Μια γενιά που ωρίμασε προτού προλάβει να μεγαλώσει...

Του Αντώνη Παντινάκη

Εκείνο το κυριακάτικο απομεσήμερο της 7ης Ιανουαρίου του 2007, τη μελαγχολική ανία των σημερινών 35αρηδων για την επιστροφή -την αμέσως επόμενη ημέρα - στα θρανία, μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, μετρίαζε η είδηση της συμμετοχής ενός συνομηλίκου τους σε αγώνα της Α’ Εθνικής, της νεοσύστατης τότε Superleague: ο Σωτήρης Νίνης εμφανιζόταν από το... πουθενά, πέφτοντας κατευθείαν στα βαθιά από τον Βίκτορ Μουνιόθ, στην αναμέτρηση Παναθηναϊκός – Αιγάλεω στο ΟΑΚΑ.

Αυτονόητο για τα δεδομένα των Ιβήρων, άκρως πρωτοποριακό για τα ελληνικά, ο Ισπανός προπονητής ξεχώρισε το ταλέντο ενός 16χρονου και του έδωσε απλά μια ευκαιρία... αιφνιδιάζοντας τους πάντες!

Ο αδυνατούλης επιτελικός χαφ από τη Χειμάρρα με ένα εκρηκτικό σπριντ νίκησε, κατ’ αρχήν, το άγχος του. Γεμάτος ενθουσιασμό και άγνοια κινδύνου, έκανε μερικές περίτεχνες ενέργειες, αποφεύγοντας όσο (του) ήταν εφικτό τα σκληρά μαρκαρίσματα “φίλων” κι αντιπάλων: άλλοι με την άκρη του παπουτσιού κι άλλοι με αιχμή τη (φαρμακερή και δηλητηριώδη) γλώσσα τους, προσπάθησαν να τον σταματήσουν, λαβώνοντας το σώμα και την ψυχή του.

Ανώτατες… σπουδές!

Δαντελένιος όπως ήταν, με την αθωότητα που “έσπαγε” τη μπάλα δεξιά κι αριστερά, σκόρπιζε και τη λάμψη του: κάποιοι ήθελαν να "κλέψουν" λίγη από δαύτη, ορισμένοι να τη “σβήσουν” μονομιάς και δια παντός · όμως, το παιχνίδι είναι συναίσθημα και ... το ανάποδο: διακατέχεται από άγραφους κανόνες, κι αν δεν σεβαστείς το ομαδικό πνεύμα του και δεν το μοιραστείς, δεν μπορείς να το απολαύσεις!

Αποθεώθηκε γρήγορα, συνδυάζοντας το θέαμα με την ουσία, και για την επόμενη τριετία, ήταν το κεντρικό θέμα συζήτησης στα πηγαδάκια ποδοσφαιρόφιλων. Όσοι έβλεπαν από κοντά τα κατορθώματά του, “χάζευαν”.

Όταν άλλα παιδιά της ηλικίας του ξαγρυπνούσαν, αποστηθίζοντας ολόκληρες σελίδες από τα βιβλία των μαθημάτων για τις Πανελλαδικές, ο ίδιος περνούσε με επιτυχία και σχετική άνεση τις δικές του εξετάσεις: γινόταν ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Ελλάδος και του Παναθηναϊκού και ο δεύτερος στην αντίστοιχη κατηγορία σε συλλογικό επίπεδο, πίσω από τον Θωμά Μαύρο.

Ο “Έλληνας Μέσι”

Η εγχώρια ποδοσφαιρική βιομηχανία βιάστηκε να τον διαφημίσει ως τον “Έλληνα Μέσι”, χρίσμα που δανείστηκαν κατά καιρούς ο Βασίλης Κουτσιανικούλης και ο Γιάννης Φετφατζίδης. Οι Αργεντίνοι έψαχναν τον "επόμενο Μαραντόνα" κι εμείς την εν ελλάδι εκδοχή, σε κοψιά και κινήσεις, του φυσικού διαδόχου του! Το πρωτότυπο απ' το αντίγραφο, όσο πιστό κι αν είναι, έχει διαφορά, τις πιο πολλές φορές χαοτικά παραπλανητική!

Image

Πιάνοντάς τον από το χέρι πρεσβύτεροι συμπαίκτες του, προσωπικότητες όπως ο Τζιμπρίλ Σισέ και ο Ζιλμπέρτο Σίλβα που τον είχαν υπό την προστασία τους, καθώς έχαιρε της εκτίμησής τους, ο “Σωτηράκης” εκτίναξε τη δημοφιλία του.

Εκ των λατρεμένων της εξέδρας, ξεφυλλίζοντας τις σελίδες απ’ το βιβλίο του σύντομου τότε βίου του, το “παραμύθι” άφηνε τη θέση του σε μια παραμυθένια πραγματικότητα.

Κέρδισε δύο τίτλους (πρωτάθλημα και κύπελλο Ελλάδος το 2010), χάρισε αξέχαστες βραδιές στο φίλαθλο κοινό όλων των αποχρώσεων, μα το σημαντικότερο έκανε μια φουρνιά νέων ανθρώπων αυτής της χώρας να πιστέψει στον εαυτό της. Προχωρώντας μπροστά, τούς έπεισε ότι είναι ικανοί να πετύχουν. Αρκεί να τους στηρίξουν.

 Απότομο “ξύπνημα” απ’ το (ελληνικό) όνειρο

Ο κοχλάζον από ζωή και ορμή ανθός της κοινωνίας, πίσω από το (σχεδόν μόνιμο) χαμόγελό του, διέκρινε το δικαίωμα στο όνειρο, που όλες κι όλοι εν ευθέτω χρόνω εύχονται να ζήσουν.

Η προσωποποίηση του “Greek Dream” για ένα παλικαράκι που ουσιαστικά δεν είχε πατρίδα, για τον απλούστατο λόγο ότι κουβαλούσε την “κατάρα” του ξεριζωμένου: Στην Αλβανία, όπου γεννήθηκε, ήταν “ο Έλληνας” και στην Ελλάδα όπου μεγάλωσε “ο Αλβανός”. Περισσότερο απ’ τους διαδοχικούς τραυματισμούς, όσο τον πλήγωνε τόσο τον πείσμωνε ο υποδόριος πόνος των ρατσιστικών επιθέσεων που δέχθηκε. Μάθημα πρώτο.

Τα εκτυφλωτικά φώτα της (υπερ)έκθεσης, του κίβδηλου “star system”, με ευθύνη και των ΜΜΕ, δεν άργησαν να τον "κάψουν": πρωτοσέλιδα για ενδιαφέρον ισχυρών συλλόγων του εξωτερικού,  ύμνοι, υπερβολές, φήμες επί φημών που δεν άργησαν να ξεφύγουν από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Η σάτιρα από τον Γιώργο Μητσικώστα ήταν μάλλον μια καλοπροαίρετη παρένθεση στην όλη παράκρουση. Τα φωτογραφικά φλας τον καταδίωκαν παντού · κι όπως άξαφνα άναψαν, εντελώς απότομα στράφηκαν αλλού στις πρώτες αναποδιές. Μάθημα δεύτερο, με εξίσου ακριβό τίμημα.

Ένα βουνό… αναγέννησης

Η μαρκίζα με το όνομά του τρεμόπαιζε στην πορεία (του), η οποία πήρε κατηφορική κλίση, σε μεγάλο βαθμό ταυτόσημα και παράλληλα με το ζοφερό μέλλον που επεφύλαξε η μοίρα στην Ελλάδα και στην ομάδα του. (Σαν να) κουβαλούσαν όλοι προπατορικά αμαρτήματα, γραμμάτια που (θα) εξοφλούνται επ' άπειρον.

Κυνηγώντας... σκιές ματαιοδοξίας, τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού και του εαυτού μας που επαναπαύεται και συμβιβάζεται με το εφήμερο, από κατακτητής του κόσμου, καταντάς αιχμάλωτος του μικρόκοσμου σου...

Μέχρις εσχάτων, ενώ η χώρα και το “τριφύλλι” μαραίνονταν και βυθίζονταν στον κυκλώνα της εσωστρέφειας και της οικονομικής κρίσης, ο διεθνής μεσοεπιθετικός αντικατόπτριζε την απέλπιδα προσπάθεια μιας χειμαζόμενης και βαλλόμενης πανταχόθεν γενιάς για... αναγέννηση.

Όλα τριγύρω κατέρρεαν και μπροστά του(ς) ορθωνόταν ένα βουνό. Ο ίσιος δρόμος παραμέρισε. Από κάτω κρεμόταν και (τους) περίμενε ο γκρεμός: μνημόνια, κλειστές ή στην καλύτερη λιγοστές (ανοιχτές) επαγγελματικές πόρτες κι ο απαράκαμπτος... ξενιτεμός. Καναβάτσο και ... φτού κι απ' την αρχή...

Οι επόμενες πίστες

Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς και να συνεχίσεις την... αναρρίχηση, έστω κι εν μέσω (ηθικών) κατολισθήσεων απ’ τις συντελούμενες κοσμογονικές αλλαγές. 

Μη φέροντας πια τον σύνθετο προσδιορισμό του “wonderkid”, ο Νίνης εξακολουθούσε να προσδοκά στο ... θαύμα που παιδιόθεν (τον) έτρεφε, ντριμπλάροντας ατυχίες, αστοχίες και λάθη, προσωπικά και του περίγυρού του. Από “αέρινος”, όπως συστήθηκε, μεταμορφώθηκε σε... αερικό. Επέμενε μολαταύτα να (το) παλεύει, μ' όσο κουράγιο διέθετε, όρθιος ως το τέλος. Αυτό είναι που μένει, αυτό είναι που έχει σημασία.

Με την ανακοίνωση της απόσυρσής του από την ενεργό δράση, έσβησαν οι προβολείς πού κάπου σαν νοσταλγική αναλαμπή συντηρούσαν το άστρο του στις μνήμες των εφήβων που ταυτίστηκαν μαζί του! Ο ήλιος της νιότης τους άρχισε σιγά σιγά να δύει.

Παραδίπλα καραδοκεί η πίστα των επόμενων προκλήσεων και η αμείλικτη “μαύρη τρύπα” του χρόνου, πρόθυμη να "καταπιεί" σκέψεις και συναισθήματα, πριν συντάξει τον επίλογο σε κάθε ιστορία...