Ήρθε και τούτη η Λαμπρή και πέρασε και πάει…

Το άπλετο φως της Ανάστασης του Χριστού δεν κατάφερε φέτος να φωτίσει όλα τα σκοτεινά «μυαλά» που κουμαντάρουν το κόσμο. Οι καπνοί των πολέμων  και τα ουρλιαχτά των σκοτωμών κάλυψαν με την σκοτεινιά και την αγριάδα τους τις χαρές και τη λάμψη της Ανάστασης! Μένουμε με την ελπίδα πως η επόμενη Λαμπρή θα είναι καλύτερη για όλους μας!

Όμως καλού-κακού ας καβατζάρουμε κάνα μπουκάλι πετρέλαιο έστω για τις εντριβές τον ερχόμενο χειμώνα. 

Να μείνουμε όμως στα δικά μας και να προσγειώσουμε τη φαντασία μας σε ότι βλέπουμε και όχι σε ό,τι ακούμε: στα προβλήματα του τόπου μας που δεν πρέπει να ξεχνάμε! 

Δεν είμαι αιθεροβάμονας και δεν φαντάζομαι αεροδρόμιο στο Λιμνάκαρο ούτε λιμάνι στο Χώνο!!! Αλλά δικαιούμαι όπως όλοι οι συντοπίτες μου, να θέλω το καλύτερο για το τόπο μου και τους ανθρώπους του όχι μόνο γιατί «έχουμε μοίρα» στη  κρατική  μέριμνα εκεί επάνω στα γκουβέρνα, αλλά και γιατί το δικαιούμαστε ! Το μόνο που ΔΕΝ δικαιούμαστε είναι να σιωπούμε. Αν δεν κλάψει το παιδί δεν το ταΐζει η μάννα!

Ζήσαμε όλοι οι υποψιασμένοι στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, την αγωνία του εφιάλτη της λειψυδρίας! Ο μισός πληθυσμός της Κρήτης βρέθηκε επί «ξυρού ακμής» για ένα πρόβλημα που ταλανίζει το τόπο και ενώ έχουν εδώ και καιρό σχεδιαστεί οι λύσεις του (πχ Αλμυρός ή ενιαία διαχείρηση κλπ), τα τρία τελευταία χρόνια αναδείχτηκαν έντονα παθογένειες  της διοίκησης ( αρμόδιων κεντρικών και τοπικών ) να κοιτάξουν κατάματα το πρόβλημα και να υλοποιήσουν λύσεις . 
Ζήσαμε όλοι τις αγωνίες του φετινού Μαρτίου και εκεί που στράγγιζαν οι ελπίδες για την «εξ ουρανού» λύση, ο νεφεληγερέτης μας λυπήθηκε για μια ακόμη φορά, σκέπασε το Λασίθι με φορτωμένα σύννεφα βουτηγμένα στη θάλασσα και τα στράγγισε πάνω στο κάμπο των Λασιθιωτών. Ασυγκράτητα τα νερά βρήκαν τον τρόπο να περάσουν από χαλασμένα «θυροφράγματα» και καταβόθρες και να γεμίσουν υπέργειες και υπόγειες λίμνες . Στους ανθρώπους πέρασε μόνο η ευθύνη να κάνουν σωστή διαχείριση και μένει να το δούμε. Αμήν.
Η απαξίωση με χαρακτηρισμούς ως  «φαραωνικά έργα» κλπ,  σήμερα μετονομάστηκαν έστω προσωρινά μέχρι την επόμενη νεροποντή  σε «ευλογία θεού»!  
Ας τη δούμε όμως από κοντινότερη απόσταση αυτή την «ευλογία θεού» γιατί εκεί πάνω ζούνε άνθρωποι πιο κοντά στο θεό που ακούει συνήθως τις προσευχές τους. Είναι καιρός να ακούσουν και οι παρακάτω που κάθονται εφήμερα σε «υψηλές» πολυθρόνες για τις ανάγκες των ανθρώπων που κατοικούν εκεί πάνω και μεσολαβούν μεταξύ ουρανού και λασιθιώτικων βουνών και κάμπου! 
Πολλά τα παράπονα και οι αγωνίες των ανθρώπων που καλλιεργούν το «περιβόλι των Ηρακλειωτών και των επισκεπτών τους». Πάγιο και διαχρονικό αίτημα ένας καλύτερος και ασφαλέστερος δρόμος για το Λασίθι. Είναι η αφετηρία για μια ανάπτυξη βιώσιμη όπως τη χρειάζεται ο τόπος και όλοι ( που είναι πάρα πολλοί) που εξαρτώνται από αυτόν. Η ευκαιρία είναι τόσο κοντά μας, μόλις 35-40 λεπτά της ώρας:Το υπό κατασκευή αεροδρόμιο Καστελίου. Αυτό θα αλλάξει το παιγνίδι. 
«Φτάνω Καστέλλι, διανυκτερεύω Λασίθι»!!! Δευλεύω αεροδρόμιο, κατοικώ Λασίθι !
Το αναφέρω ως πρώτη προτεραιότητα και νομίζω διερμηνεύω τους περισσότερους Λασιθιώτες στο κομμάτι αυτό που δεν είναι μόνο αυτό. Θα πούμε πολύ περισσότερα στη συνέχεια, για να υπενθυμίζουμε τις ανάγκες του τόπου στους έχοντες τις ευθύνες διακυβέρνησης του και τις ανταποδοτικές υποχρεώσεις τους συνάμα. 

Image

ΥΓ: Υπάρχει μια φήμη πως ο δρόμος Κασταμονίτσα -Τσούλη Μνήμα -Οροπέδιο Λασιθίου είναι ένας καλοχαραγμένος ορεινός δρόμος από την πάλαι ποτέ ΜΟΜΑ, που έγινε τη 10τία του ´50. Χρειάζεται μόνο μια καλή βελτίωση και ασφαλτόστρωση. Η Περιφέρεια έχει ήδη κάνει την αρχή πριν λίγα χρόνια με τεχνικά έργα. Να συνεχίσουμε ;

20.4.26
Γιώργος Μηλιαράς 
πρ. Δήμαρχος Οροπ.Λασιθίου
γγ Ένωσης Δημάρχων Κρήτης