Σάρωσαν τα βραβεία τα κρητικά κρασιά… αλλά!

Του Σταύρου Γαβαλά 

Ευτυχώς που έχουμε και κάποιο καλά νέα από τον πρωτογενή τομέα της Κρήτης που μας δίνουν κουράγιο και ελπίδα να συνεχίσουμε αυτό που αγαπάμε, δηλαδή να καλλιεργούμε το αμπέλι και να συνεχίσουμε να παράγουμε αυτά τα υπέροχα κρασιά από τις δικές μας ποικιλίες κατά βάση.

Σάρωσαν τα βραβεία τα κρητικά κρασιά στον διεθνή διαγωνισμό οίνου που έλαβε χώρα στην όμορφη Θεσσαλονίκη με δεκάδες μετάλλια χρυσά αργυρά αλλά και χάλκινα από όλες τις περιοχές του νησιού και με όλες τις γηγενείς ποικιλίες το βιδιανό  το κοτσιφάλι το μοσχατό σπίνας τη μαλβαζία το θραψαθήρι  αλλά και τις ''παρεξηγημένες'' ποικιλίες όπως το μαντηλάρι τη βηλάνα και το λιάτικο που αν τα καλλιεργήσεις και οινοποιήσεις σωστά δίνουν πολύ καλά κρασιά δείχνοντας τα τεράστια βήματα που έχουν γίνει και από τους αμπελουργούς αλλά και από τους οινοποιούς της Κρήτης.

Και για να ευλογήσω λίγο τα γένια μας, σαν Ένωση Ηρακλείου πήραμε και εμείς χρυσό αλλά και χάλκινα μετάλλια δείχνοντάς ότι έχουμε πάρει και εμείς το μήνυμα της ποιότητας αφήνοντας στην άκρη όσο μπορούμε το ανώνυμο και χύμα κρασί επενδύοντας στο επώνυμο και τυποποιημένο κρασί στο μπουκάλι δηλαδή.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να κοιτάμε στα μάτια άλλες διάσημες αμπελουργικές ζώνες στη χώρα, αφού την τελευταία δεκαπενταετία, χρόνο με το χρόνο, ο πήχης της ποιότητας ανεβαίνει όλο και ποιο ψηλά. Όπως το κάνει και αυτό το υπέροχο παιδί, ο Μανόλο που καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στο άλμα εις ύψος έτσι και το κρητικό κρασί κάθε χρόνο σπάει ρεκόρ στα βραβεία σε όλο τον κόσμο.

Φτάνει όμως μόνο αυτό; Δηλαδή τα βραβεία για να απολαμβάνουν οι αμπελουργοί αλλά και τα οινοποιεία αξιοπρεπείς τιμές για να συνεχίσουν την δουλεία τους η τελικά η ποιότητα περνάει σε δεύτερη μοίρα και το ζητούμενο είναι μόνο η τιμή και τίποτα άλλο σαν να μου λες άσε τα βραβεία και τους επαίνους εγώ βρίσκω κρασιά πολύ φθηνότερα από τα Κρητικά οπότε μένουν απούλητα τα δικά μας και σαρώνουν την αγορά κρασιά εισαγωγής αλλά πραγματικά τι κρασιά είναι αυτά που δεν βγάζουν ούτε το κόστος παραγωγής με τις τιμές που πουλιούνται.

Ένα μεγάλο ζητούμενο είναι η ναυαρχίδα της Κρήτης, ο τουρισμός μας βοηθάει σε αυτή την κατεύθυνση ή σφυρίζει αδιάφορα κάνοντας μόνο κάποιες ενέργειες για τα μάτια του κόσμου, χωρίς να μεγιστοποιεί τις δυνατότητες που μας δίνουν οι εκατομμύρια επισκέπτες του νησιού, αφού αν πίνανε ένα ποτηράκι Κρητικό κρασί δεν θα έφτανε ούτε μέχρι τον Αύγουστο το δικό μας κρασί.
Στα πανηγύρια αλλά και στις χαρές μας, γάμους, βαφτίσεις, πίνουμε Κρητικό κρασί, ή μόνο βότκες και ουίσκι, δείχνοντας την ''ταπεινή'' μας καταγωγή. Δηλαδή θεωρούμε υποτιμητικό να μας βλέπει ο κόσμος να πίνουμε κρασί ενώ αν πίνουμε τα λεγόμενα ''σκληρά'' ποτά, έχουμε μια διαφορετική κοινωνική καταξίωση και ένα άλλο επίπεδο.

Τρομάρα μας, θα πω εγώ, αν σκεφτόμαστε έτσι, αφού η καταξίωση δεν περνάει μέσα από το ουίσκι και την βότκα, αλλά από τις πράξεις μας και από την παιδεία που κουβαλάμε, αφήνοντας στην άκρη τα εφέ και τις επιδείξεις, μιας και οι Κρητικοί ήταν πάντα ένας λαός σεμνός και ταπεινός χωρίς την ανάγκη της επίδειξης.
Και επειδή αυτή η γενιά είναι λίγο δύσκολο να αλλάξει συνήθειες πρέπει να επενδύσουμε στην επόμενη για να μην πέσει και αυτή θύμα του ξενόφερτου τρόπου ζωής αλλά να παραμείνουμε στο επίπεδο των πατεράδων μας και τον παππούδων μας που δεν ''χτυπήθηκαν' από τις ξενόφερτες αηδίες όντας σεμνοί και ταπεινοί πίνοντας το κρασάκι μας και την τσικουδιά μας.

Και κάτι τελευταίο δεν οδηγούμε όταν πίνουμε και δεν πίνουμε όταν οδηγούμε αλλά ''θυσιάζουμε'' ένα φίλο από την παρέα που δεν θα έχει πιεί και θα μας οδηγήσει με ασφάλεια στο σπίτι μας ούτος σώστε να μην γίνουμε εμείς ''θυσία'' στους δρόμους του νησιού μας.