο του Γιάννη, ένα ευαίσθητο παιδί που δεν τολμά να εξομολογηθεί στη Ντόρα (Μαρίνα Ναξάκη) τον έρωτά του και έχει στο νου του πάντα τον γέρο του, τον Ιορδάνη ( Μάνος Μανιάς), καρφωμένο μόνιμα πάνω στο ταρατσάκι του συντροφιά με το κρασί του και τα αστέρια. Δύσκολο το εγχείρημα να παίζει ο σκηνοθέτης στο έργο. Το καταφέρνει καλά ο Μάνος Μανιάς, τους συντονίζει όλους σωστά, τους αναδεικνύει, ενώ ο ίδιος από το ταρατσάκι του βγάζει την κραυγή της απόλυτης διάλυσης της ζωής τους και το κλάμα του εγκαταλελειμμένου «μεγάλου» παιδιού « Θα μας διώξουν πάλι!». Αυτό νιώθει ο μικρασιάτης, ανεπιθύμητος παντού, μόνο κάτω από τον ουρανό νιώθει ελευθερία και ευτυχία.
Η Μαρία (Μαρία Μουντράκη) πάντα με ένα κέντημα να ξεδίνει , να κρύβει τον καημό της αιχμαλωσίας της, την καταδίκη της να είναι μόνη και να ξεραίνεται, μιας και ο άντρας της είναι άφαντος, καθώς είναι ναυτικός. Έχει αισθήματα για τους φίλους της στην αυλή και μερικές φορές «ξεδίνει» με μεγάλη διακριτικότητα, γεγονός όμως που δεν περνά απαρατήρητο από το άγρυπνο βλέμμα της Αννετώς.
Αβανταδόρικος ρόλος αυτός της Ντόρας (Μαρίνα Ναξάκη). Η ηθοποιός παίζει με μεγάλη άνεση, έχει μια φυσική κίνηση και εκφράζει αυτό που θα ήθελαν όλοι στη αυλή την υπέρβαση, γι’ αυτό και είναι ένα λαμπερό πρόσωπο. Κάνει όνειρα και τα διεκδικεί. Είναι πανέμορφη και περιποιείται συνέχεια τον εαυτό της, γεγονός, που την κάνει επιθυμητή. Είναι όμως ένα άπιαστο όνειρο εξαιτίας του ύψους, στο οποίο έχει τοποθετήσει τον εαυτό της. Κάνει μεγάλα όνειρα και δεν υπαναχωρεί.

Ισοπεδωτικός στην κυριολεξία ο ρόλος των δυο μηχανικών (Μαρίνα Σαρτζετάκη- Μηχανικός Α’ και Αμαλία Τζουανάκη- Μηχανικός Β’). Έρχονται καταπέλτες στη ζωή όλων αυτών των ανθρώπων. Η αδιάφορη, αναίσθητη επέλαση του χρήματος θα τα ρημάξει όλα.
Η αυλή έχει γλέντια , χορό, τσακωμούς και στιγμές αλληλεγγύης, όλα πλαισιωμένα από το γενικότερο κλίμα και ύφος της εποχής. Η «μικροκοινωνία» της αυλής λειτουργεί ως καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας, αποτυπώνοντας την προσπάθεια του λαού να επιβιώσει, να ονειρευτεί και να «στεριώσει», απέναντι στην αλλαγή και την αναγκαστική συνύπαρξη. Η έλευση της «αντιπαροχής» και της πολυκατοικίας έρχεται να διαταράξει αυτή την ισορροπία, «ισοπεδώνοντας» την παλιά, λαϊκή ζωή.

Συνολικά, πρόκειται για ένα ηθογραφικό έργο με κωμικοτραγικά στοιχεία που αναδεικνύει την ανθρώπινη ψυχή, τον πόνο των φτωχών ανθρώπων, τα τσαλακωμένα όνειρα, τις ατελέσφορες προσπάθειες για μια καλύτερη ζωή και όλα αυτά ειδωμένα μέσα στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων, με τη διεισδυτική ματιά του Καμπανέλλη να είναι ταυτόχρονα τρυφερή και ρεαλιστική.
Μια υπέροχη προσπάθεια από έναν θίασο ερασιτεχνών ηθοποιών, που διδάχτηκαν ουσιαστικά από τον σκηνοθέτη τους και δίδαξαν με την σειρά τους, τους θεατές.

Είναι παρήγορα να συντηρούνται όλες οι προσπάθειες των ερασιτεχνικών θιάσων. Αποτελούν τομή και βαθιά παιδεία για την τοπική κοινωνία.
Ταυτότητα της παράστασης
Διασκευή – Σκηνοθεσία : Μάνος Μανιάς
Σκηνικά : Βασίλης Φοδελιανάκης
Ζωγραφική σκηνικού: Αναστασία Καλογεράκη
Κοστούμια : Ειρήνη Μιλαθιανάκη
Μουσική ( λαούτο, κλαρίνο, ούτι, κιθάρα ) : Αλέξανδρος Κανακάκης
Βιολί : Χρίστος Σιούτης
Studio Νίκος Βογιατζάκης
Μουσική επιμέλεια : Μάνος Μανιάς
Φωτογραφία Αφίσα : Αλεξία Κωνσταντίνα Μανιουδάκη
Τους ρόλους ερμηνεύουν
Κυριάκος Καπαταιδάκης : Στράτος
Μάνος Δούσμανης: Στέλιος
Θανάσης Μάστακας: Μπάμπης/ Άντρας
Σύλια Κόπακα : Όλια
Μάνος Μανιάς: Ιορδάνης
Βαγγέλης Μαραγκάκης: Γιάννης
Κορίνα Βαγιωνή: Αννετώ
Μαρία Μουντράκη: Μαρία
Νεκταρία Βογιατζάκη: Βούλα
Μαρίνα Ναξάκη: Ντόρα / Ταχυδρόμος
Μαρίνα Σαρτζετάκη: Μηχανικός Α’
Αμαλία Τζουανάκη: Μηχανικός Β’
Οι παραστάσεις θα δοθούν στο θέατρο της Θεατρικής Σκηνής Ηρακλείου
Εθνικής Αντιστάσεως 142
Σάββατο 28/2 και Κυριακή 1/3 Ώρα 20:00
Τηλέφωνα για πληροφορίες - κρατήσεις
2810 013218 , 6932 858624 , 6939 111112
Email : maniasmanos@gmail.com
 

Image