Ο Τσίπρας ο πραγματικός, κι εκείνος του rebranding!

Αυτές τις μέρες του Μαγιού, έχουμε την «ευτυχία» να γευτούμε τον Τσίπρα εις διπλούν, να τον απολαμβάνουμε στις δύο εκφάνσεις του, άλλωστε το 2015, δεν είναι και τόσο μακρινό από το 2026, ώστε να μην ξεχνάμε, να μην διαγράφουμε και να συγκρίνουμε! 

Από τη μια ο Τσίπρας του ΣΚΑΙ και της ταραχώδους πρόσφατης ιστορίας μας μέσα από το τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού που πολλά μπορείς να πεις για τη συγκυρία,το αφήγημα που προτάσσει ή ακόμα ακόμα και τον παππού Βαρβιτσιώτη της δημοσιογράφου αν θες να μην σταθείς στην ουσία των πραγμάτων , αλλά μας υπενθυμίζει πως πράγματι από χιλιοστό και…σύριζα δεν βρεθήκαμε εκτός ευρωζώνης.
 Ξαναθυμηθήκαμε τις εμμονές του, τον τρόπο με τον οποίο ο τότε πρωθυπουργός (δεν) αντιλαμβανόταν τα πράγματα, την επιλογή των συνεργατών του και την παραδοξότητα από τη μια να επαιτεί ζητώντας νέα δάνεια και από την άλλη να καταγγέλει εκείνους από τους οποίους ζητούσε χρήματα. Από εκείνους που σου προκαλούν εντύπωση με τα όσα λένε 11 χρόνια μετά, είναι ο τότε υπουργός Οικονομικών του Ομπάμα, Τζακ Λιού που με την πιο αποστασιοποιημένη θέση του, έδωσε ανάγλυφα το πώς αντιμετώπισε την Ελλάδα ο διεθνής παράγοντας και πως πραγματικά περάσαμε παρά τρίχα από την καταστροφή. 

Αυτός λοιπόν ήταν  ο Τσίπρας που ζήσαμε, που μας έστειλε από την κόλαση των πολύωρων διαπραγματεύσεων στον παράδεισο της κολοτούμπας πριν μας ζώσει με το τρίτο και επαχθέστερο μνημόνιο και νάτος τώρα καμαρωτός καμαρωτός, με τη χορηγία των πάμπλουτων χορηγών του, να μας υπόσχεται Ιθάκες και θερισμούς με νέα μυαλά, νέους συνεργάτες, νέο κόμμα, απαιτώντας μας να ξεχάσουμε όσα ζήσαμε. 

Όχι δεν λέει τώρα πως με νταούλια και ζουρνάδες θα διώξει τους δανειστές ή θα χορεύουμε στους δρόμους, αυτούς άλλωστε τους έχουμε προσφέρει γη και ύδωρ για τα επόμενα 100 χρόνια χάρις στο τρίτο ασήκωτο μνημόνιο και δεν χρειάζεται να γυρνάμε πίσω σε αυτά που τα έχει λήξει η ιστορία. Στην ουσία δεν λέει το παραμικρό καινούργιο, δεν έχει απαντήσει καν γιατί σιωπούσε τρία  ολόκληρα χρόνια από την τελευταία του ήττα σε εθνικές εκλογές, γιατί δεν έμεινε στα δύσκολα πίσω για το κόμμα του, γιατί προτιμά να το διαλύσει και να το απορροφήσει φτιάχνοντας ένα ΤΣΙΠΡΙΖΑ ένα προσωποπαγές κόμμα δηλαδή, που όλα γίνονται ΜΕ αυτόν ΑΠΟ αυτόν ΓΙΑ αυτόν και δεν λογοδοτεί παρά μόνο στον εαυτό του! 

Πόσο αριστερό, προοδευτικό και σύγχρονο ακούγεται όλο αυτό, θα πρέπει να μας το πουν όλοι όσοι έχουν ακόμα στις αποσκευές τους καταλειμμένα από αγώνες και κινηματικές προσπάθειες υποδήματα, όταν θα βγουν στη γύρα να αποθεώνουν το λαοπρόβλητο ηγέτη. 

Ο Μητσοτάκης και η ΝΔ τρίβουν  τα χέρια τους από ικανοποίηση. Θα παίξει ο πρωθυπουργός όσο μπορεί με τα παπαγαλάκια του, πόσο ηγετικός και καινούργιος είναι ο Τσίπρας μπας και κατά τύχη βγει δεύτερος, ώστε στη δεύτερη εκλογική μάχη μετά από 40 μέρες από την πρώτη κάλπη να τον ταυτίσει με το απόλυτο κακό που σαν εφιάλτης απειλεί να ξανάρθει για να μας ξαναπάει στα βράχια και να πείσει το κεντρώο ακροατήριο πως αν του το επιτρέψουν (του Τσίπρα) το ντοκιμαντέρ « Στο χιλιοστό» θα έχει και δεύτερο μέρος με άγνωστο αυτή τη φορά τέλος. 

Για αυτό άλλωστε δεν έχει βγει στο… μεϊντάνι ο Άδωνης για να μας πείσει, πόσο χαρισματικός είναι ο Αλέξης; Μπορεί κάποιοι να κοροϊδεύουν κάποιους για κάμποσο, μερικοί να εξαπατούν μερικούς για πολύ, αλλά δεν μπορεί να (ξανά) εξαπατηθούν όλοι από εκείνους που διαχρονικά έχουν
απογειώσει την τέχνη της εξαπάτησης σ’ ένα επίπεδο… Χάρβαρντ! 
Νισάφι πια χορτάσαμε…