Σκέψου να έρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα κι εσύ να λείπεις...

«Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της και συ να λείπεις, να’ ρχονται οι Άνοιξες με  πολλά διάπλατα παράθυρα και συ να λείπεις, να’ ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με χρωματιστά φορέματα και συ να λείπεις…» Ρίτσος

Αυτά τα κορίτσια δεν κάθισαν μια ηλιόλουστη, ανοιξιάτικη μέρα  στο παγκάκι ενός κήπου με χρωματιστά φορέματα.  Να συζητήσουν για τα όνειρα τους, για τα σχέδια τους, για τη ζωή που της περίμενε, για τον καφέ που θα έπιναν Σάββατο απόγευμα με τους συμμαθητές τους, για  την εκδρομή που θα πήγαιναν την Κυριακή στη θάλασσα, για το αγόρι που της φλέρταρε. Αυτά τα κορίτσια δεν ξέθαψαν από τον πάτο της ντουλάπας τα σορτσάκια να τα λανσάρουν με κοκεταρία νωρίς νωρίς κι ας μην είναι τελείως καλοκαίρι ακόμη. Ούτε δανείστηκαν από τη συμμαθήτρια τους την τιραντέ μπλούζα, τη φούξια, που  τόσο τους πήγαινε να τη φορέσουν την τελευταία μέρα στο σχολείο. Όταν θα επιδίδονταν στα καθιερωμένα μπουγέλα κι ας φώναζε η καθηγήτρια των αρχαίων, ο καθηγητής των θρησκευτικών κι ο λυκειάρχης μαζί… Αυτοί είναι  όλοι μαζί αρχαίοι και δεν το έχουν  καταλάβει! Σαν τον Σοφοκλή , το Θουκυδίδη, τον Ευριπίδη που τους διδάσκουν.  Σα να μη θυμούνται τι έκαναν, όταν ήταν νέοι κι αυτοί…

Τα δυο κορίτσια της Ηλιούπολης δεν είχαν τον ήλιο στο βλέμμα, αλλά τη συννεφιά, τη σκοτεινιά. Με την τάση που έχει η νεολαία να τα μεγεθύνει και να τα τραγικοποιεί όλα, έβλεπαν μπροστά τους τοίχο και αδιέξοδο. Πριν μπουν στον αγώνα της ζωής, να διαγωνιστούν με τους συμμαθητές τους στις πανελλήνιες θεώρησαν πως ο αγώνας αυτός ήταν μάταιος. Δεν πίστεψαν στην επιτυχία τους, στον εαυτό τους, αρνήθηκαν τον κόσμο αυτό, τη ζωή αυτή. Θεώρησαν δεδομένη την αποτυχία, δεν έβλεπαν μπροστά τους άλλο δρόμο,  άλλη λύση εναλλακτική, αν δεν πετύχαιναν στις εξετάσεις,  εγκλωβίστηκαν στις άσχημες σκέψεις τους κι αρνήθηκαν αυτό τον κόσμο , αυτή τη ζωή.

Ναι το σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων είναι σκληρό! Πρέπει να βρεθείς σε καλές μέρες, να αποδώσεις, όταν η κούραση όλης της χρονιάς έχει κορυφωθεί. Κι ενώ ίσως υπάρχουν στο σπίτι, στην οικογένεια και άλλου είδους προβλήματα, κάποια αρρώστια ή οικονομικά, άσχημη σχέση γονέων κλπ

Ναι οι εποχές είναι δύσκολες, τα επαγγέλματα τα περισσότερα κορεσμένα  και τα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση δε βοηθούν στο να αδειάζουν θέσεις με προοπτική για τους νέους. Είναι δύσκολο να βρει κάποιος δουλειά σε αυτό που σπούδασε, ενώ  όσα πτυχία κι αν έχει  κανείς δεν αρκούν. Χρειάζονται μεταπτυχιακά και έξτρα προσόντα και στο τέλος κουράζεται κανείς και τα παρατάει αναζητώντας θέση σε άλλη χώρα…καμιά φορά και σε άλλη ζωή.

Ναι οι νέοι σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα εγκλωβισμένοι και στη μοναξιά των κινητών δεν έχουν πάντα τις υγιείς σχέσεις και φιλίες που θα τους στηρίξουν για να δουν με άλλο μάτι τα πράγματα.

Πως η ζωή αξίζει κι είναι δώρο ακόμα και για ένα άνθρωπο που στερείται την όρασή του, που είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο… Πως όσο αναπνέει κανείς δε σταματάει  να ελπίζει. Να αγαπάει τον εαυτό του, να τον στηρίζει και να απολαμβάνει τα μικρά, απλά πράγματα, τη γεύση ενός παγωτού, το δροσερό αεράκι στα μαλλιά του μια μέρα ζεστή, τη μεθυστική  μυρωδιά του γιασεμιού, ενός βασιλικού, το έντονο κόκκινο χρώμα ενός τριαντάφυλλου…

Θεωρώ πως η ελληνική οικογένεια έχει μια εμμονή με την επιτυχία των παιδιών στις πανελλήνιες εξετάσεις. Όπως και με την επαγγελματική αποκατάσταση στο δημόσιο. Και καθώς σε λίγο καιρό οι εξετάσεις αυτές ξεκινούν γονείς και καθηγητές ας αποφορτίσουν τα παιδιά. Ας τους πουν το «θα είμαι εδώ να σε στηρίζω ο,τι κι αν γίνει», « οι εξετάσεις αυτές δεν είναι οι πρώτες, ούτε οι τελευταίες», « Μη διαβάσεις άλλο, ξεκουράσου», « Ανεξαρτήτως αποτελέσματος πάντα υπάρχουν λύσεις, προοπτικές, δεύτερες ευκαιρίες», « Τίποτα δε σταματάει εδώ, η ζωή είναι μπροστά σου κι είναι όμορφη», « Ευτυχισμένος δεν είναι σίγουρα ο πιο μορφωμένος άνθρωπος, αλλά αυτός που κάνει καλά ο,τι αγαπάει, όποιο επάγγελμα και είναι αυτό»

Μερικές φορές η κόρη μας ενήλικη πια με παιδί, αστειεύεται στον μπαμπά της. «Θυμάσαι μπαμπά που με ξυπνούσες κάθε πρωί για το σχολείο  και μου έλεγες: « Σήμερα μην πας σχολείο;»

Υπάρχουν κάποιες ψυχές που είναι φτιαγμένες από μετάξι…Θέλουν έναν καλό λόγο, συμπαράσταση, ενθάρρυνση. Σε ένα κόσμο που τίποτα δεν είναι τέλειο, ας μάθουμε στα παιδιά μας την ομορφιά της ατέλειας κι ας τους ζητάμε να μιλάνε για όσα νιώθουν. Όταν μοιράζεσαι το σκοτάδι σου , μπορεί να γίνει φως!