Δάφνις Κόκκινος: Το όνειρο μιας Ακαδημίας Τεχνών στην Κρήτη

  Πριν από περίπου ένα χρόνο, του ζητήθηκε να παρευρεθεί και να μιλήσει σε μια εκδήλωση στο ΤΕΙ Κρήτης. Στόχος της εκδήλωσης ήταν να έρθουν σε επαφή οι φοιτητές με στελέχη επιχειρήσεων στο πλαίσιο των προσπαθειών σύνδεσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας. 

«Μα εγώ είμαι άσχετος με το αντικείμενο», είπε στους διοργανωτές, ωστόσο, όπως απέδειξε η συνέχεια, η παρουσία του εκεί ήταν απόλυτα σχετική.

   Ο Δάφνις Κόκκινος* είναι χορευτής και χορογράφος. Με τον χορό του αλλά και με τις απαντήσεις του στις ερωτήσεις των παιδιών μετέφερε το μήνυμα «πως αν αγαπάς κάτι πραγματικά, δεν πρέπει να φοβάσαι να κυνηγήσεις τα όνειρα σου».
Και αφού αυτός κυνήγησε και πραγματοποίησε στο βαθμό που ούτε ο ίδιος φανταζόταν τα δικά του όνειρα, έχει βάλει στόχο τα τελευταία χρόνια να βοηθήσει νέα παιδιά να κάνουν το ίδιο, με μια ουσιαστική διαφορά: Να το κάνουν εδώ, στον τόπο τους!

Γιατί όχι μια Ακαδημία Τεχνών;

«Γιατί θα πρέπει κάποιος να χρειάζεται να φύγει από την Κρήτη για να σπουδάσει χορό, μουσική, θέατρο ή όποια άλλη μορφή τέχνης;» αναφέρει σε κάθε ευκαιρία ο άνθρωπος που δούλεψε επί δεκαετίες δίπλα στη θρυλική  χορογράφο Pina Bausch.

«Είναι κρίμα τόσα πολλά ταλέντα που υπάρχουν στο νησί, όπως έχω διαπιστώσει και στα σεμινάρια που κάνω, να χάνονται ελλείψει μέσων», υποστηρίζει στο Cretalive ο Δάφνις και τονίζει την ανάγκη δημιουργίας – και σε καιρούς κρίσης ακόμα περισσότερο – μιας τοπικής «Ακαδημίας Τεχνών»!   Για Μουσική, Χορό, Θέατρο, Τραγούδι, Φωτογραφία, Κινηματογράφο κτλ...

Την χαρακτηρίζει ένα χώρο όπου νέοι άνθρωποι θα σπουδάζουν - δωρεάν- το αντικείμενο του πόθου τους και συγχρόνως θα συνεργάζονται, εμπνέονται, συνδημιουργούν  Ένα θέατρο όπου όλα αυτά θα βρίσκουν τη δυνατότητα έκφρασης, παρουσίασης αποτελεσμάτων δουλειάς και συνεργασιών.
Όπως αναφέρει «Ένα πανεπιστήμιο δημιουργίας είναι όχι μονάχα αναγκαίο αλλά ζωτικό για το νησί μας»...

Μια τέτοια Ακαδημία, κατά τον ίδιο, θα μπορούσε να λειτουργήσει υπό τη σκέπη της  Αυτοδιοίκησης, μια και το κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να παρέχει ούτε τα αυτονόητα. «Να καλούμε πρέπει, όχι να διώχνουμε τους καλλιτέχνες! Είναι κρίμα να έχουν “περάσει” από αυτή την πόλη τόσα χρήματα – σε εποχές μη κρίσης- και να μην υπήρχε στις προτεραιότητες η Τέχνη, να μην σκέφτηκε κάποιος το καλό που θα μπορούσε να προσφέρει στα παιδιά μας η Τέχνη και η δημιουργία»

Η εμπειρία από το Μόναχο και το θεατράκι της Κνωσού

Ο Δάφνις Κόκκινος δηλώνει έτοιμος να διαθέσει τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του κι ακόμα περισσότερο, την πείρα και τις γνώσεις του για να βοηθήσει προς την κατεύθυνση δημιουργίας αυτής της Ακαδημίας. Μαζί του, όπως λέει, είναι και άλλοι που διακατέχονται από τα ίδια αισθήματα και ιδέες για να δημιουργηθεί κάτι στο Ηράκλειο, στην Κρήτη, που θα βοηθήσει τη νέα καλλιτεχνική γενιά του τόπου και τις επόμενες.

 «Πέρασα τους τελευταίους μήνες δουλεύοντας στην Όπερα του Μονάχου, όπου το μπαλέτο ανέβασε ένα κομμάτι του Χοροθεάτρου του Βούπερταλ. Εκεί, υπήρχαν χορευτές απ’ όλο τον κόσμο ( όπως και στην Ομάδα μας) αλλά ήταν παιδιά που σπούδασαν στις πόλεις τους. Δεν είχε κανένα από την Ελλάδα, κανένα από την Κρήτη. Υπάρχουν βέβαια Έλληνες σε άλλα θέατρα, ομάδες, μουσικά σύνολα, αλλά και αυτοί έπρεπε να φύγουν από τον τόπο τους για να σπουδάσουν το αντικείμενό τους»

Το παράπονό του είναι κυρίως η έλλειψη ενός αξιοπρεπούς κλειστού θεάτρου. «Μας αρέσει να επισημαίνουμε ότι ήμασταν το κέντρο του Πολιτισμού. Κι όμως δεν έχουμε ένα κανονικό κλειστό Θέατρο, ενώ συναντάς τέτοια σε μικρά χωριουδάκια ανά την Ευρώπη. Ο λόγος; Δεν μας ενδιέφερε πιστεύω, αλλιώς θα υπήρχε. Έχω δει στην Κνωσό ( στον αρχαιολογικό χώρο) ένα μικρό θεατράκι... Μάλλον δεν προχωρήσαμε και πολύ τα τελευταία 3.000 χρονια»!

*Ο Δάφνις Κόκκινος γεννήθηκε στο Ηράκλειο. Από το 1993 έως και σήμερα χορεύει στο Χοροθέατρο του Βούπερταλ «Tanztheater Wuppertal» της Pina Bausch. Από το 2002 υπήρξε βοηθός της θρυλικής χορογράφου και μετά τον θάνατο της, το 2009, Υπεύθυνος Προβών του χοροθεάτρου.

Εδώ και 23 χρόνια ταξιδεύει ανά τον κόσμο, ερμηνεύοντας επί σκηνής ή προετοιμάζοντας έργα της «Pina Bausch» ανάμεσα στα οποία «Iphigenie auf Tauris», «Sacre du printemps», «Kontakthof» , «Arien», «1980», «Bandoneo», «Two Cigarettes in the Dark», «Viktor», «Ahnen», «Palermo-Palermo», «Tanzabend», «Bamboo Blues», «Agua», «Masurca Fogo», «Danzon», κ.ά. Συμμετείχε ως ερμηνευτής στις ταινίες: «Ηable con ella» του Pedro Almodovar, «Pina» του Wim Wenders και ως χορογράφος στο φιλμ «Zenne the Dancer». Την πρώτη του προσωπική δουλειά, με τίτλο «Addio Αddio Αmore» αφιερωμένη στην «Pina Bausch» παρουσίασε για πρώτη φορά στο Χαρουπόμυλο Ρεθύμνου. Διδάσκει σε σεμινάρια ανά τον κόσμο.