Μα ρωσόφιλο κόμμα στην Ελλάδα του 2026;

Η πρόσφατη ειδησεογραφία γύρω από την πολιτική κινητικότητα προσώπων που συνδέθηκαν με το εθνικό δράμα των Τεμπών, σε συνδυασμό με ονόματα όπως αυτό του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού ή του προέδρου του Συλλόγου της Αγίας Πετρούπολης, φέρνει στο προσκήνιο μια εξαιρετικά ανησυχητική συζήτηση για τη δημιουργία ενός δημόσια ρωσόφιλου πολιτικού σχηματισμού στην Ελλάδα. Για όσους γνωρίζουν ιστορία, το σκηνικό αυτό μοιάζει με μια θλιβερή χρονοκάψουλα που γυρίζει τη χώρα δύο αιώνες πίσω.

Στα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του ελληνικού κράτους, η πολιτική ζωή δεν καθοριζόταν από εσωτερικές ιδεολογικές πλατφόρμες, αλλά από τη γεωπολιτική εξάρτηση. Τα κόμματα ονομάζονταν ανοιχτά με το όνομα της προστάτιδας δύναμης: το Αγγλικό υπό τον Μαυροκορδάτο, το Γαλλικό υπό τον Κωλέττη και το Ρωσικό (ή κόμμα των «Ναπαίων») υπό την επιρροή του Κολοκοτρώνη και του Μεταξά. Ήταν η εποχή της απόλυτης υποτέλειας, όπου η εθνική γραμμή χαρασσόταν στα ξένα προξενεία και οι Έλληνες πολιτικοί λειτουργούσαν ως τοποτηρητές ξένων αυλών, αδυνατώντας να αντιληφθούν την έννοια της αυτόνομης εθνικής κυριαρχίας.

Διακόσια χρόνια μετά, η απόπειρα αναβίωσης αυτής της αναχρονιστικής λογικής μέσω ενός κομματικού οχήματος που συνδέεται με το περιβάλλον της Μαρίας Καρυστιανού στερείται κάθε πολιτικής και ηθικής νομιμοποίησης. Η κ. Καρυστιανού, η οποία κέρδισε τον σεβασμό της ελληνικής κοινωνίας ως μάνα που ζητούσε δικαιοσύνη για ένα τραγικό έγκλημα, φαίνεται πλέον να διολισθαίνει στην εργαλειοποίηση αυτού του συλλογικού πόνου. Η σύμπλευση με στελέχη που έλκουν την αναγνωρισιμότητά τους από τη Μόσχα ή από συλλόγους της Αγίας Πετρούπολης μετατρέπει μια καθαρά εσωτερική, δικαστική και ηθική διεκδίκηση σε γεωπολιτικό δούρειο ίππο.

Τα ονόματα που βγαίνουν μπροστά σε αυτή την κίνηση δεν υπηρετούν το δίκαιο των θυμάτων, αλλά συγκεκριμένα ρωσικά συμφέροντα σε μια περίοδο έντονης διεθνούς πόλωσης. Η προσπάθεια να οικοδομηθεί πολιτική καριέρα πάνω στις στάχτες των Τεμπών, με τις ευλογίες και την τεχνογνωσία κύκλων που διάκεινται ευμενώς προς το Κρεμλίνο, αποτελεί ύβρη. Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά τα «ξενικά κόμματα» του 19ου αιώνα, τις διαιρέσεις και τους διχασμούς που επέβαλλαν οι ξένες δυνάμεις.

Η ελληνική δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από σύγχρονους «Ναπαίους», ούτε από πολιτικούς αρχηγούς που εξαργυρώνουν την προσωπική τους τραγωδία για να εξυπηρετήσουν την ατζέντα της Μόσχας. Η δικαιοσύνη για τα Τέμπη είναι απαίτηση όλης της Ελλάδας και δεν μπορεί να παραχωρηθεί ως άλλοθι σε καμία ξένη επιρροή.